หนูอยากจะปรึกษาพี่ ๆ เรื่องนี้มากค่ะ เพราะมันอัดอั้นอยู่ในใจหนูเลยอยากรู้ว่าจะมีแนวทางแก้ไขปัญหาอย่างไรบ้าง เรื่องของเรื่องคือหนูเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองชอบรำนาฏศิลป์มากตอนม.4 เพราะเพิ่งเคยได้อยู่ชนรมรำเป็นครั้งแรก แถมโดนเลือกไปแสดงเวทีใหญ่ตอนเรียนไปได้ประมาณเดือนกว่า ๆ ( แต่พอเข้าไปในการซ้อมของพวกรุ่นพี่หนูก็กากสุดนะคะ ฮ่าฮ่า ) แต่พอรำเสร็จหนูก็รู้สึกดีมาก ๆ จนอยากไปต่อในด้านนี้ในอนาคตเลย ถึงหนูจะรู้ตัวว่าสายไปแล้วแต่หนูก็ยังอยากที่จะไปต่อ หนูเลยลงเรียนพิเศษค่ะ สถาบันนี้ดังมาก ๆ แต่พอได้มาเรียนจริง ๆ หนูโดนดุบ่อยมาก หนูรำไม่เก่งเท่าเด็กประถมบางคนด้วยซํ้า เค้าพูดในห้องประมาณว่าต้องให้ได้มากกว่าน้องตลอดเลยค่ะ
หนูน่าจะโดนตำหนิเยอะสุดในห้องด้วย ไปเรียนแต่ละทีหนูกดดันมาก ๆ ค่ะ ความรู้สึกหนูคือไม่อยากไปเรียนแต่อยากเรียนรำต่อ เมื่อก่อนไปเรียนหนูร้องไห้ไป 1 กรุบเบา ๆ พอคิดว่าตัวเองต้องไปโดนดุนํ้าตามันก็ไหล หนูพยายามซ้อมวันที่ไม่ได้ไปเรียน แต่ก็รู้สึกตามไม่ทันอยู่ดี
พี่ ๆ มีวิธีจัดการยังไงคะ ไม่ว่าจะเป็นการจัดการความรู้สึก หรือว่าการใช้ชีวิต หรือใครมีเทคนิคที่ทำให้เท้า มือ หัวสมานกันบ้างคะ