เราอายุ19 เป็นนักศึกษาปี1ที่ต้องมาเรียนไกลบ้าน ตอนอยู่บ้านเราก็เจอแต่เรื่องเครียดและปัญหา เพราะพ่อเราเป็นคนติดเหล้าที่ทำร้ายร่างกายแม่จนเราต้องโทรแจ้งตำรวจมาจับพ่อ เราที่เป็นลูกก็เกือบจะโดนด้วย แต่ในวัยเด็กเราก็ถูกพ่อทำร้ายเกินกว่าเหตุบ่อยครั้ง เช่น เราคุยกับแม่ในบ้านทำให้พ่อรู้สึกรำคาญ แต่ด้วยความเป็นเด็กเลยไม่ได้หยุด ทำให้ถูกพ่อฟาดด้วยด้ามไม้กวาดขนไก่จนช้ำทั้งตัว เราถูกตีจนตัวชา มือชาชาไปหมดแทนที่พ่อจะหยุดกลับหยิกตามแขนตามขาเพื่อจะดูว่าขาเราชาจริงรึเปล่า
เรากลายเป็นคนแพนิคกับเสียงดังหรือเวลาที่รู้สึกกลัวมาก ๆ กำลังเจอเรื่องกดดันเราจะตัวสั่นไปทั้งตัว น้ำตาไหลเอง เราพยายามทำชีวิตให้ดีอยู่อย่างมีความสุข เวลาที่สุขก็อยู่ได้สบายดี แต่ตอนที่เราทุกข์กว่าจะผ่านมาได้ก็ทรมานมาก ๆ เราเคยพยายามจะตายแล้วแต่เหมือนโชคชะตาให้กำลังใจเราทำให้เรามีเหตุผลที่ทำให้ทำไม่สำเร็จ เราจึงรอดมาได้และพยายามมีชีวิตต่อ ทุกครั้งที่เราคิดถึงเรื่องตายเราจะคิดถึงคำพูดของแม่ที่บอกว่า "ถ้าไม่มีเจนแม่คงตายไปแล้ว"
เพราะคำนี้ของแม่ทำให้เราพยายามมากๆที่จะอยู่ต่อ แม่รักเรามาก รักมากจนเป็นเหตุผลที่ทำให้แม่ยังสามารถมีชีวิตที่มีความสุขระดับนึงต่อไปได้
ในขณะที่ชีวิตมหาลัยที่เคยฝันไม่เป็นแบบที่ฝัน เราเข้ากับเพื่อนไม่ได้ เราพยายามทำตัวดี คิดถึงเพื่อน ใส่ใจเพื่อน ช่วยเหลือเพื่อน แต่เราเหมือนจะไม่มีดางเรื่องเพื่อนเลย เพื่อนคนแรก ๆ ที่เรามีที่มหาลัยบูลลี่เรา เขาไม่ได้พูดตรง ๆ แต่ชอบมองเราหัวจรดเท้าแล้วหัวเราะเยาะต่อหน้าแต่ทำเป็นว่าสิ่งที่เขาหัวเราะนั้นไม่ใช่เรา
จากนั้นเราก็มีเพื่อนเพิ่มเรื่อยๆ เพื่อนที่หัวเราะเราๆก็เลิกคบกับเขาไป จนมีเพื่อนใหม่ เพื่อนใหม่บางคนก็ไม่ได้นับว่าเราเป็นหนึ่งในวงโคจรเพื่อนที่สำคัญกับเขาขนาดนั้น เขาหายไปด้วยกัน2-3คนแต่ไม่ได้บอกเราไว้เลย เราเองก็รอเพราะมีงานกลุ่ม พอเราโทรไปก็พึ่งจะมาแจ้งว่าไปข้างนอกกันแล้วบอกว่าก็บอกเราแล้ว แต่เรายังไม่รู้เรื่องเขาคุยกันแต่ในกลุ่มแยกของเขา ส่วนเพื่อนอีกคนก็เอาแต่วีนเหวี่ยงใส่ หงุดหงิดอะไรก็ลงมาที่เรา เพื่อนคนอื่นก็ไม่ได้อะไรเพราะเขาบอกว่าเพื่อนคนนั้นมีปัญหากับเราคนเดียว
