ตอนที่ฉันเข้ามหาวิทยาลัยใหม่ ๆ ทุกอย่างยังไม่ค่อยเข้าที่ ฉันยังปรับตัวไม่ได้ ยังไม่รู้ว่าควรยืนตรงไหนในชีวิตช่วงนั้น จนได้รู้จักกับ A(เพื่อนผู้ชาย)
ตอนแรกเราไม่ได้ตั้งใจจะสนิทกัน แค่บังเอิญนั่งใกล้กัน คุยกันเรื่องเรียน เรื่องงาน
แต่จากคำถามเล็ก ๆ กลายเป็นบทสนทนายาวจากแค่เพื่อนร่วมคลาส กลายเป็นคนที่อยู่ข้างกันแทบทุกวัน
A เป็นคนรับฟัง ยิ้มง่าย อารมณ์ดี ปกติฉันมักจะพูดเยอะเลยอุ่นใจที่เจอคนที่รับฟังเราได้
เราเรียนข้างกัน ลงวิชาพร้อมกัน รอเข้าห้องด้วยกันในช่วงแรกๆของเทอม1
ถ้ามีเพื่อนกลุ่มอื่น A ก็ยังเลือกฉันก่อนเสมอ เหมือนเราเป็น “ที่ของกันและกัน” โดยไม่ต้องพูดอะไร
ฉันวาดรูปให้ A เขาเอาไปตั้งเป็นรูปโปรไฟล์ ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดว่ามันสำคัญขนาดไหน
แต่ในใจลึก ๆ มันทำให้ฉันรู้สึกว่า “เราไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดา”
ฉันเริ่มคาดหวัง
คาดหวังว่าอย่างน้อย เราจะเป็นเพื่อนสนิทแบบนี้ไปนาน ๆ แต่แล้วทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป
วันนึงA บอกชอบฉัน แต่ว่าฉันไม่รับคำขอเขาเพราะมัน ปัจจัยอะไรหลายๆอย่าง
1.เขายังสนิทกับแฟนเก่า 2.เขาไม่มีความเป็นผู้นำ มักจะให้ตามจนไม่คิดจะนำสักครั้ง 3.พอถามว่าเป็นไรก็บอกไม่เป็นทั้งๆที่สีหน้าออก 4.พฤติกรรมหลังหลังของเค้ามักจะหยาบคายมากขึ้นและอคติคนง่าย
แต่ว่าหลังจากที่ฉันปฏิเสธไป เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรฉันแถมก็ยังเป็นเพื่อนต่อไปกันเรื่อยๆ สนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆแต่แล้ววันนึงเราก็เริ่มทะเลาะเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง ฉันเป็นพวกประเภทที่ชอบพูดตรงๆพูดตรงๆของฉันคือเวลาฉันสงสัยหรือเวลาฉันคิดอะไร ฉันก็จะถามออกไปทันที โดยพื้นฐานแล้วA มักจะอคติคนง่ายมาก ง่ายที่แม้แต่เขายังไม่ได้ทำอะไรให้ไม่เคยรู้จักเขาแค่เห็นเขาเฉยๆก็ไม่ชอบเค้าแล้ว
