กระทู้นี้คงเป็นกระทู้ระบายอารมณ์ซะมากกว่ากระทู้ปรึกษาปัญหา 55555
เราเป็นคนอีสาน แฟนเป็นคนใต้ เป็นลูกคนเดียวทั้งคู่ รู้จักกันผ่านแอปหาคู่ และคบกันจริงจัง 3 ปี
ช่วง 2 ปีแรกที่คบกัน พ่อแม่เราไม่รู้ว่าเรามีแฟนเลย ดันมารู้เรื่องนี้โดยบังเอิญ และกลายเป็นเรื่องใหญ่ของบ้านในช่วงนั้น
พื้นฐานครอบครัวเรามีอคติกับคนใต้ค่อนข้างแรง เพราะพ่อแม่เคยมีเหตุการณ์ไม่ดีกับคนใต้มาก่อน จึงมักพูดในแง่ลบ เช่น คนใต้ใจดำ ขี้เหนียว และไม่อยากให้เราคบคนใต้ตั้งแต่แรก แต่เรามองต่างออกไป เพราะมีเพื่อนคนใต้และไม่เคยเจอปัญหาอะไร อีกทั้งแฟนเราดูแลเราเสมอ ถึงจะไม่ใช่การเปย์เงินก้อนใหญ่ แต่เขาพาไปกิน ไปเที่ยว ดูแล ไม่เคยขัดใจ และให้เกียรติเราตลอด
หลังจากพ่อแม่รู้ว่าเรามีแฟน พ่อแม่ต้องการให้แฟน “มารับผิดชอบ” โดยอยากให้ผู้ใหญ่ฝ่ายแฟนมาคุย มาหมั้น หรือแสดงความจริงจัง แฟนเราจึงให้แม่โทรศัพท์มาคุย และทุกครั้งที่ขึ้นมากรุงเทพก็แวะมาหาพ่อแม่เราเสมอ
อย่างไรก็ตาม พ่อเราเป็นคนหัวโบราณและไม่เคยเปิดใจรับแฟนจริง ๆ ทุกครั้งที่แฟนมาจะมีการพูดจาหรือแสดงท่าทีไม่ดีใส่ ทำให้เรารู้สึกสงสารและรู้ว่าแฟนอึดอัด แม้แฟนจะพยายามบอกว่าไม่เป็นไร
ต่อมาช่วงหนึ่ง พ่อแม่ฝ่ายแฟนตั้งใจจะมาคุยทาบทามอย่างจริงจัง แต่กลับถูกพ่อเรา ไม่อนุญาตให้มา ทั้งที่ก่อนหน้านั้นพ่อเป็นฝ่ายเร่งให้มารับผิดชอบเราเอง ภายหลังเราจึงรู้ความจริงว่า พ่อแม่เรา ไม่อยากได้แฟนเราเป็นลูกเขยตั้งแต่ต้น สาเหตุหลักคือเรื่องระยะทาง และไม่อยากให้เราย้ายไปอยู่ภาคใต้
พ่อแม่เราต้องการให้เรากับแฟนทำงานที่กรุงเทพด้วยกัน แล้วค่อยแบ่งเวลากลับบ้านช่วงเทศกาล แต่ความเป็นจริงคือ แฟนเรากลับไปทำงานที่สุราษฎร์ธานี งานกำลังเข้าที่เข้าทาง มีความมั่นคง สวัสดิการดีมาก ช่วยเหลือพนักงานสูง สภาพแวดล้อมและเพื่อนร่วมงานดี และแฟนไม่มีแผนจะย้ายมาทำงานกรุงเทพ เพราะเขาสบายใจที่จะอยู่ที่นั่น แม้รายได้จะไม่สูงมากแต่ไม่ลำบาก
ในขณะที่เราเพิ่งเรียนจบ กำลังเริ่มต้นชีวิตทำงาน อยากหารายได้ให้ได้เยอะ และยังไม่ปักใจแน่นอนว่าจะทำงานที่ไหน แต่สิ่งที่เรารู้สึกชัดมากคือ อยากอยู่กับแฟน เพราะตลอดเวลาที่คบกัน เราแทบไม่ได้อยู่ในช่วงเวลาสำคัญของชีวิตด้วยกันเลย ไม่ว่าจะเป็นการเที่ยว ช่วงเทศกาล หรือโมเมนต์สำคัญต่าง ๆ เราเป็นห่วงความรู้สึกแฟนมาก เพราะเห็นว่าเขาอยู่ท่ามกลางคนรอบตัวที่มีคู่กันหมด และเขาน่าจะรู้สึกโดดเดี่ยว
