นี้เป็นกระทู้แรกของผมครับ ผมเป็นแบบนี้ตั้งแต่ช่วงประถมปลายจนปัจจุบัน ตอนนี้อายุ21แล้ว เวลาผมทำอะไรผิดที่เกี่ยวกับผู้คนใกล้ชิด
เช่น พ่อแม่ พี่สาว เพื่อน ผมจะรู้สึกยินดีและยิ้มออกมารวมถึงบางครั้งผมอาจกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ ทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ร้ายแรง เช่น
ตอนม.3ผมหัดขับรถครั้งแรกและพ่อนั่งอยู่ข้างๆ ผมกำลังหัดเลี้ยวรถ และเกือบชนต้นไม้แต่ผมเบรกไว้ทันพอดี ตอนนั้นมันเกือบเกิดอุบัติเหตุแล้ว
แต่ผมดันยิ้มและหัวเราะออกมา ทำให้พ่อผมถามว่า มันมีอะไรตลกตรงไหน ตอนม.6ผมทะเลาะกับแฟนเก่าเรื่องนึงที่ผมทำเขาเสียใจมาก
ทันทีที่ผมได้ยินเสียงร้องไห้ผ่านมือถือ ผมกลั้นยิ้มไว้แทบไม่ไหว หรือแม้แต่ตอนที่เพื่อนสนิทโทรมาเล่าให้ฟังว่าแมวของเขาจากไปแล้ว
เมื่อผมได้ยินเสียงร้องไห้ ผมเกือบหลุดขำ หรือเหตุการณ์เมื่อปีก่อน ตอนนั้นผมหัดขับรถอีกครั้ง ตอนนั้นไม่มีรถในซอยเลย ผมกำลังกลับรถแต่ไม่พ้นเพราะ ช่วงรถยาวเกินไป ขณะที่ผมกำลังตั้งวงและถอยอีกรอบ มีมอไซค์มาเร็วมาก ตอนนั้นผมเห็นแล้วแต่เพื่อนในรถตะโกนและกรี้ดออกมา
ทำให้ผมเหยียบเบรกพลาด ไปเหยียบคัยเร่ง(ด้วยความที่ผมเท้าใหญ่ เบอร์47) ทำให้เชียดไปไม่กี่เซนเท่านั้น ตอนนั้นผมยิ้มและขำออกมาทันทีเลย
บอกตามตรง ผมพึ่งรู้ถึงความผิดปกตินี้ตอนปี2 ถึงแม้ตอนม.4ตอนนั้นผมรักษาโรคซึมเศร้าผมก็ไม่ได้เอะใจกับอาการนี้เลย จนผมถามเพื่อนและคุยกัน
เกี่ยวกับเรื่องนี้ ผมรับรัได้มาตลอดว่าอาการนี้จะเกิดขึ้นได้เฉพาะเวลาเกิดเรื่องแย่ๆเกี่ยวกับคนสนิทของผม และถึงแม้ผมจะยิ้มและหัวเราะกับสถาณการณ์
แบบนี้ แต่ความรู้สึกของผมแม้จะยิ้มและหัวเราะออกมา แต่ผมรู้สึกยินดี สะใจ เศร้า รู้สึกผิด มันเป็นการรวมกันของอารมณ์ที่น่าประหลาดและหดหู่ใจ
ในเวลาเดียวกัน และเมื่อผมย้อนกลับไปดูในวัยเด็กก็พบว่าตัวผมเองไม่ได้เป็นมาแต่แรกแต่เกิดจาก 1.ตอนอ.2ผมถูกครูทำโทษบ่อยครั้งและหากผมร้องไห้จะยิ่งโดนหนักกว่า 2.ตอนอ.3ผมถูกครูหักและดัดนิ้วผมเจ็บมากๆแต่ผมกลับขำและหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา
เหตุผลที่ผมเขียนกระทู้นี้เพราะ อยากทราบว่ามีใครเป็นเหมือนผมบ้างและผมจะสามารถใช้ชีวิตตามปกติต่อไปได้ไหม
ปล.ผมคิดทบทวนมาเป็นเวลานานถึงเขียนกระทู้นี้ขึ้นมาและผมเขียนมันโดยสติครบถ้วน