เราเลยตั้งคำถามใส่ว่าเออทำไมถึงไปอคติใส่ล่ะ และมันกลายเป็นว่าเขากลับมาถามเราว่า เราเข้าข้างอีกฝ่ายงั้นหรอตั้งแต่แค่คำถามนั้นน่ะหรืออะไรปัจจัยหลายๆอย่างบรรยากาศก็เริ่มอึดอัดขึ้น และไหนจะเรื่องที่รู้สึกว่านิสัยเขาหยาบคายขึ้นเช่นตอนเราเล่นเกมกันอะไรซักอย่างฉันได้ของที่ดีกว่าเขาก็มักจะพูดตลอดว่าทำไมเธอได้แต่ของดีดีทำไมเธอได้แต่นู่นแต่นี่ทำไมโชคดีจังมันเหมือนว่า เรารู้สึกผิดกับคำพูดที่เขาพูดออกมา
จนหลังหลังเขาเริ่มไม่ทักหาเรา ถ้าเราไม่ทักหาเขา เขาก็ไม่ทักหาเราเลย ทั้งที่แต่ก่อนเขามักจะคุยกับเราบ่อยๆ มันเริ่มห่างขึ้น พอเราไปตั้งคำถามใส่เขา ก็บอกว่าเราชวนเขาทะเลาะ เราเลยเริ่มปล่อยว่างไม่กลับไปตั้งคำถามและแก้ที่ตัวเราก่อน
แต่แล้วA มีกลุ่มเพื่อนใหม่ ตอนแรกฉันไม่คิดอะไรเลย เพราะยังคุยกับฉันได้ปกติ แม้จะไม่สนิทเหมือนเมื่อก่อน
แต่วันหนึ่งฉันเริ่มสังเกตว่า รอยยิ้มของเขาน้อยลง บทสนทนาสั้นลง
และเวลาของเขา…ไม่ใช่ของฉันอีกแล้ว จากที่เคยเลือกฉันก่อน กลายเป็นเลือกกลุ่มนั้นก่อน จากที่เคยรอ กลายเป็นเดินออกไปก่อนโดยไม่หันกลับมา
A เริ่มใช้คำพูดหยาบคายมากขึ้น เริ่มลงโน้ตด่าแรง ๆ เป็นด้านที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน และเป็นด้านที่ฉันไม่ค่อยสบายใจ
ฉันเริ่มรู้สึกแปลก ๆ แต่ก็ยังพยายามคิดว่า
“เขาคงแค่โตขึ้น เหนื่อยขึ้น เปลี่ยนไปตามธรรมชาติ”
จนวันหนึ่ง เราเริ่มห่างกันจริง ๆ ช่วงปิดเทอม เราแทบไม่ได้คุย พอเปิดเทอมใหม่ เราเรียนห้องเดียวกันอีกครั้ง ฉันคิดว่าบางที การเจอกันอาจทำให้ทุกอย่างดีขึ้น แต่ไม่เลย
A ไม่มานั่งข้างฉัน ให้เพื่อนมานั่งคั่นกลาง เดินกับกลุ่มเพื่อนใหม่เหมือนฉันเป็นอากาศ ทั้งที่ตอนเช้าเขายังทักมาขอยืมอุปกรณ์เรียนจากฉันอยู่
แต่พอถึงเวลาเรียนจริง เขากลับไปยืมของจากเพื่อนในกลุ่มแทน
ฉันนั่งอยู่ตรงนั้น กับคำถามเต็มหัวว่า “เราพลาดอะไรไปหรือเปล่า” ฉันพยายามเข้าไปใกล้ พยายามทัก พยายามทำตัวเหมือนเดิม
แต่ยิ่งพยายาม ฉันยิ่งรู้สึกเหมือนคนนอก
สุดท้ายฉันต้องไปนั่งคนเดียว มันแอบฉันรู้สึกโดดเดี่ยวที่สุด แต่ว่ามันก็ดีกว่านั่งใกล้ๆและอึดอัด
สิ่งที่ทำให้ฉันสับสนที่สุดคือ A ไม่เคยพูดว่าไม่อยากคุย ไม่เคยบอกว่าโกรธ ไม่เคยตัดฉันออกอย่างชัดเจน
เขายังตอบแชตบ้าง ยังทักมาบ้าง ยังใช้รูปที่ฉันวาดให้
ทุกอย่างมันก้ำกึ่ง ไม่ชัดว่า “ยังเป็นเพื่อน” แต่ก็ไม่ชัดว่า “ไม่เหลืออะไรแล้ว”
