ปัญหาชีวิตจากพี่สาวคนโตของบ้าน

คือขอบอกก่อนนะค่ะว่าพ่อเราอ่ะเป็นคนเเบบไม่รับฟังเหตุผลเลยอธิบายเท่าใรก็จะเอาความคิดตัวเองเป็นหลัก ตัวเองถูกหมดห้ามเถียง เเม่เราก็โดนค่ะห้ามขัดใจไม่งั้นนนหาเรื่องทะเลาะเเน่ๆๆๆเเบบอย่างเเม่เเท้ๆเราเลิกกับพ่อคนนี้เพราะเรื่องความใช้ความรุนเเรงค่ะพ่อชอบต่อยเเตะเเม่ค่ะหนูเห็นตั้งเด็กเลยยที่จำความได้ตอนนั้นหนูอายุ6ขวบขวบกับน้องสาวอายุ3ขวบค่ะเเม่เเท้ๆๆหนูเป็นพยาบาลค่ะเข้ากะดึกทุกวันเลยยยเเล้วเวลาเเม่หนูถึงบ้านนพ่อชอบหาเรื่องทะเลาะค่ะเเล้วหนูจะบอกน้องงสาวหนูว่าพ่อเเม่เเค่คุยยกันเฉยๆๆๆเเต่ตอนนั้นอายุหนูก็พอรู้เรื่องไงค่ะว่าเกิดใรขึ้นมีที่หนักสุดค่ะตอนเราไปอินเดียค่ะพ่อเป็นคนอินเดียเเล้วทุกคนก็พอรู้ใช่ไหมค่ะว่าสังคมที่นั้นเป็นยังไงคือเเบบชายเป็นใหญ่มากกค่ะเเบบพ่อหนูไปที่นั้นได้รับการต้อนรับจากครอบครัวอย่างดีเพราะเป็นพี่คนโตเเต่วันนึงพ่ออารมเสียไรขึ้นมาาาหงุดหงิดที่เเม่ทำอาหารไทยให้ทุกคนกินค่ะเเต่มันไม่ถูกปากพ่ออายเลยพาเเม่ทะเลาะค่ะเเล้วมันดั้นหนักมากไงค่ะหนูงงไม่มีใครห้ามเลยค่ะเเบบมันดังมากหนูมองคนอื่นเเล้วอายมากเเถมสงสารเเม่ด้วยเเต่พ่อเสียงเรื่มสงบบบพ่ออกมาหลังจากนั้นก็เเม่ค่ะเเล้วหนูเเบบตกใจมากกกทำไหมจมูกเเม่ถึงเลือดออกตอนนั้นน้องกับหนูช็อกมากกกเเต่ทำไรไม่ได้คนเเถวนั้นกลับทำว่าเรื่องปกติสำหรับบ้านเค้าหลังจากวันนั้นพ่อให้หนูอย่อินเดีย1ปีกับน้องกันสองคนเเล้วพ่อบอกว่าจะไปทำงานเก็บตังตอนนั้นก็เชื่อค่ะเบบบตอนกลางคืนชอบตื่นมาเพราะคิดถึงพ่อเเม่เเต่พอ1ปีครบเเล้วพ่อมารับเเต่กลับไม่มีเเม่ค่ะหนูก้งงพอไปถึงไทยไช่ไหมค่ะหนูเห้นผญเเปลกหน้าคน1มากับพ่อค่อนข้างสนิดสนมมเลยเเต่หนูไม่ชอบเค้าค่ะเพราะเค้าน่ากัววด้วยความยังเด็กเเต่น้องหนูเเบบเป็นคนร่าเริงมากกเข้าไปทักกกเลยหนุถามพ่อว่าใครพ่อบอกว่าน้าพอกลับไปบ้านสรุปคือน้าก้ยังไปหนูเริ่มงงๆๆๆหลายวันต่อมาอยู่ๆๆๆพ่อให้หนูเรียกใครก้ไม่รู้ว่าเเม่ตอนนั้นหนูรู้เลยว่าเเบบพ่อเลิกกับเเม่เเล้วหนูร้องไห้หนักมากกกตอนนั้นเเต่ก้ทำใจไปอีกยาวววเเต่พออยู่ไปนานก็รู้สึกว่าเเม่ใหม่นิสัยดีมากกค่ะเเบบเเม่คนนี้เเบบเทคเเครดีมากกเเต่หนูเเอบสงสารนะค่ะที่มาคบกับพ่อที่นิสัยเเบบนี้หนูไม่อยากให้เค้าทิ้งหนูไปเลยค่ะพอหนูอายุได้15ใช่ไหมค่ะก็ประมาณม.3จะม.4ชีวิตหนูเปลี่ยนไปเยอะมากเลยค่ะเเบบหนูได้เจอเพื่อนที่ดีในรรมัธยมต้นนนเเบมันสนุกมากเเม้จะเครียดจากเรื่องครอบครัวเเต่ก้มีเพื่อนเนี้ยเเหละที่ปลอบเราพอมันใกล้ต้องเลือกสายหนูยอมรับเลยค่ะว่าหนูได้คณิตเเต่เกรด1เท่านั้นบางปีตกเลยเเบบนอยมากกกคือเรียนเท่าใรก้ทำไม่ได้มันไม่ใช่เวย์จิงๆค่ะส่วนตัวเราสนใจศิลป์นะค่ะเเบบศิลป์จีนค่ะหนูมีความสุขทุกครั้งที่ได้เรียนภาษาจีนเเต่พ่อบอกไร้สาระค่ะเเล้วทิ้งหนังสือหนูหมดเลยยยเเล้วด่าหนูทุกครั้งว่าหนูโง่เวลาได้เกรดเเย่หนูว่าเค้าควรรู้ตัวได้เเล้วว่าหนูไม่ใช่วิทนิดจิงๆๆๆเเบบเค้าบอกว่าถ้าไม่ติดรรบดินเดชาจะไม่ให้เรียนต่อ ให้ทำงานอยู่บ้าน ทำให้เครียดมากค่ะเเบหนูควารจะเรียนวิทนิดไปก่อนไหมเเบบสู้ไปก่อนสอบให้ติด ทนเรียนไปปี1 เเล้วรอจนกว่าเราจะอายุ18ค่อยซิ่วไปศิลป์จีนเเล้วไปจีนต่อเลยหาเงินเองส่งเรียนเอง ก่อนอื่นต้องบอกก่อนนะค่ะว่าเราเรียนช้ากว่าเกณเพราะไปอยู่อินเดียยยค่ะ1ปีเลยอายุจะเยอะกว่าเพื่อนในชั้นเดียวกัน เค้ายังจะโทดเเม่ใหม่อีกว่าทำไหมลูกเป็นงี้เเล้วทะเลาะกับเเม่ใหม่บ่อยมากจนหนูกลัวว่าเค้าจะทิ้งหนูไปเเต่นานๆๆๆเข้าหนูกลับคิดต่างค่ะว่าทำไหมไม่บอกให้เเม่ออกไปเเม่จะได้มีความสุขไม่ต้องใช้ชีวิตเเบบนี้เเม่บอกไม่ทันเเล้วเพราะตอนนั้นมีน้องชายยเพิ่มเข้ามาในครอบครัว เพื่อนมีความเห็นไรจะเเชรไหมค่ะเราอยากรับฟังค่ะเเค่อยากจะระบายยส่วนเส้นทางชีวิตมันต้องไปดูเอาว่าจะเอาไงเเนะนำหน่อยค่าา (ยาวนิดนึงงงง)