ในขณะเดียวกัน เรามีปัญหากับการอยู่กับครอบครัวของตัวเอง พ่อแม่ไม่ใช่เซฟโซนสำหรับเรา การอยู่ใกล้ทำให้เราอึดอัดมากกว่า ในทางตรงกันข้าม ครอบครัวแฟนเป็นครอบครัวที่เปิดกว้าง เคารพการตัดสินใจของลูกตั้งแต่เด็ก ต้อนรับเราอย่างดี เหมือนลูกอีกคนหนึ่ง ไม่ล้ำเส้น และไม่ทำให้เราอึดอัด
ด้วยเหตุนี้ เราจึงเลือกคิดเรื่องการไปอยู่กับแฟน ไม่ใช่เพราะอยากทิ้งพ่อแม่ แต่เพราะ เราอยากมีชีวิตที่สบายใจ และไม่อยากให้แฟนต้องมาอึดอัดแบบที่เราเจอมาทั้งชีวิต
อย่างไรก็ตาม เรายังไม่กล้าพูดความคิดนี้กับพ่อแม่ตรง ๆ เพราะกลัวทะเลาะรุนแรงและถูกมองว่าเห็นแฟนดีกว่าพ่อแม่
ตอนนี้เรารู้สึกว่าความรัก ความกตัญญู และความสุขส่วนตัว กำลังชนกันอยู่ตรงกลาง เราไม่ได้อยากทิ้งใครเลย แต่มันรู้สึกหนักและลำบากใจเกินไปสำหรับคนกลางอย่างเรา เหมือนเราต้องเป็นโล่กันกระแทกทางอารมณ์ให้ทั้งสองฝั่งและไม่มีใครเป็นโล่ให้เราเลย จนบางทีคิดว่าเลิกให้พ่อแม่พอใจไปให้มันจบๆเลยดีไหม มันท้อจริงๆนะ เหมือนทำอะไรก็ไม่เคยพ่อใจเขาซักที
ไม่อยากทิ้งใคร แค่อยากมีชีวิตที่สบายใจ
เราเป็นคนอีสาน แฟนเป็นคนใต้ เป็นลูกคนเดียวทั้งคู่ รู้จักกันผ่านแอปหาคู่ และคบกันจริงจัง 3 ปี
ช่วง 2 ปีแรกที่คบกัน พ่อแม่เราไม่รู้ว่าเรามีแฟนเลย ดันมารู้เรื่องนี้โดยบังเอิญ และกลายเป็นเรื่องใหญ่ของบ้านในช่วงนั้น
พื้นฐานครอบครัวเรามีอคติกับคนใต้ค่อนข้างแรง เพราะพ่อแม่เคยมีเหตุการณ์ไม่ดีกับคนใต้มาก่อน จึงมักพูดในแง่ลบ เช่น คนใต้ใจดำ ขี้เหนียว และไม่อยากให้เราคบคนใต้ตั้งแต่แรก แต่เรามองต่างออกไป เพราะมีเพื่อนคนใต้และไม่เคยเจอปัญหาอะไร อีกทั้งแฟนเราดูแลเราเสมอ ถึงจะไม่ใช่การเปย์เงินก้อนใหญ่ แต่เขาพาไปกิน ไปเที่ยว ดูแล ไม่เคยขัดใจ และให้เกียรติเราตลอด
หลังจากพ่อแม่รู้ว่าเรามีแฟน พ่อแม่ต้องการให้แฟน “มารับผิดชอบ” โดยอยากให้ผู้ใหญ่ฝ่ายแฟนมาคุย มาหมั้น หรือแสดงความจริงจัง แฟนเราจึงให้แม่โทรศัพท์มาคุย และทุกครั้งที่ขึ้นมากรุงเทพก็แวะมาหาพ่อแม่เราเสมอ
อย่างไรก็ตาม พ่อเราเป็นคนหัวโบราณและไม่เคยเปิดใจรับแฟนจริง ๆ ทุกครั้งที่แฟนมาจะมีการพูดจาหรือแสดงท่าทีไม่ดีใส่ ทำให้เรารู้สึกสงสารและรู้ว่าแฟนอึดอัด แม้แฟนจะพยายามบอกว่าไม่เป็นไร
