ประวัติศาสตร์นอกห้องเรียนจากความบอกเล่าของคนแก่​ ​คนในพื้นที่​

ที่จะเล่าให้ฟัง​ ​ไม่ได้เอามาจากตำนานเรียน​แต่เอามาจาก​ความบอกเล่าของคนแก่​ในพื้นที่สถานที่จริง​

เรื่องอาณาจักร​เมืองมาวโหลง....
ในห้องเรียนของไทยบอกว่า​​ ​อาณาจักร​เมืองมาวโหลง​ ​คือทุ่มมาว(​นครรุ่ยลี่)​ในปัจจุบัน​คือเมืองทุ่มมาวในปัจจุบัน...
ความเข้าใจที่คลาดเคลื่อน​... ​ตำแหน่งอาณาจักรเก่า​เมืองมาวโหลง
ปัจจุบันคือ​ จังหวัด​พะโม​ ในรัฐค่ะฉิน​ ​เป็นเมืองท่าระหว่างน้ำมะมาว​ไปบรรจบใส่แม่น้ำสาละวิน​
อันนี้คือ​ตำแหน่งเมืองมาวโหลงของอาณาจักรมาวโหลง...​แล้วทำไมปัจจุบันถึงเรียกว่า​พะโม
สมัยเจ้าเสือคานฟ้า​ ​เมืองนี่คือเมืองท่าสำคัญ​และเป็นเมืองปกครองตามยุทธศาสตร์​
ตอนที่สู้รบกับอังวะ​ ​เป็นเมืองที่รอรับฟังข่าว.. ​เริ่มแรกตั้งชื่อว่าเมือง​มอกข่าว(​เมืองส่งข่าว​ มอก=​บอกเล่า​)​.. ​เวลาผ่านไปเสียงเพี้ยน​.. ​ออกเสียงว่าเมืองหมอกขาว​ ​เมืองหมอกขาว​(​ที่เป็นหมอกสีขาวร้อยอยู่บนฟ้า)​ ​จากเมืองหมอกขาว... ​ ​เพราะว่ามีหมอกเป็นจำนวนมากคล้ายๆเมืองสระหมอกจังหวัดแม่ฮ่องสอนปัจจุบัน... ​จากเมืองหมอกขาว​.. ​เพี้ยนออกไปเป็นเมืองหมอบหลวง..
เวลาผ่านไปเสียงกลายเป็นเมืองมาวโหลง...​หลังจากอาณาจักรล่มสลาย​... ​เหลือแค่คำว่าเมืองมาว... ​เวลานานไปกลายเป็น​เมืองโม(โม​ที่แปลว่าหม้อ)​
ก่อนที่​อาณานิคมอังกฤษจะเข้ามา​ ​จาก​เมืองโม​ เพียนไปเป็น​ ม่านโม(ม่าน=บ้าน... โม=หมอ)​
อาณานิคมอังกฤษและพม่าพูดคำว่า​​ม่านโม​ไม่ชัดกลายเป็น​พะโม​ถึงปัจจุบัน..
สำหรับ​ เมืองทุ่งมาว​ ​ที่คนไทยคิดว่าเป็นอาณาจักร​ เมืองมาวโหลง​ ​มันคือ​เมืองทุ่งมาว.. เป็นของ​อาณาจักร​เจฝาง​ชื่อว่าเมืองทุ่งมาว​ ​เมืองนี้ไม่เคยเป็นแปลงชื่อ​ตั้งแต่มีการบันทึกประวัติศาสตร์ของเมืองนี้​ ​เป็นเมืองหน้าด่านหรือรัฐกันชน​ ​ระหว่างอาณาจักร​เมืองมาวโหลงและ​อาณาจักร​เมืองเจฝาง​ เมืองทุ่งมาว​ ​ปัจจุบันอยู่เมืองลุ่ยรี่​ในประเทศจีน​
ตำแหน่งเมืองมาวโหลง​ก็คือ​พะโม​ในรัฐค่ะฉินปัจจุบัน​
ในอดีต​ รัฐค่ะฉิ่น​ก็คือเป็นศูนย์กลางของ​อาณาจักร​เมืองมาวโหลง​
ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน​​  ​ผู้ที่เข้ามาอ่านและคอมเม้น​ขอพระเจ้าอวยพรให้มีสุขภาพร่างกายแข็งแรงและมีสติปัญญาเรื่องทำมาหากินที่มาจากพระเจ้า​