จากที่เล่าเรื่องการดูแลตายายวัยสูงอายุมาหลายครั้งในกระทู้เก่าๆ เมื่อวานก็เกิดเรื่องให้มนุษย์ซึมเศร้าแบบเราคุมอารมณ์ไม่อยู่จนระเบิดลงครั้งใหญ่จนได้ค่ะ
ปัจจุบันตายายย้ายมาอยู่ร่วมบ้านกับแม่เราแล้วค่ะ อีกซักพักจะมีแฟนแม่+น้องๆ เราย้ายมาอยู่ด้วย ตั้งแต่ย้ายมาไม่มีใครได้อยู่อย่างสงบสุขเลยค่ะ โดยรวมปัญหาหลักๆ ของตายายคือ
- บ้านใหม่พื้นที่พักของตายายใหญ่ขึ้น กลัว ไม่มั่นใจที่จะเดิน แม้จะใช้วอล์คเกอร์
- รู้สึกว่าห้องน้ำมันไกล ไม่กล้าเดินไปเข้า รู้สึกลำบากมาก (บ้านเก่า-เดิน 5-6 ก้าวถึง บ้านใหม่ประมาณ 10 กว่าก้าว)
- บ้านเก่ามีญาติอยู่ในซอยเดียวกัน พอเดินแล้วล้มก็โทรให้ญาติมาช่วยจับได้ในระยะเวลา 20 - 30 นาที บ้านใหม่ไม่มีใครอยู่ด้วยกลางวัน
พอตายายไม่ได้ดั่งใจ ไม่สบายตัว ไม่อยากปรับตัวกับอะไรทั้งนั้น ก็พาลอารมณ์เสียใส่เรากับแม่มากมาย จนถึงตวาดใส่เราเมื่อวันก่อนว่าจะกลับไปอยู่บ้านเก่าที่ตจว.เหมือนเดิมแล้ว นั่นแหละค่ะ อดีตผู้ป่วยซึมเศร้า (ปัจจุบันเป็นแพนิก+เครียดสะสม) แบบเราก็น็อตหลุด ร้องไห้เสียงดัง+กรี๊ดออกมา ปากก็พร่ำพูดว่าเราขอโทษแล้วกันที่จนและทำให้ได้แค่นี้ แต่นี่คือสุดตัวของแล้ว ดีที่สุดแล้ว ต้องให้ลาออกจากงานมาดูแลเลยมั้ย ที่ผ่านมาเรา แม่ ทุกคนในบ้านพยายามมาก เครียด นอนร้องไห้กันมาไม่รู้เท่าไร เพราะทำยังไงก็ดีไม่พอ ตายายไม่เคยพอใจซักที เราถึงกับหลุดปากว่าอยากตายให้พ้นๆ ไปก็ยังจะตายไม่ได้เพราะกลัวตายายจะลำบาก และอะไรที่มันซุกซ่อนอยู่ในใจสะสมมานาน หลุดออกมาหมดเลย (แต่ไม่หยาบคายนะคะ แค่เสียงดัง)
เจอแบบนั้นตายายก็ช็อคค่ะ เคยเห็นแต่เราที่ยิ้มๆ ใจเย็น ใจดี ดุบ้างแต่เค้าไม่เคยเจอเราสภาพนี้ ไม่เคยรู้ว่าจิตใจเราพังมากขนาดนี้ เค้าก็เงียบไป แม่ต้องเดินมากอดให้เราสงบลง สุดท้ายตายายก็เอ่ยปากขอโทษ แต่เรารู้ว่าปัญหามันยังอยู่ค่ะ เพราะสิ่งที่เค้าต้องการที่สุดคือมีคนอยู่บ้านกับเค้า 24 ชม. คอยดูแลทำโน่นทำนี่ให้เค้า แต่บ้านเรายังต้องทำงานทุกคน จะจ้างคนมาเฝ้าวันนึงก็ 700-800 บาท เราจ่ายไม่ไหวจริงๆ ไม่รู้จะทำยังไงให้เค้ารู้สึกโอเคเหมือนกันค่ะ บ้านอื่นรับมือกันยังไงเหรอคะ บ้านเราช่วยกันจ่ายแล้วมันได้แค่นี้ค่ะ
