สวัคดีครับ ขอทวนก่อนว่าผมเล่นกิฬาวอดเลย์บอลมาตั้งเเต่ ม ปลาย รู้สืกว่าช่วงนั้นผมจะมีไฟเเละกําลังในการเล่นมากๆ ผมเล่นทุกวันไม่มีขาดเลยครับรู้สืกสนุกไปกับการเล่น หมั่นช้อมทุกวัน จนได้ไปเเข่งทีมโรงเรียนถึงจะตกรอบเเรกเเต่ก็ไม่ได้บั่นทอนกําลังใจผมมากนักก็ยังเล่นอยู่เรื่อยๆ จนพอขื้นมหาลัยผมเริ่มรู้สืกขี้เกียจจะเล่นเเล้วครับ ตอนปี1 ผมยังสนุกอยู่นะครับยังคอยเล่นคอยช้อมเเม้จะน้อยกว่าช่วง ม ปลาย เเต่ก็ยังทําอยู่ครับ เเต่พอขื้นปีสองผมกลับรู้สืกขี้เกียจมากเลยครับมันเป็นความรู้สืกว่าไม่อยากทําทําเเล้วได้อะไรเวลาเล่นก็เขื่องช้าไปหมดร่างกายตอบสนองไม่ทันสักครั้งเลยครับ เวลารับลูกก็ขี้เกียจขยับขา เเขนก็ไม่ขยับไปรับลูกจนคนในทีมบ่นครับ เหมือนผมรู้ว่าลูกจะตกตรงไหนเเต่ร่างกายมันปฏิเสธจะเล่นครับ นี้เป็นปัญหาผมมานานนับตั้งเเต่ขื้นปี2 ครับ เลยอยากรู้ความคิดเห็นของพี่ๆทุกคนว่าคิดเห็นยังไงเเละมีวิธีเเก้ยังไงบ้าง
ขอขอบคุณล่วงหน้าสําหลับคําเเนะนําเเละติเตียนครับ 🙏
อาการหรึอความรู้สืกเเบบนี้คึอหมดไฟหรึอไหม
ขอขอบคุณล่วงหน้าสําหลับคําเเนะนําเเละติเตียนครับ 🙏