เรื่องเล่าจากอุบัติเหตุที่
…เออว่ะ งงขอเล่าไว้ตรงนี้เลย
ผม ไม่ได้ฟันธงว่าเป็นผีหรืออะไร
แค่มันเป็นเหตุการณ์ที่เกิดติด ๆ กัน
จนผมต้องอะไรว่ะเนี้ยในใจหลายรอบว่า
“แม่งกล้วย…อะไรของกูเนี่ย”
⸻
ตอนที่
1 : ผ้าห่มใครวะ ตกกลางถนนวันนั้นช่วงหัวค่ำ
ผมขี่มอเตอร์ไซค์อยู่ดี ๆ
จู่ ๆ ก็เห็น ผ้าห่มผืนหนึ่งกางอยู่กลางถนน
สัญชาตญาณมาทันที
หักหลบแทบตาย
ในหัวคิดอย่างเดียว
“เชี่ย…กูจะล้ม”
รอดมาได้ก็ขี่ต่อ
ไปถึงปั๊มน้ำมันในตัวตำบล
ระหว่างทางรู้สึกเหมือนมีรถตามหลัง
กระพิบไฟใส่
แต่ผมก็ชิล เปิดเพลง ขี่ไป ร้องเพลงไป
คิดว่า…คงไม่มีอะไรแหละ
พอถึงปั๊ม
พี่ผู้ชายกับเด็กปั๊มทักขึ้นว่า
“น้อง ๆ มีผ้าติดอยู่ใต้ท้องรถ ไม่เห็นเหรอ”
ผมก้มไปดู
เอ้า…มีจริงเว้ย! มาไงวะ!?
พี่แกยังบอกเราว่า
“ก่อนหน้านี้พี่ก็เห็นผ้าผืนนี้ตกอยู่กลางถนนเหมือนกัน
ไม่ใช่ตูคนเดียวนิ”
⸻
ตอนที่ 2 : หมาโผล่มาจากไหนไม่รู้ แล้วกูก็กลิ้งเป็นลูกขนน
เติมน้ำมันเสร็จ
ใส่หูฟัง เปิดเพลง
ขี่กลับบ้านตามปกติ
เวลาประมาณสองทุ่มครึ่ง
ขี่มาได้ไม่ถึง 10 นาที
หมาแม่งกระโจนออกมาหน้ารถแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเลย
ความเร็วประมาณ 70–80
ไม่มีจังหวะให้เบรก
ชนเข้าจังๆเลย!!
…ภาพตัด
ลืมตาขึ้นมาอีกที
เห็นรถตัวเองไถลไปไกล
ประกายไฟกระจาย
ในหัวคิดได้อย่างเดียว
“ออกจากกลางถนนก่อน
ยังไงก็ช่าง
”
หยิบโทรศัพท์ได้
ก็นั่งอยู่ข้างทาง
ชาวบ้านเริ่มออกมามุงถาม
ผมน่าจะมึนมาก
ถึงขั้นคิดอะไรไม่ออก
กดถ่ายสตอรี่ลงเฉย
กูจะบ้ารั่วไปไหน 555
สุดท้ายโทรหาพ่อ
ไปโรงพยาบาล
หมอบอกไม่หักไม่แตก
รับยาแล้วกลับบ้าน
(ตอนอยู่โรงพยาบาลเรื่องฮาเยอะ
แต่ตัดออก เดี๋ยวยาว 555)
⸻
ตอนที่ 3 : อยู่ดี ๆ ก็นึกถึงผ้าผืนนั้นเฉย!!
แปลกมาก
ตอนอยู่โรงพยาบาล
ผมไม่ได้นึกถึงผ้าผืนนั้นเลย
ลืมไปสนิท
แต่พอใกล้ถึงบ้าน
จู่ ๆ ผ้าเจ้ากรรมดันโผล่ขึ้นมาในหัว
“เออ…กูเก็บผ้านั้นมาทำไมวะ?”
พ่อแม่ถามทันที
“ผ้าอะไร?”
