สวัสดีผู้เข้ามาอ่านทุกคนด้วยนะคะ 🙏
***ก่อนอื่นต้องบอกเลยว่าไม่เคยตั้งกระทู้เลยค่ะ อาจจะเป็นกระทู้เชิงระบายความรู้สึกที่ไม่สามารถบอกใครได้ ถ้าหากผิดพลาดประการใดเราต้องขออภัยล่วงหน้าด้วยนะคะ***
หนูเรียนอยู่มหาลัยแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือเข้ามาเรียนก็ได้เป็นหัวหน้าห้อง ได้พบมีเพื่อน1คนซึ่งก่อนหน้าที่จะมีปัญหากันก็คุยกันปกติต่อมาขึ้นปี2มีรุ่นน้องเข้ามาแล้วเราต้องเป็นคนจัดการรุ่นน้องเรื่องเฟรชชี่
แล้วหนูเป็นหัวหน้าห้องหนูคิดว่าหัวหน้าต้องจัดการเรื่องเงิน แต่เพื่อนอีกคนที่มีปัญหากันเขาอยากเป็นคนเก็บเงินก็มีปากเสียงกันเพราะหนูคิดว่าเงินครบแล้วเพราะคนในสาขาก็ไม่ได้น้อยไม่ได้อยากได้จากอาจารย์เพิ่มแต่เพื่อนคนนี้เขาไปขอจากอาจารย์เพิ่มเขาก็มาว่าหนูในกลุ่มว่าจะบอกอาจารย์ทำไมว่าเงินครบแล้ว เราก็ไม่ได้ว่าอะไรก็ให้เขาเป็นคนเก็บพอจบเรื่องงานนี้แล้วปรากฎว่าเงินมันยังเหลืออยู่กับเขา แต่เขาไม่พูดถึงไม่เอ่ยถึงเรื่องเงินที่เหลือเลยซึ่งหนูมองว่ามันไม่ถูกต้องแต่หนูก็ไม่ได้พูดอะไรก็แล้วแต่เขา จบเรื่องไป ตั้งแต่ตอนนั้นจนตอนนีปี3ก็ไม่ได้คุยกันเลยสักคำหน้าก็ไม่ค่อยอยากจะมองรู้สึกไม่ชอบเขามากๆที่เขาทำแบบนี้มันเหมือนเป็นการฉ้อโกงถึงจะไม่ใช่เงินเยอะก็ตามแต่ในใจก็คิดว่าทำยังไงก็ได้อย่างนั้นเวรกรรมคงมีจริงพยายามปล่อยวางแล้วค่ะแต่เห็นหน้าเขาทุกวันก็รู้สึกโกรธเพราะถ้าเงินที่เหลือสามารถเอามาหารคืนกันได้
ที่มาตั้งกระทู้วันนี้อยากทราบว่าหนูต้องจัดการกับความรู้สึกแบบนี้อย่างไรคะ
เพื่อนในห้องเรียนมหาลัย
***ก่อนอื่นต้องบอกเลยว่าไม่เคยตั้งกระทู้เลยค่ะ อาจจะเป็นกระทู้เชิงระบายความรู้สึกที่ไม่สามารถบอกใครได้ ถ้าหากผิดพลาดประการใดเราต้องขออภัยล่วงหน้าด้วยนะคะ***
หนูเรียนอยู่มหาลัยแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือเข้ามาเรียนก็ได้เป็นหัวหน้าห้อง ได้พบมีเพื่อน1คนซึ่งก่อนหน้าที่จะมีปัญหากันก็คุยกันปกติต่อมาขึ้นปี2มีรุ่นน้องเข้ามาแล้วเราต้องเป็นคนจัดการรุ่นน้องเรื่องเฟรชชี่
แล้วหนูเป็นหัวหน้าห้องหนูคิดว่าหัวหน้าต้องจัดการเรื่องเงิน แต่เพื่อนอีกคนที่มีปัญหากันเขาอยากเป็นคนเก็บเงินก็มีปากเสียงกันเพราะหนูคิดว่าเงินครบแล้วเพราะคนในสาขาก็ไม่ได้น้อยไม่ได้อยากได้จากอาจารย์เพิ่มแต่เพื่อนคนนี้เขาไปขอจากอาจารย์เพิ่มเขาก็มาว่าหนูในกลุ่มว่าจะบอกอาจารย์ทำไมว่าเงินครบแล้ว เราก็ไม่ได้ว่าอะไรก็ให้เขาเป็นคนเก็บพอจบเรื่องงานนี้แล้วปรากฎว่าเงินมันยังเหลืออยู่กับเขา แต่เขาไม่พูดถึงไม่เอ่ยถึงเรื่องเงินที่เหลือเลยซึ่งหนูมองว่ามันไม่ถูกต้องแต่หนูก็ไม่ได้พูดอะไรก็แล้วแต่เขา จบเรื่องไป ตั้งแต่ตอนนั้นจนตอนนีปี3ก็ไม่ได้คุยกันเลยสักคำหน้าก็ไม่ค่อยอยากจะมองรู้สึกไม่ชอบเขามากๆที่เขาทำแบบนี้มันเหมือนเป็นการฉ้อโกงถึงจะไม่ใช่เงินเยอะก็ตามแต่ในใจก็คิดว่าทำยังไงก็ได้อย่างนั้นเวรกรรมคงมีจริงพยายามปล่อยวางแล้วค่ะแต่เห็นหน้าเขาทุกวันก็รู้สึกโกรธเพราะถ้าเงินที่เหลือสามารถเอามาหารคืนกันได้
ที่มาตั้งกระทู้วันนี้อยากทราบว่าหนูต้องจัดการกับความรู้สึกแบบนี้อย่างไรคะ