เวลาเราทำอะไรผิดต่อผู้อื่นเช่นเพื่อน คนในครอบครัว เราจะรู้สึกดีและยิ้มออกมา
เช่น พ่อแม่ พี่สาว เพื่อน ผมจะรู้สึกยินดีและยิ้มออกมารวมถึงบางครั้งผมอาจกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ ทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ร้ายแรง เช่น
ตอนม.3ผมหัดขับรถครั้งแรกและพ่อนั่งอยู่ข้างๆ ผมกำลังหัดเลี้ยวรถ และเกือบชนต้นไม้แต่ผมเบรกไว้ทันพอดี ตอนนั้นมันเกือบเกิดอุบัติเหตุแล้ว
แต่ผมดันยิ้มและหัวเราะออกมา ทำให้พ่อผมถามว่า มันมีอะไรตลกตรงไหน ตอนม.6ผมทะเลาะกับแฟนเก่าเรื่องนึงที่ผมทำเขาเสียใจมาก
ทันทีที่ผมได้ยินเสียงร้องไห้ผ่านมือถือ ผมกลั้นยิ้มไว้แทบไม่ไหว หรือแม้แต่ตอนที่เพื่อนสนิทโทรมาเล่าให้ฟังว่าแมวของเขาจากไปแล้ว
เมื่อผมได้ยินเสียงร้องไห้ ผมเกือบหลุดขำ หรือเหตุการณ์เมื่อปีก่อน ตอนนั้นผมหัดขับรถอีกครั้ง ตอนนั้นไม่มีรถในซอยเลย ผมกำลังกลับรถแต่ไม่พ้นเพราะ ช่วงรถยาวเกินไป ขณะที่ผมกำลังตั้งวงและถอยอีกรอบ มีมอไซค์มาเร็วมาก ตอนนั้นผมเห็นแล้วแต่เพื่อนในรถตะโกนและกรี้ดออกมา
ทำให้ผมเหยียบเบรกพลาด ไปเหยียบคัยเร่ง(ด้วยความที่ผมเท้าใหญ่ เบอร์47) ทำให้เชียดไปไม่กี่เซนเท่านั้น ตอนนั้นผมยิ้มและขำออกมาทันทีเลย
บอกตามตรง ผมพึ่งรู้ถึงความผิดปกตินี้ตอนปี2 ถึงแม้ตอนม.4ตอนนั้นผมรักษาโรคซึมเศร้าผมก็ไม่ได้เอะใจกับอาการนี้เลย จนผมถามเพื่อนและคุยกัน
เกี่ยวกับเรื่องนี้ ผมรับรัได้มาตลอดว่าอาการนี้จะเกิดขึ้นได้เฉพาะเวลาเกิดเรื่องแย่ๆเกี่ยวกับคนสนิทของผม และถึงแม้ผมจะยิ้มและหัวเราะกับสถาณการณ์
แบบนี้ แต่ความรู้สึกของผมแม้จะยิ้มและหัวเราะออกมา แต่ผมรู้สึกยินดี สะใจ เศร้า รู้สึกผิด มันเป็นการรวมกันของอารมณ์ที่น่าประหลาดและหดหู่ใจ
ในเวลาเดียวกัน และเมื่อผมย้อนกลับไปดูในวัยเด็กก็พบว่าตัวผมเองไม่ได้เป็นมาแต่แรกแต่เกิดจาก 1.ตอนอ.2ผมถูกครูทำโทษบ่อยครั้งและหากผมร้องไห้จะยิ่งโดนหนักกว่า 2.ตอนอ.3ผมถูกครูหักและดัดนิ้วผมเจ็บมากๆแต่ผมกลับขำและหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา
เหตุผลที่ผมเขียนกระทู้นี้เพราะ อยากทราบว่ามีใครเป็นเหมือนผมบ้างและผมจะสามารถใช้ชีวิตตามปกติต่อไปได้ไหม
ปล.ผมคิดทบทวนมาเป็นเวลานานถึงเขียนกระทู้นี้ขึ้นมาและผมเขียนมันโดยสติครบถ้วน