ก่อนอื่นต้องเล่าเลยว่า เรากับเเฟนคบกันมา2ปีค่ะ ช่วงหลังๆความรักมันเริ่มห่างเหิน แฟนเริ่มอยู่กับเพื่อนจนไม่มีเวลาคุยกับเราค่ะ เรายอมรับเลยค่ะว่าเรานิสัยไม่ดีไม่คิดอะไรให้มันดีๆ ใช่ค่ะเราไปคุยกับคนอื่น เเต่เรากับเค้าตกลงว่าเป็นเพื่อนกัน จนกระทั่งวันนึงเเฟนมาเห็นเเชทข้อความที่เราคุยกับอีกคน แฟนบอกเลิกเราทันทีค่ะ เรารักเค้ามากค่ะ เราไม่ได้รู้สึกกับอีกคนเลยค่ะ ถ้าจะบอกว่าเราน้อยใจที่เค้าละเลยเรา มันคือข้ออ้าง เรายอมรับผิดทุกอย่างเลยค่ะ เราห่างกับเค้ามาเราเลิกคุยกับอรกคนสิ้นเชิงเลยค่ะ เพราะเราเริ่มรู้สึกว่าเค้าไม่ได้คิดกับเราเเค่เพื่อนตั้งเเต่วันนั้นที่แฟนบอกเลิก เราเรียนห้องเดียวกันค่ะ ต้องมาเจอหน้ากันทุกวัน เราร้องไห้ทุกวันเลยค่ะ ไม่มีวันไหนที่ไม่คิดถึงเค้า เราไม่ควรทำเเบบนั้นเลยจริงๆ เค้าใจดีกับเรามากๆค่ะ เเต่เราขาดเค้าไม่ได้ ตกดึกก่อนนอนเราร้องไห้ตลอดค่ะ ในฝันก็ยังมีเค้า สะดุ้งตื่นก็ยังร้องไห้ เช้ามาเราก็ร้องค่ะ เรากินข้าวไม่ได้เลยค่ะ เราโทษตัวเองอยู่ทุกวันว่าเราทำให้ความสัมพันธ์มันพังลงทั้งที่เราไม่โอเคกับเรื่องนอกใจเเต่กลับกลายเป็นว่าเราทำเอง เรารู้สึกผิดมากๆค่ะ เรายังรักเค้ามากเเต่เค้าก็เจ็บมามากเช่นกันค่ะ เราไม่อยากเสียเค้าไปเลยค่ะ ทุกวันนี้เรายังคิดถึงเค้าทุกวัน อยากให้เค้าให้โอกาส เราไม่รู้ว่าจะปรึกษาใครดีค่ะ
เราเคยนอกใจแฟนไปคุยกับคนอื่น เเต่เรายังรักเค้ามากค่ะ