เรื่องทั้งหมดนี้คงเพราะสารเคมีในสมองไม่สมดุลหรือนอนดึกอ่านหนังสือ เข้าเรื่อง ตั้งแต่ตอนเด็กหนูเป็นเด็กที่ผู้ใหญ่เค้าไม่ค่อยเอ็นดูเด็กแถวบ้านก็มีใครอยากเล่นกับหนูพอหนูขึ้นปอหนึ่งหนูเรียกร้องความสนใจทุกอย่างให้มีเพื่อน เคยแกล้งคนนึงที่เพื่อนไม่ชอบกันและทำตัวรำคาญเพื่อนที่พูดมากกับติดอ่าง หนูทำตัวแบบนั้นจนถึงปอสี่ พอมาปอห้าหนูอยู่คนละห้องกับเพื่อนๆ หนูโดนแกล้งและหาว่า
และมารู้หลังจากนั้นว่าพวกเพื่อนเก่าเค้านินทาหนูก็เรื่องมันเก่าแล้ว แต่ช่วงนี้นี่สิพอนึกย้อนมองอดีตมันอายมันรู้สึกผิด วันนี้ก็พึ่งทำเพื่อนงอนแล้วเค้าไม่บอกด้วยเรามีแค่เค้า เค้าพิมพ์ว่า“เข้าสังคมไม่เป็นหรอเรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้ไม่โอเคกับทุกเรื่อง” เราก็ขอโทษเค้าไปสี่รอบแล้วก็พักให้พื้นที่เค้า เราไปค้นว่ามันหมายความว่าอะไรสดุ้งเลยค่ะ เรายอมรับผิดจริงว่าเราขุดเรื่องเก่าของพวกเราที่ทะเลาะกันมาให้เค้าเดาเล่นไม่คิดว่าเค้าจะโกรธขนาดนั้น ก่อนหน้านั้นหลายเดือน เราตั้งใจจะเป็นคนใหม่เข้าใจคนอื่นมากขึ้นพูดน้อยลง จนกลายเป็นคนขี้อายไม่กล้าแสดงออก พอมาโดนด่ากับโมโหแบบนี้ เรายังรู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอเรารู้สึกแค่รู้สึกแย่กับสิ่งที่ตัวเองกระทำลงไปช่วงช่วง-บ่ายของหลายวันมานี้บางคาบหนูก็คิดว่า ชีวิตนี้เราพลาดมาเยอะแล้วตายๆไปก็ดีนะและคิดไว้ในหัวเกือบตลอดเวลาเลยค่ะว่าอยากโดดตึก หนูปรับปรุงตัวเพราะหนูไม่อยากทำให้ใครต้องมาเสียใจหรือมองหนูแย่ๆอีกแล้ว.หนูพยายามคิดก่อนจะทำอะไรทุกครั้ง จนวันนี้มันก็พลาดอีกหนูทำให้เค้าต้องโกรธอีกแล้วหนูเกลียดตัวเองทุกวัน ความคิดที่ว่า“โครตไม่มีเหตุผลอยากตายกับเรื่องควายๆแบบนี้” ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันเวลาท้อหรืออะไรก็ตามที่เหนื่อยจะมีความคิดแบบนี้ตลอด รู้สึกแย่กับตัวเองตั้งแต่ปอสามความรู้สึกแบบนี้เมื่อไหร่จะหายไปหนูพึ่งอยู่ปอห้าเองและเด็กมากที่มาตั้งกระทู้บางกระทู้อาจงี่เง่าหรือไม่รู้เรื่องขอโทษด้วยค่ะ🙏🏼
เพื่อนไม่ยอมบอกว่างอนเรื่องอะไรขอโทษทุกทางแล้วทำยังไงดีเรามีแค่เค้า