มันทำให้ฉันเจ็บแบบไม่มีคำอธิบาย เจ็บแบบต้องโทษตัวเองซ้ำ ๆ
ว่าเราทำอะไรผิด หรือเราแค่รักความสัมพันธ์นี้มากกว่าเขา
วันนี้ฉันไม่ได้อยากกลับไปเหมือนเดิมแล้ว ไม่ได้อยากให้เขาเลือกฉันเหมือนก่อน
ฉันแค่อยากรู้ว่า ทำไมคนที่เคยสนิทกันขนาดนั้น ถึงเปลี่ยนไปได้ โดยไม่พูดอะไรเลย
และฉันควรยืนตรงไหน ในความสัมพันธ์ที่เขาเลือกจะค่อย ๆ เดินออกไป โดยปล่อยให้ฉันยืนงงอยู่คนเดียว ฉันควรยังแคร์ความรู้สึกA อยู่ไหมเพราะว่าเวลาที่ฉันมานั่งนึกถึงอะไรพวกนี้ฉันมักจะคิดถึงช่วงเวลาที่เราสนิทกัน ฉันก็อยากลองไปหาเพื่อนใหม่แต่ฉันก็มานั่งคิดกับตัวเองว่าฉันก็ไม่อยากทำพฤติกรรมที่เค้าทำกับฉันแบบนั้น แต่ตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ได้ก็คงต้องเลือกที่จะถอยเพราะว่าA ก็เลือกที่จะถอยกับฉันแล้ว
หรือบางทีเขาอาจจะทำตัวปกติของเขาแค่ไม่ใช่แบบเมื่อก่อน แต่ว่าถ้าฉันอยู่กับความสัมพันธ์แบบนี้ไปเรื่อยเรื่อยฉันก็อาจจะอึดอัดอยู่ฝ่ายเดียวหรือเก็บมาคิดมากคนเดียวฉันคงเลือกที่จะถอยห่าง
[แต่ฉันก็มักจะมีคำถามในหัวเสมอว่าทำไมจากคนที่เคยสนิทมากที่สุดดันทำเหมือนไม่รู้จักเราในวันนี้กันนะ]
จากคนที่เคยเป็นเพื่อนสนิทกันมากๆ สู่คนที่แทบจะไม่รู้จักกันในวันนี้
ตอนแรกเราไม่ได้ตั้งใจจะสนิทกัน แค่บังเอิญนั่งใกล้กัน คุยกันเรื่องเรียน เรื่องงาน
แต่จากคำถามเล็ก ๆ กลายเป็นบทสนทนายาวจากแค่เพื่อนร่วมคลาส กลายเป็นคนที่อยู่ข้างกันแทบทุกวัน
A เป็นคนรับฟัง ยิ้มง่าย อารมณ์ดี ปกติฉันมักจะพูดเยอะเลยอุ่นใจที่เจอคนที่รับฟังเราได้
เราเรียนข้างกัน ลงวิชาพร้อมกัน รอเข้าห้องด้วยกันในช่วงแรกๆของเทอม1
ถ้ามีเพื่อนกลุ่มอื่น A ก็ยังเลือกฉันก่อนเสมอ เหมือนเราเป็น “ที่ของกันและกัน” โดยไม่ต้องพูดอะไร
ฉันวาดรูปให้ A เขาเอาไปตั้งเป็นรูปโปรไฟล์ ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดว่ามันสำคัญขนาดไหน
แต่ในใจลึก ๆ มันทำให้ฉันรู้สึกว่า “เราไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดา”
ฉันเริ่มคาดหวัง
คาดหวังว่าอย่างน้อย เราจะเป็นเพื่อนสนิทแบบนี้ไปนาน ๆ แต่แล้วทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป
วันนึงA บอกชอบฉัน แต่ว่าฉันไม่รับคำขอเขาเพราะมัน ปัจจัยอะไรหลายๆอย่าง
