สวัสดีครับ ผมอยากเล่าประสบการณ์ชีวิตในวัย 22 ปี (ปัจจุบันผมเรียนวิศวะไฟฟ้า) เริ่มทำงานเกี่ยวกับการบริหารอสังหาริมทรัพย์ตั้งแต่อายุ 18 ปี (ทำงานไปด้วยและเรียนไปด้วย) ผมใช้วุฒิ ปวช.สมัครเข้าครั้งแรกเป็นพนักงานสัญญาจ้าง และศึกษาต่อในระดับ ปวส. (เรียนภาคค่ำ) ปัจจุบันสำเร็จการศึกษาในระดับ ปวส.เมื่ออายุประมาณ 20 ปี ครับ หลังจากนั้นทางบริษัทผลักดันให้ผมได้เติบโตในหน้าที่การงานโดยเริ่มจากเป็นพนักงานทั่วไป ตอนนั้นผมทำงานเช้าเลิกงานกลับบ้านชิวๆตามเวลาปกติเลยครับ เมื่ออายุงานได้ประมาณ 6 เดือน ผมได้ปรับตำแหน่งเป็นหัวหน้างานในอายุ 22 ปี ซึ่งผมกำลังศึกษาในระดับปริญญาตรี แต่ยังไม่จบ เหลืองานโปรเจค,วิจัย ตัวสุดท้าย ที่ผมยังไม่สามารถทำได้ เหตุผลคือผมไม่ค่อยมีเวลาครับ เน้นทำงานเอกสารเป็นหลัก เลิกงานราวๆ 23.00-00.00 น. เกือบทุกวันครับ เพราะงานเอกสารเยอะมาก ก่อนหน้านี้ใช้แรงทำงานครับไม่เคยจับงานเอกสาร แต่ด้วยผมมีความถนัดด้านคอมพิวเตอร์อยู่แล้วจึงไม่ได้ยุ่งยากกับการทำงานครับ สรุปสั้นๆคืองานราบลื่นดีครับ ส่วนงานวิจัยของมหาลัยที่ผมกำลังเรียนผมเรียนเฉพาะวันอาทิตย์งานวิจัยนี้เข้าใจว่าเป็นการบริหารจัดการภายในกลุ่ม แต่...เพื่อนๆในกลุ่มนิ่งมากครับตั้งแต่เริ่มงานวิจัยระยะเวลาครึ่งปี ผมพยายามสอบถามและยินดีที่จะทำอย่างเต็มที่ ไม่เคยอ้างเรื่องเวลาครับ และสุดท้ายผมทำคนเดียว ซึ่งมันไม่ทันเวลากำหนดส่งครับถ้าไม่ช่วยกัน แต่ไม่เข้าใจกระบวนการคิดของเพื่อนๆครับว่าเพราะอะไร ถึงได้นิ่งนอนใจได้ขนาดนี้ ในขณะที่เพื่อนกลุ่มอื่นๆจะจบกันหมดแล้ว ความคิดผมตอนนี้คือจะไปต่อหรือพอแค่นี้ ถ้าไปต่อผมต้องเสียเงินอีกประมาณ 2-3 หมื่น ในการเรียนใหม่แค่ตัวเดียว (ค่าลงทะเบียน,ค่าอุปกรณ์ทำวิจัย) ปัจจุบันอาชีพการงานผมตอนนี้ค่อนข้างมั่นคงมากๆครับ พอใจในเงินเดือนที่ได้และพอใจกับหน้าที่ที่รับผิดชอบ จะเรียนต่อให้จบหรือไม่จบ=ไม่รู้เลย เพราะไม่มีวี่แววเลยว่างานวิจัยนี้จะสำเร็จ นอนดึกทุกวัน ติดตามพูดคุยในทีมทุกวันแต่ไม่มีการ Feedback กลับเลย ผมควรทำยังไงต่อดีครับ หมายเหตุ : ..งานผมไม่ได้ใช้วุฒิ ป.ตรี ครับ เพราะฐานรายรับได้มากพอสมควรครับ
ขอบคุณทุกท่านที่อ่านจนจบ อยากได้แนวคิดจากพี่ๆครับ ว่าควรจะเดินต่อในทิศทางไหนดีครับ
เรียนมหาลัยและทำงาน สุดท้ายวิจัยไม่จบ
ขอบคุณทุกท่านที่อ่านจนจบ อยากได้แนวคิดจากพี่ๆครับ ว่าควรจะเดินต่อในทิศทางไหนดีครับ