ผิดที่ผมเอง….?

ผมเองตกอยู่ในสภาพ ทรมานใจมาก คือเรื่องเป็นอยู่ว่าผมได้เลิกกับแฟนไปแล้วได้ 3 เดือน แล้วก็รู้สึกผิดการกระทำของผมเองที่ทำให้ชีวิตเธอพัง ความเห็นแก่ตัวของผม ที่ทำกับเธอ แต่รู้ตัวว่ายังรักเธอ ก็สายไปแล้ว เธอเป็นอื่นไปแล้ว แต่ที่มารู้สึกผิดมากเพราะเธอได้โทรมาปรับทุกข์ เรื่องแฟนใหม่เธอ เธอโดนแฟนใหม่ไถเงินทุกวัน เธอก็ยอมเพราะกลัวไม่มีใครรัก (หลังจากเสียใจมากกับการเลิกกับผมไป) เธอยอมทุกอย่าง ผมเองมาทราบเรื่องยิ่งทำให้ผมเสียใจมาก พยายามช่วยเหลือเธอ(ไม่ใช่เรื่องเงิน ให้คำปรึกษาและใหกำลังใจเธอ) ยามเธอป่วย ก็พาไปหาหมอ ดูแล เพื่อหวังว่าจะชดเชยกับสิ่งที่ผมทำผิดกับเธอ ผมเศร้าใจทุกครั้งที่เธอมาปรับทุกกับผม เธอเองก็อยากกลับมาหาผม แต่ด้วยครอบครัวเธอไม่ชอบผม และขู่ตัดแม่ลูก ถ้ากลับมาหาผม นี่ก็เป็นสาเหตุที่เธอต้องทนกับแฟนใหม่เธอ เธอทรมานมาก (เธอต้องปิดบังเรื่องแฟนใหม่ไถเงินเธอ กับแม่เธอ และไม่ทำงาน มาเอาเงินกัเธอทุกวัน) เธอ เพิ่งจะทำใจเรื่องผมได้ หวังว่ารักครั้งใหม่จะสดใส กลับทำให้เธอ ทรมาน ผมสงสารเธอมาก เหมือนเธอกำลังประชดชีวิต ดื่มเหล้าหนักทุกวันมากจนป่วย เคยถามเธอทำไมไม่ดูแลตัวเองบ้าง เธอบอกทีดื่ม เพื่อไม่ต้องคิดอะไรให้ลืมเรื่องทุกข์ ที่เธอสร้างปัญหาเอง เรื่องแฟนใหม่ ผมก็ได้แต่พวานาให้เธอหลุดพ้นจาก เรื่องเลวร้ายนี้ ไปให้ได้ และคอยเป็นกำลังใจเธอ ผมเองพยายามไม่เข้าไปยุ่งแต่ทำใจสงสารเธอไม่ได้ ตอนนี้ผมก็พยามยาม รับรู้เรื่องเธอให้น้องลง เพราะผมต้องทุกข์และมารับรู้ เรื่องนี้ทำไม ผมก็ตั้งคำถามกับตัวเองเหมือนกันไปยุ่งทำไม เพราะเธอเป็นรับแฟนใหม่เข้ามาในชีวิตเธอเอง ผมก็ไม่อยากซ้ำเติมเธอ ผมพยายามแล้วหลายครั้ง แต่ก็ไม่อยากทิ้งเธอไว้แบบนั้น จริงๆแล้วเธอก็ไม่ปล่อยผมเสียทีเดียว เพราะเธอรู้ชะตาตัวเองว่า สักวันเธอเงินหมด หรือมันเบื่อ มันก็จะทิ้งเธอไป (เพราะเธอเคยบอกผมว่าอย่าทิ้งเธอ) ผมเองก็ไม่มั่นใจตังเองเหมือนกัน ว่าถ้าเธอกลับมาหาผมจะรับเธอได้จริงๆไหม…?