1.เขายังสนิทกับแฟนเก่า 2.เขาไม่มีความเป็นผู้นำ มักจะให้ตามจนไม่คิดจะนำสักครั้ง 3.พอถามว่าเป็นไรก็บอกไม่เป็นทั้งๆที่สีหน้าออก 4.พฤติกรรมหลังหลังของเค้ามักจะหยาบคายมากขึ้นและอคติคนง่าย
แต่ว่าหลังจากที่ฉันปฏิเสธไป เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรฉันแถมก็ยังเป็นเพื่อนต่อไปกันเรื่อยๆ สนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆแต่แล้ววันนึงเราก็เริ่มทะเลาะเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง ฉันเป็นพวกประเภทที่ชอบพูดตรงๆพูดตรงๆของฉันคือเวลาฉันสงสัยหรือเวลาฉันคิดอะไร ฉันก็จะถามออกไปทันที โดยพื้นฐานแล้วA มักจะอคติคนง่ายมาก ง่ายที่แม้แต่เขายังไม่ได้ทำอะไรให้ไม่เคยรู้จักเขาแค่เห็นเขาเฉยๆก็ไม่ชอบเค้าแล้ว
เราเลยตั้งคำถามใส่ว่าเออทำไมถึงไปอคติใส่ล่ะ และมันกลายเป็นว่าเขากลับมาถามเราว่า เราเข้าข้างอีกฝ่ายงั้นหรอตั้งแต่แค่คำถามนั้นน่ะหรืออะไรปัจจัยหลายๆอย่างบรรยากาศก็เริ่มอึดอัดขึ้น และไหนจะเรื่องที่รู้สึกว่านิสัยเขาหยาบคายขึ้นเช่นตอนเราเล่นเกมกันอะไรซักอย่างฉันได้ของที่ดีกว่าเขาก็มักจะพูดตลอดว่าทำไมเธอได้แต่ของดีดีทำไมเธอได้แต่นู่นแต่นี่ทำไมโชคดีจังมันเหมือนว่า เรารู้สึกผิดกับคำพูดที่เขาพูดออกมา
จนหลังหลังเขาเริ่มไม่ทักหาเรา ถ้าเราไม่ทักหาเขา เขาก็ไม่ทักหาเราเลย ทั้งที่แต่ก่อนเขามักจะคุยกับเราบ่อยๆ มันเริ่มห่างขึ้น พอเราไปตั้งคำถามใส่เขา ก็บอกว่าเราชวนเขาทะเลาะ เราเลยเริ่มปล่อยว่างไม่กลับไปตั้งคำถามและแก้ที่ตัวเราก่อน
แต่แล้วA มีกลุ่มเพื่อนใหม่ ตอนแรกฉันไม่คิดอะไรเลย เพราะยังคุยกับฉันได้ปกติ แม้จะไม่สนิทเหมือนเมื่อก่อน
แต่วันหนึ่งฉันเริ่มสังเกตว่า รอยยิ้มของเขาน้อยลง บทสนทนาสั้นลง
และเวลาของเขา…ไม่ใช่ของฉันอีกแล้ว จากที่เคยเลือกฉันก่อน กลายเป็นเลือกกลุ่มนั้นก่อน จากที่เคยรอ กลายเป็นเดินออกไปก่อนโดยไม่หันกลับมา
A เริ่มใช้คำพูดหยาบคายมากขึ้น เริ่มลงโน้ตด่าแรง ๆ เป็นด้านที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน และเป็นด้านที่ฉันไม่ค่อยสบายใจ
ฉันเริ่มรู้สึกแปลก ๆ แต่ก็ยังพยายามคิดว่า
“เขาคงแค่โตขึ้น เหนื่อยขึ้น เปลี่ยนไปตามธรรมชาติ”
