กลัวโลกอันกว้างใหญ่

ในขนาดที่ผู้คนมากมายส่องแสงในโลกอันกว้างใหญ่ แต่ตัวฉันกับรู้สึก มืดมนท่ามกลางผู้คนมายมาย ไม่กล้าที่ส่องแสงของตัวเองออกมาแม้เพียงนิด เพราะตัวฉันกลัว กลัวที่จะผิดพลาด กลัวที่จะถูกมอง กลัวที่จะถูกตัดสิน กลัวที่จะเดินไปข้างหน้า ไม่กล้าที่จะออกจากจุดที่ฉันสบายใจ ไม่รู้ว่าความมมืดนี้จะหายไปจากฉันเมื่อไหร่ อยากให้โลกใบนี้ของฉันดับไป แล้วเงียบหายไปในความสงบข้างในใจฉัน กวังว่าทุกอย่างคนเบาบาง สบายใจ สงบสุข อย่างที่ฉันชอบ ไม่ต้อง ตั้งคำถา ถามหาคำตอบกับตัวเอง ในบางครั้ง ฉันนึกถถถถึงภาพของตัวเอง อยู่บนเกาะสูงที่มีภูเขาล้อมรอบไปด้วยทะเลอันกว่างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ไกลเกินกว่าที่ใครจะเห็นตัวฉันอีก ฉันนั่งอยู่หน้าบ้านของฉันบ้านที่ไม่ได้ใหญ่จนเกินไปและไม่ได้เล็กจนอึดอัด พร้อมมีลมๆพัดผ่านตัวฉัน อย่างเบาบางเย็นสบาย มีกลิ่นหอมของทะเลและใบหญ่า พร้อมหมาหรือแมวสักตัว ที่อยู่ใกล้ๆฉันที่กำลังหลับอยู่ ฉันได้แต่นึกถึงมันอยู่บ่อยครั้ง ฉันอยากจะไปอยู่ที่นั้น รู้มั้ยว่ามันยากมากแค่ไหนในแต่ละวันของฉัน ผู้คนใกล้ตัวฉันไม่เข้าใจ ก็แน่หละไม่มีใครเข้าใจตัวเราดีเท่าตัวเรา ฉันหวังว่า สักวันมันจะจบลงอย่างสงบ