สวัสดีครับ วันนี้มาเล่าเรื่อง ให้ฟัง จริงๆก็มาระบายด้วยแหละ เนื่องจากตอนนี้ผมค่อนข้างท้อ และเหนื่อยมากๆ
จนอยากคิดสั้นเลย คิดไปแล้วแต่ทำไม่ลง ไม่กล้า ยังอยากมีชีวิตอยู่เรื่องมันเริ่มมาจาก หลังปลดทหารมา ผมอายุ 24 แล้วก็กลับไปทำงานที่บ้าน ที่อุตรดิตถ์ทำมาหลายงานมาก เปลี่ยนงานเพราะอยากได้ค่าแรงเพิ่มเพราะหลายๆงานที่ทำเงินเดือนน้อยมาก วันล่ะ 250ก็มี ทำมาจนอายุ 27 ก็รู้สึกอยากขยับขยายการงานของตัวเองจึงเข้ามาทำงานหางานใน กทม ด้วยความที่จบแค่ ม.3 ไม่รู้จะไปทำงานที่ไหนหางานมาสักพักก็ยังไม่ได้ เลยเลือกอาชีพไรเดอร์ส่งอาหาร ก็พอได้ครับ แต่ปัญหาที่เจอตอนนี้ ผมยังไม่มีที่อยู่และนอนร้านเกมส์มานานมาก ร่างกายก็เริ่มไม่ไหว ขับรถไปส่งอาหารบางทีก็วูบหลับ เผลอเคลิ้มหลับไม่รู้ตัว ปี67-68 รถล้มไป 4 ครั้ง ชนไป 1 ครั้ง ดีที่ไม่ชนแรงเค้าใจดีไม่เอาเรื่อง
จนปัจจุบันนี้ผมท้อมาก ห้องก็แพงมาก มัดจำ 5-6 พัน ณ ตอนนี้ อยากไปพึ่งวัดให้ได้นอนเต็มอิ่มฟื้นฟูร่างกายแล้วเริ่มวางแผนการใช้ชีวิตใหม่ อยากมีห้องเป็นของตัวเอง นอนร้านเกมส์มันเพลียมาก นอนเหมือนไม่ได้นอน เค้าเล่นเกมส์กันเสียงดังมากว่าจะหลับก็ตี 2-3 ตื่นมาก็ยังเพลีย อาบน้ำที่ปั้ม เสร็จแล้ววิ่งงานเลย ตอนนี้สภาพจิตใจค่อนข้างแย่เลย มีหลายแวบที่แบบ ปล้นเลยมั้ยวะจะได้จบๆติดคุกก็ได้กินข้าวฟรี แต่ผมก็ต้องวางความคิดเหล่านั้นลงเพราะลูกที่ ที่อยู่บ้านก็มีผมคนเดียวที่คอยส่งเงินซื้อนมซื้อแพมเพิส ถ้าผมไม่อยู่ ลูกผมคงอยู่ไม่ได้
ยุคนี้ไม่รู้ว่ามีหลายคนมั้ยที่อาจมาลงเอยแบบผม ตอนเป็นทหารสอบก็ไม่ติดร่างกายผ่านสอบผ่านแต่เค้าไม่รับ
ที่ตั้งกระทู้วันนี้มีทั้งความรู้สึกที่อยากระบายและอยากเตือนเพื่อนมนุษย์ด้วยกันใช้ชีวิตให้ดีครับ มาตายเอาดาบหน้าแบบผมใช่ว่าจะสำเร็จทุกคนไป หากเพื่อนๆอยู่ กทม ทักมาคุยกันได้นะครับ ผมตอนนี้ไม่มีที่พึ่งไม่มีเพื่อน ไม่มีญาติเลย เป็นวัยรุ่นคนนึงที่ใช้ชีวิตไปวันไม่
ชีวิตในวัย 28 ที่ล้มเหลวของฉัน
จนอยากคิดสั้นเลย คิดไปแล้วแต่ทำไม่ลง ไม่กล้า ยังอยากมีชีวิตอยู่เรื่องมันเริ่มมาจาก หลังปลดทหารมา ผมอายุ 24 แล้วก็กลับไปทำงานที่บ้าน ที่อุตรดิตถ์ทำมาหลายงานมาก เปลี่ยนงานเพราะอยากได้ค่าแรงเพิ่มเพราะหลายๆงานที่ทำเงินเดือนน้อยมาก วันล่ะ 250ก็มี ทำมาจนอายุ 27 ก็รู้สึกอยากขยับขยายการงานของตัวเองจึงเข้ามาทำงานหางานใน กทม ด้วยความที่จบแค่ ม.3 ไม่รู้จะไปทำงานที่ไหนหางานมาสักพักก็ยังไม่ได้ เลยเลือกอาชีพไรเดอร์ส่งอาหาร ก็พอได้ครับ แต่ปัญหาที่เจอตอนนี้ ผมยังไม่มีที่อยู่และนอนร้านเกมส์มานานมาก ร่างกายก็เริ่มไม่ไหว ขับรถไปส่งอาหารบางทีก็วูบหลับ เผลอเคลิ้มหลับไม่รู้ตัว ปี67-68 รถล้มไป 4 ครั้ง ชนไป 1 ครั้ง ดีที่ไม่ชนแรงเค้าใจดีไม่เอาเรื่อง
จนปัจจุบันนี้ผมท้อมาก ห้องก็แพงมาก มัดจำ 5-6 พัน ณ ตอนนี้ อยากไปพึ่งวัดให้ได้นอนเต็มอิ่มฟื้นฟูร่างกายแล้วเริ่มวางแผนการใช้ชีวิตใหม่ อยากมีห้องเป็นของตัวเอง นอนร้านเกมส์มันเพลียมาก นอนเหมือนไม่ได้นอน เค้าเล่นเกมส์กันเสียงดังมากว่าจะหลับก็ตี 2-3 ตื่นมาก็ยังเพลีย อาบน้ำที่ปั้ม เสร็จแล้ววิ่งงานเลย ตอนนี้สภาพจิตใจค่อนข้างแย่เลย มีหลายแวบที่แบบ ปล้นเลยมั้ยวะจะได้จบๆติดคุกก็ได้กินข้าวฟรี แต่ผมก็ต้องวางความคิดเหล่านั้นลงเพราะลูกที่ ที่อยู่บ้านก็มีผมคนเดียวที่คอยส่งเงินซื้อนมซื้อแพมเพิส ถ้าผมไม่อยู่ ลูกผมคงอยู่ไม่ได้
ยุคนี้ไม่รู้ว่ามีหลายคนมั้ยที่อาจมาลงเอยแบบผม ตอนเป็นทหารสอบก็ไม่ติดร่างกายผ่านสอบผ่านแต่เค้าไม่รับ
ที่ตั้งกระทู้วันนี้มีทั้งความรู้สึกที่อยากระบายและอยากเตือนเพื่อนมนุษย์ด้วยกันใช้ชีวิตให้ดีครับ มาตายเอาดาบหน้าแบบผมใช่ว่าจะสำเร็จทุกคนไป หากเพื่อนๆอยู่ กทม ทักมาคุยกันได้นะครับ ผมตอนนี้ไม่มีที่พึ่งไม่มีเพื่อน ไม่มีญาติเลย เป็นวัยรุ่นคนนึงที่ใช้ชีวิตไปวันไม่