จนวันหนึ่ง เราเริ่มห่างกันจริง ๆ ช่วงปิดเทอม เราแทบไม่ได้คุย พอเปิดเทอมใหม่ เราเรียนห้องเดียวกันอีกครั้ง ฉันคิดว่าบางที การเจอกันอาจทำให้ทุกอย่างดีขึ้น แต่ไม่เลย
A ไม่มานั่งข้างฉัน ให้เพื่อนมานั่งคั่นกลาง เดินกับกลุ่มเพื่อนใหม่เหมือนฉันเป็นอากาศ ทั้งที่ตอนเช้าเขายังทักมาขอยืมอุปกรณ์เรียนจากฉันอยู่
แต่พอถึงเวลาเรียนจริง เขากลับไปยืมของจากเพื่อนในกลุ่มแทน
ฉันนั่งอยู่ตรงนั้น กับคำถามเต็มหัวว่า “เราพลาดอะไรไปหรือเปล่า” ฉันพยายามเข้าไปใกล้ พยายามทัก พยายามทำตัวเหมือนเดิม
แต่ยิ่งพยายาม ฉันยิ่งรู้สึกเหมือนคนนอก
สุดท้ายฉันต้องไปนั่งคนเดียว มันแอบฉันรู้สึกโดดเดี่ยวที่สุด แต่ว่ามันก็ดีกว่านั่งใกล้ๆและอึดอัด
สิ่งที่ทำให้ฉันสับสนที่สุดคือ A ไม่เคยพูดว่าไม่อยากคุย ไม่เคยบอกว่าโกรธ ไม่เคยตัดฉันออกอย่างชัดเจน
เขายังตอบแชตบ้าง ยังทักมาบ้าง ยังใช้รูปที่ฉันวาดให้
ทุกอย่างมันก้ำกึ่ง ไม่ชัดว่า “ยังเป็นเพื่อน” แต่ก็ไม่ชัดว่า “ไม่เหลืออะไรแล้ว”
มันทำให้ฉันเจ็บแบบไม่มีคำอธิบาย เจ็บแบบต้องโทษตัวเองซ้ำ ๆ
ว่าเราทำอะไรผิด หรือเราแค่รักความสัมพันธ์นี้มากกว่าเขา
วันนี้ฉันไม่ได้อยากกลับไปเหมือนเดิมแล้ว ไม่ได้อยากให้เขาเลือกฉันเหมือนก่อน
ฉันแค่อยากรู้ว่า ทำไมคนที่เคยสนิทกันขนาดนั้น ถึงเปลี่ยนไปได้ โดยไม่พูดอะไรเลย
และฉันควรยืนตรงไหน ในความสัมพันธ์ที่เขาเลือกจะค่อย ๆ เดินออกไป โดยปล่อยให้ฉันยืนงงอยู่คนเดียว ฉันควรยังแคร์ความรู้สึกA อยู่ไหมเพราะว่าเวลาที่ฉันมานั่งนึกถึงอะไรพวกนี้ฉันมักจะคิดถึงช่วงเวลาที่เราสนิทกัน ฉันก็อยากลองไปหาเพื่อนใหม่แต่ฉันก็มานั่งคิดกับตัวเองว่าฉันก็ไม่อยากทำพฤติกรรมที่เค้าทำกับฉันแบบนั้น แต่ตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ได้ก็คงต้องเลือกที่จะถอยเพราะว่าA ก็เลือกที่จะถอยกับฉันแล้ว
หรือบางทีเขาอาจจะทำตัวปกติของเขาแค่ไม่ใช่แบบเมื่อก่อน แต่ว่าถ้าฉันอยู่กับความสัมพันธ์แบบนี้ไปเรื่อยเรื่อยฉันก็อาจจะอึดอัดอยู่ฝ่ายเดียวหรือเก็บมาคิดมากคนเดียวฉันคงเลือกที่จะถอยห่าง
[แต่ฉันก็มักจะมีคำถามในหัวเสมอว่าทำไมจากคนที่เคยสนิทมากที่สุดดันทำเหมือนไม่รู้จักเราในวันนี้กันนะ]