ผมก็บอกไปแบบไม่คิดลัย
“มันติดใต้ท้องรถมา
เลยพับใส่ไว้”
โดนสวดยับทั้งพ่อทั้งแม่ 555
สรุปคุยกันว่า
ถึงบ้านแล้วเอาไปทิ้งคลองใกล้บ้าน
แต่ผมเดินไม่ไหว
ข้อเท้าเจ็บหนักมาก
เดินเองไม่ได้ด้วยดิ
เลยให้น้องเอาไปทิ้งแทน
น้องกลับมาหน้าซีด
ขนแขนขนขาชี้
“ตอนทิ้ง เหมือนเห็นผู้หญิงตัวดำ ๆ
นั่งกอดเข่าอยู่ตรงผ้าน่ะ
พอหันกลับไปดูอีกที…ก็ไม่เห็นแล้ว”
พอได้ยินเท่านั้นแหละ
กูของขึ้นเลยทีนี้
“อีสันขวาน! ริดมากเกินไปละอี🌸!!
ถ้ายังไม่ไป เดี๋ยวกูเผา จำคำกูไว้!!”
พ่อพูดขึ้นมานิ่ง ๆ แบบคนใต้
“ต่างคนต่างอยู่
อย่าไปยุ่งกับมันต่ะ”
ตอนนั้น…
ยอมรับตรง ๆ
ไม่ได้ฟังอะ😋
⸻
ตอนที่
4 : วันนี้กูเดินได้…แล้วยังอยู่ใช่ไหม!!ผ่านไป 3 วัน
ผมเริ่มเดินได้
ผ้าผืนนั้น…
ยังอยู่ที่เดิม
พับแบบเดิม
เพิ่มเติมคือ
หนอนเต็มผืน
สาบานเลย
ไม่เคยเห็นหนอนขึ้นผ้าห่มมาก่อนในชีวิต
ตอนพับใส่รถยังสะอาดอยู่เลย
อันนี้มีคลิป
แต่เจ้าของคลิปก็กูเองนั่นแหละ 555
ด้วยความรั่ว + หงุดหงิด+เจ็บตัว
ผมเอาน้ำมันราด
แล้วจุดไฟเผา
เลย
ในใจคิด
“กูศิษย์หมอปลาเว้ย!!”
(แต่ไม่ได้ทุบศาลนะ 555)
ไฟแรงนะ
แต่ผ้า
ไหม้ไม่หมดสักที
เอานู่นเอานี่มาสุมไฟก็ไม่ยอมหมด
เผาจนเหนื่อย
ยืนมองแล้วพูดกับตัวเอง
อุส่าไปเป่าแท้งรถแล้ว
มาเผา
อีกที
“เออว่ะ…พอแล้ว
กูเหนื่อย”
สุดท้ายโยนลงคลองไป
แล้วพูดส่งท้าย
“ไปไกลตีนกูต่ะ
พับใส่ใต้เบาะอย่างดี
มาหลอกน้องกูอีก
ไอเปตร”
“ภาษาใต้นิสนุง
คงฟังออกแหละ”
⸻
ตอนนี้เป็นยังไง?
หลังจากนั้น
ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เพราะผ่านมาไม่กี่วันเอง 😅
ผมไม่ได้บอกว่ามันคือผี
อาจเป็นแค่ความบังเอิญล้วน ๆ
อุบัติเหตุ
•ความมึน
•ความรั่ว
•จินตนาการ (ทรงเหมือนนอนน้อย)
แค่อยากเอามาเล่าไว้
เพราะมันทำให้ผมคิดว่า
“บางเรื่อง…ไม่ต้องรู้ว่ามันคืออะไร
แค่ปล่อยมันผ่านไปก็พอ”
ย้ำอีกที — ไม่ฟันธงว่าเป็นผี
แล้วแต่คนอ่านจะคิดเอง 🫡
เรื่องเล่าจากอุบัติเหตุที่เกิดติด ๆ กัน จนอดคิดไม่ได้ว่ามันแปลก