การดูแลผู้สูงอายุ ความเครียด และผู้ป่วยซึมเศร้า
ปัจจุบันตายายย้ายมาอยู่ร่วมบ้านกับแม่เราแล้วค่ะ อีกซักพักจะมีแฟนแม่+น้องๆ เราย้ายมาอยู่ด้วย ตั้งแต่ย้ายมาไม่มีใครได้อยู่อย่างสงบสุขเลยค่ะ โดยรวมปัญหาหลักๆ ของตายายคือ
- บ้านใหม่พื้นที่พักของตายายใหญ่ขึ้น กลัว ไม่มั่นใจที่จะเดิน แม้จะใช้วอล์คเกอร์
- รู้สึกว่าห้องน้ำมันไกล ไม่กล้าเดินไปเข้า รู้สึกลำบากมาก (บ้านเก่า-เดิน 5-6 ก้าวถึง บ้านใหม่ประมาณ 10 กว่าก้าว)
- บ้านเก่ามีญาติอยู่ในซอยเดียวกัน พอเดินแล้วล้มก็โทรให้ญาติมาช่วยจับได้ในระยะเวลา 20 - 30 นาที บ้านใหม่ไม่มีใครอยู่ด้วยกลางวัน
พอตายายไม่ได้ดั่งใจ ไม่สบายตัว ไม่อยากปรับตัวกับอะไรทั้งนั้น ก็พาลอารมณ์เสียใส่เรากับแม่มากมาย จนถึงตวาดใส่เราเมื่อวันก่อนว่าจะกลับไปอยู่บ้านเก่าที่ตจว.เหมือนเดิมแล้ว นั่นแหละค่ะ อดีตผู้ป่วยซึมเศร้า (ปัจจุบันเป็นแพนิก+เครียดสะสม) แบบเราก็น็อตหลุด ร้องไห้เสียงดัง+กรี๊ดออกมา ปากก็พร่ำพูดว่าเราขอโทษแล้วกันที่จนและทำให้ได้แค่นี้ แต่นี่คือสุดตัวของแล้ว ดีที่สุดแล้ว ต้องให้ลาออกจากงานมาดูแลเลยมั้ย ที่ผ่านมาเรา แม่ ทุกคนในบ้านพยายามมาก เครียด นอนร้องไห้กันมาไม่รู้เท่าไร เพราะทำยังไงก็ดีไม่พอ ตายายไม่เคยพอใจซักที เราถึงกับหลุดปากว่าอยากตายให้พ้นๆ ไปก็ยังจะตายไม่ได้เพราะกลัวตายายจะลำบาก และอะไรที่มันซุกซ่อนอยู่ในใจสะสมมานาน หลุดออกมาหมดเลย (แต่ไม่หยาบคายนะคะ แค่เสียงดัง)
เจอแบบนั้นตายายก็ช็อคค่ะ เคยเห็นแต่เราที่ยิ้มๆ ใจเย็น ใจดี ดุบ้างแต่เค้าไม่เคยเจอเราสภาพนี้ ไม่เคยรู้ว่าจิตใจเราพังมากขนาดนี้ เค้าก็เงียบไป แม่ต้องเดินมากอดให้เราสงบลง สุดท้ายตายายก็เอ่ยปากขอโทษ แต่เรารู้ว่าปัญหามันยังอยู่ค่ะ เพราะสิ่งที่เค้าต้องการที่สุดคือมีคนอยู่บ้านกับเค้า 24 ชม. คอยดูแลทำโน่นทำนี่ให้เค้า แต่บ้านเรายังต้องทำงานทุกคน จะจ้างคนมาเฝ้าวันนึงก็ 700-800 บาท เราจ่ายไม่ไหวจริงๆ ไม่รู้จะทำยังไงให้เค้ารู้สึกโอเคเหมือนกันค่ะ บ้านอื่นรับมือกันยังไงเหรอคะ บ้านเราช่วยกันจ่ายแล้วมันได้แค่นี้ค่ะ