ธรรมพรรณนา: มหากรุณา...สายตาที่มองโลกด้วยความรัก (สรุปจากพระสูตร)

สัตว์โลกทั้งหลายตกอยู่ในสภาวะที่น่าสงสารยิ่งนัก
บ้างก็ถูกไฟคือราคะ โทสะ โมหะ แผดเผา (อาทิตฺโต)
บ้างก็หลงทางในทางกันดาร (มหากนฺตารํ)
บ้างก็ถูกรัดรึงด้วยบ่วงแห่งตัณหาและทิฐิ (ตณฺหาสญฺโญชเนน)

พระพุทธองค์ทอดพระเนตรเห็นสัตว์โลกที่ไม่มีที่พึ่ง (อนาโถ)
ไม่มีผู้ป้องกัน (อตฺตาโณ) และมืดบอดเพราะอวิชชาครอบงำ (อนฺธภูโต)

ด้วยมหากรุณาที่หยั่งลงในใจพระองค์ พระพุทธเจ้าจึงทรงตั้งพระทัยว่า:
"เราข้ามได้แล้ว จะช่วยให้สัตว์โลกข้ามได้ด้วย,
เราพ้นแล้ว จะช่วยให้สัตว์โลกพ้นได้ด้วย,
เราฝึกตนดีแล้ว จะช่วยฝึกสัตว์โลกด้วย,
เราสงบแล้ว จะช่วยให้สัตว์โลกสงบด้วย,
เราปรินิพพานแล้ว จะช่วยให้สัตว์โลกปรินิพพานตามด้วย"

-----------------------

กลอน: มหากรุณาพระชินสีห์
ทอดพระเนตร สัตว์โลก วิโยคเข็ญ
ประดุจเป็น ไฟลาม ตามแผดเผา
หลงทางผิด มืดบอด เพราะเงาเทา
อวิชชา ขังเจ้า ในกรงกรรม
ตัณหารัด รึงจิต ดั่งตาข่าย
ชรากลาย กัดกิน ทุกเช้าค่ำ
ความตายจ่อ มัจจุราช คอยชี้นำ
ในกระแส เชี่ยวกรากซ้ำ ย่ำละลาย
พระพุทธองค์ ทรงข้าม มหาสมุทร
จึงน้อมหยุด มหากรุณา หาประมาณหมาย
"เราข้ามแล้ว จักพาเจ้า พ้นอันตราย
เราพ้นตาย จักช่วยเจ้า ให้พ้นตาม"
ไม่มีใคร อื่นเล่า เท่าพระองค์
ที่พิทักษ์ มั่นคง ทุกทิศทาม
ช่วยชักถอน สลักกิเลส ที่ลามลาม
สู่ทางข้าม อริยมรรค ผลนิพพาน

อ้างอิงจาก มหากรุณาสมาบัติญาณ
https://84000.org/tipitaka/pitaka_item/m_siri.php?B=31&siri=59