ระบาย

เราเป็นคนเวลาพูดแล้วเสียงจะเบามากถ้าพูดกับคนที่ไม่รู้จักแต่ก็รู้สึกว่าเริ่มดีขึ้นมาแล้วแต่ช่วงนี้เรารู้สึกแปลกๆเรารู้สึกว่าปฏิสัมพันธ์กับใครไม่ได้เลยเราเป็นคนที่ไม่กล้าพูดแล้วเวลาพูดเสียงจะไม่ออกมาถ้าเกิดไม่สนิทจริงๆเวลาพูดกับคนอื่นเวลาเราพูดออกมาเสียงจะแทบไม่ออกเลยเสียงจะเบามากแล้วเสียงมันจะแปลกๆเหมือนตันอยู่ข้างในต่อให้เราจะเค้นเสียงมากแค่ไหนอันนี้คือประเด็นแรกที่อยากปรึกษาเราไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองตอนนี้เหมือนกันแค่อยู่ๆก็รู้สึกว่าจะไม่ไหวแล้วคิดแต่เรื่องนู้นเรื่องนี้เต็มไปหมดเลยตั้งแต่เด็กเราไม่เคยมีความทรงจำอะไรดีๆเลยตอนเด็กเวลาเราไปซื้อขนมที่ไหนมีแต่คนระแวงตอนนั้นเราก็คิดว่าเขาระแวงอะไรกันจนไปซื้อของร้านนึงเจ้าของร้านเขาพูดกับภรรยาเขาว่าระวังเราให้ดีมันจะขโมยของตอนนั้นเราก็รู้แล้วว่าทำไมเขาถึงระแวงเราก็เอาแต่คิดว่าทำไมเขาถึงคิดว่าเราจะทำแบบนั้นทั้งที่เราไม่เคยทำเราก็รู้แล้วว่าเพราะว่าเราจนความทรงจำวัยเด็กพ่อแม่ไม่เคยอยู่แบบครอบครัวอบอุ่นเลยพ่อก็เอาแต่เมาตลอดส่วนแม่ก็ไม่เคยอยู่บ้านชอบออกไปข้างนอกตลอดทิ้งเราอยู่บ้านคนเดียวทั้งๆที่เรากลัวจนประมาณป 5อยู่ๆแม่ก็กินยาจนกลายเป็นประสาทตอนนั้นคือเหนื่อยมากหลังจากแม่เป็นเราก็ต้องดูแลเอายาให้กินแต่แม่กลายเป็นคนประสาทระแวงทุกอย่างเอายาให้กินก็ไม่กินเราก็โดนคนอื่นว่าโดนญาติๆกดด◌ันว่าทำไมแม่ถึงไม่หายสักทีทำไมไม่ดูแลแม่ดีๆแล้วก็โดนว่าต่างๆนานาส่วนพ่อก็ไม่ทำอะไรเอาแต่กินเหล้าจนเรื่องก็ผ่านมานานทุกคนก็ชินพอขึ้นมัธยมเราก็ย้ายมาอยู่กับป้าเราก็คิดว่าอะไรต่างๆก็คงจะดีขึ้นแต่ว่าเรารู้สึกว่าสุขภาพจิตเราแย่กว่าเดิมตั้งแต่เราอยู่มาเราโดนด่าทุกวันทำอะไรก็ผิดตลอดหรือบางเรื่องที่เราไม่ผิดเขาก็จะเอามาโยนใส่เราเราโดนด่าโดนใช้สารพัดจนช่วงนี้เรารู้สึกว่าสภาพจิตใจมันแย่ยังไงไม่รู้แต่เราคิดไปเองมันรู้สึกยังไ​งไม่รู้มันรู้สึกจะกดอยู่ข้างในเราเริ่มรู้สึกแปลกๆที่ช่วงนี้เราเริ่มเบื่อทุกอย่างเริ่มแสดงนิสัยแย่ๆใส่คนอื่นหรือเรื่องที่ทุกคนหัวเราะแต่ฉันกับไม่หัวเราะไม่รู้สึกอะไรเลยจนต้องเเกล้วทำเป็นรู้สึกเราก็เลยคิดว่าเราเป็นซึมเศร้าหรือเปล่าหรือแค่เครียดธรรมดาจริงๆมีอีกหลายเรื่องที่เจอแต่ว่ามันไม่รู้จะเล่ายังไงให้หมดแค่อยู่ๆก็นั่งคิดว่าฉันแค่เด็กคนหนึ่งทำไมถึงมีชีวิตเหมือนคนอื่นๆไม่ได้แล้วก็คิดว่าทุกอย่างที่ฉันเจอมันเป็นสิ่งที่เด็กคนหนึ่งควรเจอหรอหรือว่าฉันแค่สำออยไป