คนที่พยายามมากขนาดนี้ ทำไมถึงยังไม่ถูกรักอีกหรอคะ

คบกัน7ปีตั้งแต่ตอนเรียน อยู่ด้วยกันถูกนอกใจตั้งแต่ปีที่2  (เกือบ20ครั้ง) ที่ยังให้อภัยตอนนั้นเรายังเป็นเด็ก ตอนนี้เราอายุ19 เขาอายุ23 เจ็บซ้ำซากก็ทนได้ เพราะคำว่าจะปรับตัว ช่วงหลังนี้เขาทำงาน เรามาอยู่ด้วย เราเองก็ไม่ได้ทำงานเพราะอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาลัย พยายามแบ่งเบาทุกอย่าง ก่อนเขาตอนเช้าตื่นเราทำกับข้าวเตรียมชุดทำงาน บีบยาสีฟัน เตรียมยา เตรียมครีมให้  ก่อนเขาเลิกงานเตรียมชุดนอน ทำกับข้าว ก่อนนอนถอนเคราถอนจอนแคะหูให้เกือบทุกวัน วันนี้เราไม่ได้ทำให้ ทั้งทายา ทำอะไรต่างๆนานาให้เขา  เขากลับพูดว่าเราไม่ทำให้ไม่บ่นก็ไม่ทำทั้งๆที่ความจริงไม่ใช่แบบนั้นเลย  เขาเล่นเกมจนถึงตี1:20   เขาป่วยเป็นโรคหมอนรองกระดูกทับเส้นประสาท ช่วง3วันมานี้ เขาหงุดหงิดจากที่ทำงาน  ก็มาทะเลาะกับคนในบ้านเขา เรารับฟังทุกเรื่อง ยอมรับว่าเราไม่เข้าใจเพราะเราไม่เคยทำงาน ไม่รู้ถึงแรงกดดัน  ตี2:15เราขอให้เขานอนเพราะเขาต้องตื่น7:10ไปทำงาน กลัวเขาพักผ่อนไม่พอ เขากลับพูดกับเราว่าเหมือนเราแคร์แต่ไม่ได้แคร์    เราเสียใจ เสียใจมากๆเราพยายามทำทุกอย่างให้เขารู้สึกว่าเรากำลังแบ่งเบาเขา  เราทำอะไรนึกถึงเขาตลอด  นอนร้องไห้ข้างๆทุกวันเพราะเขาพูดกรอกหูทุกวันว่าเราไม่แคร์เขา เราไม่เห็นอกเห็นใจเขา คำพูดแต่คำด่าเราเหมือนวัวเหมือนควาย ไม่เคยรักษาน้ำใจ เหมือนทุกอย่างที่เราทำไม่มีค่าสักนิด  ส่งรูปผญ.ให้เพื่อนแล้วบอกว่าสเปก   เราเจียมตัวผญ.คนอื่นไม่เหมือนเราสักนิด   เพิ่งเข้าใจคำว่า ตอนนี้อยู่กับคนที่พอจับต้องได้ เมื่อถึงเวลาเขาจะไปหาคนที่เขาใฝ่ฝัน  ยิ่งพูดยิ่งเจ็บเหมือนเดินเหยียบหนาม+โดนหนามแทงทั้งตัว ตัวเขาเองก็ไม่เคยขอให้อยู่ ไล่เราตลอด เราเองหน้าด้าน อยากทราบว่าทำไมถึงทำกับเราขนาดนี้ เราไปทำอะไรให้หนักหนา  เมื่อไหร่เราจะไปจากเขาสักที  เมื่อไหร่จะทำตามสมอง