น้อยใจเอง หรือไม่มีอะไร

เรื่องเกิดจาก เรานอยเเฟน เราเป็นพยาบาลค่ะ มีตารางเวร ไม่ได้หยุดเหมือนคนอื่น เเต่เเฟนได้หยุด ส อ ตลอด เรากับเเฟนอาศัยอยู่บ้านเดียวกันเป็นส่วนมาก เดือนนี้ เราบอกเเฟนล่วงหน้านานมาก ว่าเราเคลียตารางเวร หยุดวันเสาร์ไว้อยู่กับเค้านะ  พอถึงวันเสาร์เเรกของเดือน อยู่ดีๆเเฟนบอกขอกลับบ้าน ไม่ได้กลับนานเเล้ว ทำงานเหนื่อยอยากอยู่คนเดียว อยากเปลี่ยนบรรยากาศ 

ซึ่งตอนเเรกเราคิดว่ากลับวันศุกร์เเล้วกลับมาหาเราช่วงเย็นวันเสาร์ เเต่เเฟนบอกจะกลับ ถึงวันอาทิตย์เลย บางเค้าไม่ไกลค่ะประมาน 1 ชม ตัวเราก็เสียใจที่เราวางเเผนอยู่กับเค้าไปเเล้ว เพราะวันอาทิตย์ จันทร์ เราทำงาน 8.00-24.00 ไม่ว่างไปไหนกับเค้าอยู่เเล้ว เเล้วหลังจากนั้นเค้าก็จะไปทำงาน ตจว ไม่ได้เจอกันอาทิตย์นึง ซึ่งเรายังไม่ทันตั้งตัวเลย อยู่ดีๆเค้ามาบอก เค้าก็บอกว่าอาทิตย์อื่นๆก็มีไง เราพยายามมากที่จะเข้าใจ ว่าเค้ามีครอบครัวมีชีวิตของเค้า

เเต่พออีกวัน มาบอกว่าลืมว่ามีนัดกับเพื่อนไปเที่ยววันเสาร์ นัดกันไว้นานเเล้ว เลยกลับบ้านไปเเปปเดียวเเล้วไปเที่ยวค้างคืนวันเสาร์กับเพื่อน 

มันยิ่งทำให้เรานอยว่า สุดท้ายเค้าก็ไม่กลับบ้านได้นี่ เค้าก็เลือกไปกับเพื่อน เเต่ไม่เลือกไปกับเรา พอเราอธิบายว่าเราไม่โอเค ถ้าอยากกลับบ้านจริง ก็ปฏิเสธเพื่อนเเล้วกลับบ้าน เค้าบอกไม่ได้นัดไปเเล้ว นานมากเเลเวลืม เพื่อนพึ่งทักมา เราเเค่นอยมากไปเอง หรือเราควรคิดยังไงให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นเองคะ เค้าเป็นคนน่ารักตามใจ ดูเเลดีค่ะ เเต่ที่เค้าบอกอยากอยู่คนเดียวอยากเปลี่ยนบรรยากาศเราเสียใจลึกๆเหมือนเค้าไม่ต้องการเรา เพราะเราไม่เคยมีความรู้สึกนั้นด้วย ถ้าเหนื่อยก็ไปกินเค้า หรือเเค่นั่งข้างๆเค้าเราก็หาย มีความสุขมากขึ้น เราควรทำไงให้เรารู้สึกดีขึ้น หรือคิดยังไงให้เข้าใจเค้ามากกว่านี้ดีคะ