เรื่องนี้เราเจอเองค่ะ...

(หมู่บ้านเราเป็นหมู่บ้านขนาดกลางๆอยู่ในตำบลขนาดใหญ่ เเละในหมู่บ้านมีโรงเรียนเป็นโรงเรียนขยายโอกาส เราเรียนตั้งเเต่อนุบาลจนถึงม.3)

เราเป็นเด็กที่จบจากโรงเรียนในหมู่บ้านเเล้วต้องไปเรียนต่อโรงเรียนในเมือง ตอนเเรกๆเราไม่รู้จักคนในห้องเลยค่ะ พอตอนประถมนิเทศเพื่อนคนที่เหยียดเราก็มาคุยด้วยถามว่าย้ายมาจากไหนหรออยู่บ้านอะไรหรอเเล้วเราก็บอกไป เเล้วเพื่อนคนที่เหยียดเราก็บอกชื่อหมู่บ้านที่เขาอยู่(ซึ่งหมู่บ้านเรากับหมู่บ้านเพื่อนคนนั้นก็ไม่ห่างกันมากนักเเล้วหมู่บ้านเขาก็ไม่ต่างอะไรจากหมู่บ้านเราเลย)
พอเปิดเทอมมาได้1เดือนกว่าๆเราก็มีเพื่อนสนิท เเละเพื่อนคนที่เหยียดเราก็อยู่ห้องเดียวกัน ช่วงเเรกๆเราไม่ค่อยถนัดพูดไทยสักเท่าไหร่ส่วนมากจะชินที่จะพูดอีสานมากกว่า

ทีนี้เรากับเพื่อนสนิทก็คุยกันเป็นภาษาอีสานเเล้ว เพื่อนคนที่เหยียดเราก็พูดขึ้นมาเลยว่า"บ้านนอกมาก"

วันนั้นเรากินข้าวโพดอยู่ข้างนอกห้องเพื่อนสนิทก็ชวนเล่นเกม เราเลยตอบว่า กินข้าวโพดก่อนเดี๋ยวมันคาคอ (เป็นภาษาอีสาน) เเล้วเพื่อนคนที่เหยียดเราก็พูดว่า"บ้านนอกมาก"
เเล้วก็หัวเราะ
อันนี้เป็นวันเดียวกัน
เพื่อนจากโรงเรียนเก่ามาเล่นที่ห้องด้วยเเล้ว เพื่อนคนที่เหยียดเราเลยถามเพื่อนเก่าเราว่า "เป็นเพื่อนเราหรอ อยู่หมู่บ้านเดียวกันกับเราหรอ"เพื่อนเก่าเราเลยตอบว่าใช่เเล้วเพื่อนคนที่เหยียดเราเลยหัวเราะ

อันนี้ตอนกีฬาสี
หัวหน้าห้องอยากให้เราลงดาวโรงเรียนเลยไปพูดในกลุ่มเพื่อนคนที่เหยียดเรา ทีนี้เพื่อนคนที่เหยียดเราก็พูดว่า"เป็นไม่ได้หรอก"

ประมาณนี้ค่ะมันมีกว่านี้เเต่ส่วนมากมันจะพูดใส่เราว่า"บ้านนอก"ตอนเเรกๆก็ไม่ได้คิดไรหรอกค่ะเเต่พอ
ตอนเรากินข้าวโพดนั้น เรารู้สึกเเค้นมากค่ะ