แม่รักหลานมากกว่าลูกจริงมั้ย?

หลายคนอาจเคยได้ยินมาว่า "แขนงแรงกว่าหน่อ" ซึ่งเป็นคำเปรียบเปรยโบราณซึ่งหมายถึงปู่ย่าตายายรักหลานมากกว่าลูกตัวเองเสมอ

เเต่กับเเม่เราไม่ค่ะ
เริ่มจากตอนเราท้องเเม่เราบอกตลอดว่าไม่เลี้ยงนะตรงนี้เรารู้อยู่เเก่ใจว่าเขาพูดจริง เเละเราก็ไม่ได้อะไรเพราะเราเลี้ยงลูกเองอยู่เเล้ว
ตอนคลอดเราเลือกรพ.ดีหน่อยเเพคเกจ6x,xxx แม่ก็บ่นๆว่าเเพงไปคลอดรพ.ไหนก็เหมือนกัน
หลังจากเราคลอดลูกเเม่จะสอนเราเลี้ยงลูกเเบบประหยัด ใช้ผ้าอ้อมเเบบใส่เเล้วซัก ตู้เเช่นมเครื่องชงนมรถเข็นนั่นนี่ คือบ่นทุกอย่าง เเต่เราเข้าใจได้เพราะเขาคงคิดว่ามันสิ้นเปลือง อยากเเนะนำให้ประหยัด
ล่าสุด..น่าจะเเรงที่สุดที่เคยเจอมา เป็นจังหวะที่คอลคุยกัน(เเม่กลับต่างจังหวัด) เเล้วเราอุ้มลูกให้เขาดูเเล้วพูดเสียงเล็กเสียงน้อยกับลูกปกติ เเม่หลุดพูดออกมาว่า กูซังอี...(...คือชื่อลูกสาว) มาเเย่งความรักของกูไป เราตกใจเเละอึ้งคิดว่าเเม่หลุดพูด เเต่ไม่ค่ะ
หลายครั้งต่อมาที่คอลคุยกันเเม่จะพูดคำนี้ตลอด
เรารับรู้ได้ว่าเเม่คิดเเบบนั้นจริง เพราะเเม่รักเรามากตั้งเเต่เล็กจนโตเเม่รักเรามาตลอดจนเรียนจบไม่เคยได้ไปทำงานไหนไกลนานๆเลย ห่างบ้านนานๆเเม่จะตามมาอยู่ด้วยตลอด เเต่งงานไม่เคยได้ไปนอนค้างที่บ้านสามี(บ้านปู่ย่า)พาหลานไปเยี่ยมปู่ย่าเขาก็จะไปด้วยหรือถ้าเขาไม่ได้ไปด้วยเขาจะเริ่มโทรตามเราตั้งเเต่หัวค่ำบอกว่าอย่าไปนอนเเปลกที่ เหมือนเราเกิดมามีบทบาทที่ต้องเป็นลูกเขาคนเดียว ไม่สามารถเป็นเมียเป็นเเม่เป็นพี่น้องของใครได้เเม้กระทั่งพ่อเเม่ก็ไม่ชอบให้เราคุยกับพ่อหรือปรึกษาธุระอะไรสำคัญๆกันจะบอกว่าทำไมต้องคุยกับพ่อตลอดทีกับเเม่ไม่เคยเห็นคุยเรื่องพวกนี้ด้วยเลย
ในใจเรารู้อยู่เเล้วว่าทั้งหมดคือเเม่รักเรา เเต่ไม่คิดว่าจะรักจนไม่สามารถรักหลานได้ขนาดนี้