พี่ ๆ ที่โตเป็นผู้ใหญ่ผ่านเรื่องราวต่าง ๆ มาได้แล้วช่วยให้คำแนะนำเราหน่อยนะคะ แล้วเราก็อยากได้กำลังใจในการใช้ชีวิตต่อด้วย เราอยากรู้สึกว่าเรายังมีคนอยู่ข้าง ๆ
อยากกำลังใจและคำแนะนำในการใช้ชีวิตหน่อยค่ะ
เรากลายเป็นคนแพนิคกับเสียงดังหรือเวลาที่รู้สึกกลัวมาก ๆ กำลังเจอเรื่องกดดันเราจะตัวสั่นไปทั้งตัว น้ำตาไหลเอง เราพยายามทำชีวิตให้ดีอยู่อย่างมีความสุข เวลาที่สุขก็อยู่ได้สบายดี แต่ตอนที่เราทุกข์กว่าจะผ่านมาได้ก็ทรมานมาก ๆ เราเคยพยายามจะตายแล้วแต่เหมือนโชคชะตาให้กำลังใจเราทำให้เรามีเหตุผลที่ทำให้ทำไม่สำเร็จ เราจึงรอดมาได้และพยายามมีชีวิตต่อ ทุกครั้งที่เราคิดถึงเรื่องตายเราจะคิดถึงคำพูดของแม่ที่บอกว่า "ถ้าไม่มีเจนแม่คงตายไปแล้ว"
เพราะคำนี้ของแม่ทำให้เราพยายามมากๆที่จะอยู่ต่อ แม่รักเรามาก รักมากจนเป็นเหตุผลที่ทำให้แม่ยังสามารถมีชีวิตที่มีความสุขระดับนึงต่อไปได้
ในขณะที่ชีวิตมหาลัยที่เคยฝันไม่เป็นแบบที่ฝัน เราเข้ากับเพื่อนไม่ได้ เราพยายามทำตัวดี คิดถึงเพื่อน ใส่ใจเพื่อน ช่วยเหลือเพื่อน แต่เราเหมือนจะไม่มีดางเรื่องเพื่อนเลย เพื่อนคนแรก ๆ ที่เรามีที่มหาลัยบูลลี่เรา เขาไม่ได้พูดตรง ๆ แต่ชอบมองเราหัวจรดเท้าแล้วหัวเราะเยาะต่อหน้าแต่ทำเป็นว่าสิ่งที่เขาหัวเราะนั้นไม่ใช่เรา
จากนั้นเราก็มีเพื่อนเพิ่มเรื่อยๆ เพื่อนที่หัวเราะเราๆก็เลิกคบกับเขาไป จนมีเพื่อนใหม่ เพื่อนใหม่บางคนก็ไม่ได้นับว่าเราเป็นหนึ่งในวงโคจรเพื่อนที่สำคัญกับเขาขนาดนั้น เขาหายไปด้วยกัน2-3คนแต่ไม่ได้บอกเราไว้เลย เราเองก็รอเพราะมีงานกลุ่ม พอเราโทรไปก็พึ่งจะมาแจ้งว่าไปข้างนอกกันแล้วบอกว่าก็บอกเราแล้ว แต่เรายังไม่รู้เรื่องเขาคุยกันแต่ในกลุ่มแยกของเขา ส่วนเพื่อนอีกคนก็เอาแต่วีนเหวี่ยงใส่ หงุดหงิดอะไรก็ลงมาที่เรา เพื่อนคนอื่นก็ไม่ได้อะไรเพราะเขาบอกว่าเพื่อนคนนั้นมีปัญหากับเราคนเดียว
พี่ ๆ ที่โตเป็นผู้ใหญ่ผ่านเรื่องราวต่าง ๆ มาได้แล้วช่วยให้คำแนะนำเราหน่อยนะคะ แล้วเราก็อยากได้กำลังใจในการใช้ชีวิตต่อด้วย เราอยากรู้สึกว่าเรายังมีคนอยู่ข้าง ๆ