สวัสดีค่ะพี่ๆหนูมีเรื่องอยากปรึกษาเกี่ยวกับปัญหาการไม่ค่อยอยากอยู่กับแม่ คือหนูจะเป็นคนที่คิดมาก เครียดง่าย แล้วเวลาอยู่กับแม่หนูจะรับรู้ถึงปัญหาทุกอย่างของแม่และชอบเอาปัญหาของแม่มาคิดมาก เอามาสะสมในตัวเองจนตัวหนูเองก็มีความเครียดจากปัญหาของแม่สะสมอยู่ในหัวมากๆ จนบางทีก็เครียดจนไม่อยากพูดกับใครว่าควรจะทำอย่างไร จนกระทั่งได้ห่างกับแม่อยู่คนละจังหวัดช่วงแรกหนูก็ทำใจไม่ได้เพราะติดแมมาก แต่ผ่านไปได้ไม่นานหนูกลับมีความรู้สึกที่ดีขึ้นไม่มีเรื่องทุกข์ใจหรือเรื่องอะไรให◌้คิดมาก นอกจากปัญหาของตัวเองที่พบเจอแต่หนูก็สามารถที่จะแก้ไขปัญหาของตัวเองได้เองโดยที่ไม่ต้องปล่อยไว้ให้คัวเองต้องคิดมาก การห่างจากแม่มันทำให้หนูไม่ต้องคิดมากในเรื่องที่ไม่ใช่ของตัวเอง อยู่แบบสบายใจขึ้นสมองโปร่งคิดแค่ในเรื่องหารแก้ปัญหาของตัวเอง เหมือนจะใส่ใจความรู้สึกตัวเองมากขึ้นไม่อยากเอาตัวเองไปอยู่ในจุดที่เป็นปัญหาที่ไม่ได้ก่อเอง จนไม่อยากอยู่ใกล้กับแม่ ติดต่อกันบ้างนานๆครั้งเพราะส่วนใหญ่ แม่จะโทรคุยกับพ่อมากกว่า(ไม่ได้เลิกกันนะคะ) หนูคิดแบบนี้ผิดไหมคะ ขออภัยในความยาวของเรื่องนะคะ หนูรักแม่ค่ะ แต่แค่รู้สึกว่าการอยู่ด้วยตัวเองกับตัวเองมากๆมันดีขึ้น
คิดแบบนี้ผิดไหมคะ