มนุษย์เงินเดือนทำงานมานาน ปรับความคิดอย่างไรดี

ทำงานเป็นลูกจ้างบริษัทเอกชนมานานตอนนี้อายุสี่สิบกลางๆ ช่วงหลังโควิดรู้สึกอิ่มตัวกับงานมาก เหมือนทำงานไปวันๆ เผาเวลาชีวิตแลกเงินเป็นเดือนๆไป (แต่ส่วนงานที่รับผิดชอบก็เต็มที่ไม่ขาดตกบกพร่องอะไร) ไม่ได้รู้สึกว่าชีวิตดีขึ้นต่อให้ทำต่อไปอีกสิบยี่สิบปีชีวิตก็ยังอยู่จุดเดิม มองคนในบริษัทตำแหน่งที่สูงกว่าเราก็ไม่ได้รู้สึกอยากจะไขว่คว้าให้ได้ให้เป็นแบบเขา ไม่อินกับการเป็นพนักงานลูกจ้างบริษัท อยากมีอิสระ

เรื่องเงิน ตอนนี้ไม่มีหนี้ เงินเก็บรวมกับแฟน ทั้งหุ้น เงินฝาก กองทุน รวมๆ กันประมาณยี่สิบล้าน
ดูเหมือนเยอะแต่จริงๆ ก็ไม่ได้เยอะอะไรเลย ลงทุนไม่ค่อยเก่ง ไม่กล้าเสี่ยงมาก เน้นรักษาเงินต้น ทำให้เงินก้อนนี้สร้างรายได้ปีละประมาณห้าแสนบาทเท่านั้นซึ่งยังไม่พอจะหยุดทำงานได้

พอนึกย้อนกลับไป สมัยวัยยี่สิบกว่าๆ ตอนเก็บเงินได้ล้านแรกตอนนั้นกลับรู้สึกมีความสุขและมีกำลังใจมากกว่าตอนนี้

สุขภาพก็รู้สึกแย่ลงหลังอายุเกินสามสิบ เหนื่อยง่าย เจ็บป่วยง่าย อยากพัก อยากเปลี่ยนชีวิต แต่ก็ออกจากงานไม่ได้เพราะลูกยังเล็ก ค่าใช้จ่ายข้างหน้ายังอีกเยอะ

พ่อแม่อยู่ต่างจังหวัด อายุเยอะขึ้น สุขภาพเริ่มมีอาการเจ็บป่วย อยากให้กลับไปดูแลใกล้ชิด ส่วนตัวเอาจริงอายุเริ่มเยอะก็เริ่มอยากกลับไปใช้ชีวิตสงบๆ ที่ต่างจังหวัดเหมือนกัน แต่ถ้ากลับไปจริงก็เหมือนต้องทิ้งงาน รายได้ และโอกาสของลูก ยิ่งคิดก็ยิ่งกังวล เพราะเป็นลูกจ้างเอกชน หยุดทำงานเมื่อไหร่รายได้ก็หยุดทันที ไม่มีบำนาญเหมือนราชการ

ตอนนี้เลยรู้สึกเหมือนติดอยู่ตรงกลาง
จะทำงานต่อก็เหนื่อย จะหยุดก็ไม่กล้า
เลยอยากมาขอความคิดเห็นจากคนที่เคยเจอสถานการณ์คล้ายๆ กันหรือมีมุมมองอย่างอื่น ว่าควรคิดหรือวางแผนชีวิตช่วงนี้ยังไงดี