เราควรทำยังไงดี สภาวะตัวตลก

ผมมีเรื่องอยากจะอธิบาย หรือคุยกับใครมันไม่สามารถคุยกับใครได้เลย ผมเป็นคนที่อารมณ์ที่ไวต่อความรู้สึก และสิ่งที่ผมเจอมาก็ล่วงเลย 365 วันกว่าๆแล้ว คำตอบที่ผมหรือความคิดที่ค้างคาใจผมบอกใครไม่ได้เลย ผมดูโง่ ผมดูเป็นคนตลก ไม่มีใครสนใจ แต่ผมเจอกับคนคนหนึ่ง ซึ่งทีแรกผมไม่ได้คิดอะไรหรอกครับ ก็เห็นเป็นคนรู้จักแต่นับวันเข้าที่เจอ แต่ผมไม่ได้รู้จักเขาจริงจังมากกว่านี้ เพราะผมก็ไม่อยากยุ่งเรื่องอะไรของเขาหรอก ผมพยายามไม่คิด แต่ยังว่าครับทำไมผมดูเขาแล้วผมก็ไม่ได้คิดอะไรนะ รึผมจะตามติดเขาหรือยังไงครับ ผมสับสนตัวเองมาก ผมควรทิ้งระยะห่างโดยการออกมาจากจุดๆ นั้นให้รู้แช้วรู้รอดดีไหมครับ ผมลำบากใจผมมาก และผมไม่อยากเจอเรื่องเดิมๆที่วนซ้ำไปซ้ำมา ทำให้ผมไม่สะบายใจ และความชัดเจนต่างๆ นาๆ ที่จะเกิดขึ้นภายหลัง ไม่ว่าจะดีไม่ดี ผมได้พยายามคิดในแง่ดี แต่ผมไม่รู้ว่าลึกๆแล้ว มันมีอะไรมากกว่านั้นหรือป่าว สำหรับผู้ที่ไม่ทราบก็คงจะ งง กับผม แต่ผมไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