ต่อมาช่วงหนึ่ง พ่อแม่ฝ่ายแฟนตั้งใจจะมาคุยทาบทามอย่างจริงจัง แต่กลับถูกพ่อเรา ไม่อนุญาตให้มา ทั้งที่ก่อนหน้านั้นพ่อเป็นฝ่ายเร่งให้มารับผิดชอบเราเอง ภายหลังเราจึงรู้ความจริงว่า พ่อแม่เรา ไม่อยากได้แฟนเราเป็นลูกเขยตั้งแต่ต้น สาเหตุหลักคือเรื่องระยะทาง และไม่อยากให้เราย้ายไปอยู่ภาคใต้
พ่อแม่เราต้องการให้เรากับแฟนทำงานที่กรุงเทพด้วยกัน แล้วค่อยแบ่งเวลากลับบ้านช่วงเทศกาล แต่ความเป็นจริงคือ แฟนเรากลับไปทำงานที่สุราษฎร์ธานี งานกำลังเข้าที่เข้าทาง มีความมั่นคง สวัสดิการดีมาก ช่วยเหลือพนักงานสูง สภาพแวดล้อมและเพื่อนร่วมงานดี และแฟนไม่มีแผนจะย้ายมาทำงานกรุงเทพ เพราะเขาสบายใจที่จะอยู่ที่นั่น แม้รายได้จะไม่สูงมากแต่ไม่ลำบาก
ในขณะที่เราเพิ่งเรียนจบ กำลังเริ่มต้นชีวิตทำงาน อยากหารายได้ให้ได้เยอะ และยังไม่ปักใจแน่นอนว่าจะทำงานที่ไหน แต่สิ่งที่เรารู้สึกชัดมากคือ อยากอยู่กับแฟน เพราะตลอดเวลาที่คบกัน เราแทบไม่ได้อยู่ในช่วงเวลาสำคัญของชีวิตด้วยกันเลย ไม่ว่าจะเป็นการเที่ยว ช่วงเทศกาล หรือโมเมนต์สำคัญต่าง ๆ เราเป็นห่วงความรู้สึกแฟนมาก เพราะเห็นว่าเขาอยู่ท่ามกลางคนรอบตัวที่มีคู่กันหมด และเขาน่าจะรู้สึกโดดเดี่ยว
ในขณะเดียวกัน เรามีปัญหากับการอยู่กับครอบครัวของตัวเอง พ่อแม่ไม่ใช่เซฟโซนสำหรับเรา การอยู่ใกล้ทำให้เราอึดอัดมากกว่า ในทางตรงกันข้าม ครอบครัวแฟนเป็นครอบครัวที่เปิดกว้าง เคารพการตัดสินใจของลูกตั้งแต่เด็ก ต้อนรับเราอย่างดี เหมือนลูกอีกคนหนึ่ง ไม่ล้ำเส้น และไม่ทำให้เราอึดอัด
ด้วยเหตุนี้ เราจึงเลือกคิดเรื่องการไปอยู่กับแฟน ไม่ใช่เพราะอยากทิ้งพ่อแม่ แต่เพราะ เราอยากมีชีวิตที่สบายใจ และไม่อยากให้แฟนต้องมาอึดอัดแบบที่เราเจอมาทั้งชีวิต
อย่างไรก็ตาม เรายังไม่กล้าพูดความคิดนี้กับพ่อแม่ตรง ๆ เพราะกลัวทะเลาะรุนแรงและถูกมองว่าเห็นแฟนดีกว่าพ่อแม่
ตอนนี้เรารู้สึกว่าความรัก ความกตัญญู และความสุขส่วนตัว กำลังชนกันอยู่ตรงกลาง เราไม่ได้อยากทิ้งใครเลย แต่มันรู้สึกหนักและลำบากใจเกินไปสำหรับคนกลางอย่างเรา เหมือนเราต้องเป็นโล่กันกระแทกทางอารมณ์ให้ทั้งสองฝั่งและไม่มีใครเป็นโล่ให้เราเลย จนบางทีคิดว่าเลิกให้พ่อแม่พอใจไปให้มันจบๆเลยดีไหม มันท้อจริงๆนะ เหมือนทำอะไรก็ไม่เคยพ่อใจเขาซักที