สวัสดีค่ะ อันนี้เป็นกระทู้แรกของหนูเลยนะคะ หนูจะมาพูดถึงปัญหาที่หนูเจอทุกวันกัน(หนูอยู่ม.3นะคะ) คือกลุ่มหนูเป็นกลุ่ม3คน ยอมรับเลยนะคะว่าจะต้องมีสนนึงที่สนิทมากกว่า หนูสนิทกันเค้าคนนั้นมากเพราะเคยรู้จักกันสมัยเด็ก แต่เราไม่ได้เรียนด้วยกันนะคะ พอขึ้นมัธยมมา หนูได้อยู่ห้องเดียวกับเพื่อนคนนั้น พอมาเรียนด้วยกันก็ได้รู้ว่าเค้ามีเพื่อนอยู่ด้วยแล้ว พวกหนูเลยรวมกลุ่มกัน3คน แต่หนูรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินมาตลอด เพราะหนูต้องปรับตัวเข้ากับรร.ใหม่ด้วย เลยยังไม่ค่อยชิน แต่หนูสนิทกับเพื่อนตอนเด็กมากเพราะนั่งรถรับส่งด้วยกันบ้านใกล้กันจนอาจจะเรียกได้ว่าเป็นคนสนิทที่สุดเลยก็ได้(แต่หนูก็คุยกับอีกคนปกตินะคะ) ม.2หนูเลิกขึ้นรถรับส่งเพราะแม่มารับ แต่ก็ยังสนิทกันปกตินะคะ จนวันนึงตอนนั้นน่าจะช่วงม.2 ปลายๆเทอม1หนูก็เดินเล่นกับเพื่อนอีกคนปกติอยู่ แต่เพื่อนคนนั้นที่สนิทเค้าวิ่งมาชนหนูแรงมาก คือตอนนั้นหนูก็เจ็บนั่นแหละค่ะ แต่เค้าไม่พูดขอโทษสักคำ ตอนนั้นเราก็งอนกัน(เราไม่ได้คุยกัน)พอผ่านมาซักคาบ2คาบ หนูก็เบื่อ เลยชวนเค้าคุย แต่เค้าไม่คุยกับหนู จนถึงเลิกเรียน (วันนั้นน่าจะวันพฤ.) แต่ก่อนหนูมีโอกาสชวนคุยตอนนั่งรถรับส่งบ้างแต่ตอนนี้มันไม่มีน่ะสิ พอมาอาทิตย์ถัดไปหนูก็พยายามชวนคุยนิดๆหน่อยๆ แต่หนูพูดไม่เก่ง เค้าก็ไม่ยอมตอบเหมือนเดิม หนูเหนื่อยแล้วเลยพอ เลิกชวนคุย เค้ากับเพื่อนอีกคนก็เลยคุยกัน แล้วทิ้งหนูไว้คนเดียว หนูคิดว่าแค่นี้ก็น่าเบื่อพอละ แต่เวลาเค้าไปไหนด้วยกัน เค้ามักจะไม่ชวนหนู ไปกัน2คน หนูเลยไปซื้อข้าวกินคนเดียวบ่อยมาก (หนูไม่ได้รู้สึกว่ามันแปลกนะคะ) แต่นั่นมันทำให้หนูรู้สึกโดนทิ้งมากขึ้น จนตอนนี้เราเลิกคุยกันมาเกือบ1ปีแล้วค่ะ หนูยอมรับเลยว่าเหงาบ้างบางที แต่หนูก็ชินแล้ว พอกลับมาคิดถึงมันหนูก็เศร้านะคะ ถ้าตอนนั้นเราปรับความเข้าใจกัน จะเป็นยังไง เราจะยังสนิทกันไหม แอบคิดถึงนะคะ(พูดแล้วก็เศร้าTT) ทั้งๆที่เราเคยสนิทกันมากแท้ๆ ทุกวันนี้เราก็ยังอยูในกลุ่มนั้นนะคะ แต่อยู่แบบเหงาๆนี่แหละ

ขอบคุณที่เสียสละมาอ่านนะคะ ถ้าผิดพลาดยังไงก็ขอโทษด้วย

อยากจะบอกกับคนที่กำลังทะเลาะกับเพื่อนนะคะ
"ถ้ามันไม่หนักมากก็ปรับตัวกันเถอะค่ะ อย่าปล่อยให้มันเลยเถิดอย่างงี้เลย มันจะเสียความสัมพันธ์ไปเปล่าๆ หรือถ้าไม่อยากคบต่อแล้ว ขอให้ลองไปอ่านแชทเก่าๆดูนะคะว่าตอนนั้นมีความสุขขนาดไหน"