เรารู้เจ็บใจแต่ พูดออกไปไม่ได้

เราอยาก ให้คนที่อ่านออกความคิดเห็น ว่าเรื่องนี้ ใช่ จิตวิทยาแล้ว ควรถอย ดีมั้ย

เรื่องมีอยู่ ว่า เรารัก คนๆหนึ่งมากมาย
จนได้ คบกัน เป็นเวลานาน ด้วยความผูกพัน
มันทำให้เราเหนื่อย มากขึ้น ไม่เหมือนวัน แรกที่เรา รักกัน มากๆๆ  ( 3ปี )
กับ ทำให้รู้สึกว่า เราเหนื่อยแล้ว จริงๆแต่คิดว่ามันไม่กล้าถอย ไม่ได้กลัวการเริ่มต้นใหม่
กลับคิดว่า อยากอยู่คนเดียวกับตัวเองให้มากกว่านี้

เราจะยกเรื่อง ที่เจอ ทำไมถึงเริ่มคิด กับใจที่เราเหนื่อยล้า
- การที่เราอยากได้สถานะ กับเค้าแต่แรก เค้าให้เหตุผลว่า เป็น ศาสนาต่างกัน อยู่ด้วยกัน มันผิดของเค้า  [เราพอเข้าใจ]  เพราะเราอยู่ด้วยกันมานานเรา สังเกตุเห็นว่า เค้าไม่เคย บอกถึง ผู้ใหญ่เลย เพราะความเห็นเรา เป็นคนที่ตรงไปตรงมา
บอก ผู้ใหญ่เสมอ ด้วยเรา เปิดเผยตลอด กับ เค้าปิดมาตลอด แอบคิดว่า เราทำถูก แล้วรึเปล่า เราเล่าให้เพื่อนที่สนิทฟัง เพื่อนความเห็นว่า มันไม่ควร
เราเลยบอกไปว่า มันจะความหมายถึง คบรอเลิกมัน เพื่อนของเราบอกว่า มันคงใช่
ด้วย ระยะเวลามัน ผ่านมา เราเจอเรื่องที่ เราทะเลาะกันบ่อยคือ การติดต่อ
อย่างเช่น  โทรหาไม่รับ  ทักไม่อ่าน
ความหมายคือ เราต้องการ ติดต่อ โดยที่เค้าเริ่มรำคาญ จน บล็อค การติดต่อ ไม่คุยกัน แต่ยังอยู่ด้วยกัน  เหตุผลที่เราเลือกยังไปต่อเพราะ มันจะจบที่ตรงไหน เค้าเลยมา ทำดี ด้วนการ ใส่ใจ เหมือนแต่ก่อน เราถึงใจอ่อน หวังว่าจะเปลี่ยน
ด้วยเวลาปี ให้หลัง มันวน มา อีกมันหนักขึ้น
กับทะเลาะแล้วใช่ การทำร่างกาย เรื่องทะเลาะเพียงเพราะ เรา ข้ามเส้น ระหว่างเพื่อนผู้หญิงของเค้า เราเลย ถามแล้วถามอีก กลายเป็นคนที่ผิด
เราเลย บอกว่าที่แอดเพื่อนจองแฟนไปเพราะเค้าดูหน้า รู้จัก ทำไม ถึง ว่าแรงขนาดนี้
จนนาที ที่เค้าใช่คำด่า แรงมากที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
( อย่ามายุ่งไปไหนก็ไป ไอ้ กูโครตเบื่อโครตรำคาญ ) เราอธิบายไปแล้วว่า ที่แอดไปเพราะอะไร ซ้ำๆทั้งเสียใจ เค้าดูเมื่อไม่ฟังแล้วด่าเราแบบไม่ใช่คนที่เรารู้จัก ผิดที่เราด้วย เพราะเราเอามือไปตบเค้า เพราะเรารู้สึกเค้าทำไมต้องปกป้องคนๆนี้
เค้าเลยสวนกับบีบคอ เราคิดว่าจะไม่รอด
โดยพวกนี้เราไม่เล่าให้ผู้ใหญ่ฟัง
พอเรื่องนี้จบเราจะกลับมารักตัวเองมากกว่านี้
ห่างไม่แคร์เค้า แค่ยังอยู่ด้วยเหมือนแค่ เพื่อน
แต่ความรักเหมือนเกลียดแต่เจ็บมาก
จนเวลาผ่าน1เดือนเรามองเห็นว่าคงกลัว
ถึงจะพยายาม เข้าหา เลยลองใจอ่อนอีกแต่ที่เปลี่ยนคือมันไม่เหมือนอยู่ดี


เราอยากรู้ความคิดเห็น คนที่อ่าน
เราไม่ว่าใครจะ คิดยัง เราจะตัดสินที่ตัวเอง
ที่ระบายออกมา มันอยากให้ คนบางคนจะเข้าใจเรามันไม่มี ใครที่จะเข้าใจ ที่เรารักตัวเองหรอก  
จนทุกวันนี้ให้ใจตัวมากสุด เลยถึงคิด