มหาลัยไม่ใช่คำตอบของอิสรภาพ
.
ใช่อยู่ แต่สำหรับผมการออกไปใช้ชีวิตข้างนอกไม่ว่าจะที่ใดก็ตามโดยออกจากบ้านมาดีที่สุดคงเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมได้สัมผัสถึงอิสรภาพ
.
ตั้งแต่เด็ก ชีวิตของผมต้องอาศัยอยู่ด้วยตัวคนเดียว เพราะด้วยที่บ้านเป็นกิจการร้านค้า ห้องแถว สวนปาล์ม ทำให้แม้แต่แม่ หรือ พ่อ ก็ไม่ค่อยได้มาเลี้ยงดูพูดคุย ทำให้ผมกลายเป็นคนที่เงียบขรึมมาตั้งแต่เด็ก พอจะเข้าสังคมก็เป็นสิ่งที่ยากอันด้วยความประหม่าเคยชินที่อยู่แต่บ้าน แทบไม่พบเจอคนภายนอก
.
พอโตขึ้นมาก็ยังพบความผิดหวังครั้งใหญ่ 3 ครั้ง
พอจะขึ้นม.1 โรงเรียนที่ฝันอยากจะเข้า พยายามอ่านหนังสือ เรียนเพิ่มเติมแล้วแต่ก็ไม่สามารถเข้าไปดั่งใจหวังได้ ต้องเรียนอยู่กับโรงเรียน ซึ่งก็อยู่ใกล้บ้านอีกตามเคย
.
พอขึ้น ม.4 ก็เจอกับความผิดหวังครั้งใหญ่ครั้งที่ 2 พอจะสอบ นศท ซึ่งก็เป็นสิ่งที่ตัวเองหวังว่าอยากจะเป็น แต่ก็ไม่ได้เป็นอีก ทั้งที่ตัวเองก็ทำคะแนนได้ดี แต่บางคนที่ทำคะแนนได้น้อยกว่า แถมอ้วนกว่า แต่ดันติด นศท พอมารู้ทีหลังว่าพวกนั้นใช้เส้นสายสนิทกับครูฝึก ครูนศท ก็ทำให้ใจผมแตกสลายกับความผิดหวังอีกครั้ง
.
พอกำลังจะขึ้นมหาลัย ก็ถูกที่บ้านรั้งไว้ไม่ให้ไป แม้แต่มหาวิทยาลัยใกล้บ้านก็ยังไม่ได้แตะ เพราะบอกว่าที่บ้านมีกิจการแล้ว ไม่ต้องไปเรียนเพื่อเอาวิชาอีก จะเข้าไปทำไม
.
ใช่อยู่ครับที่ที่บ้านมีกิจการ แต่สิ่งที่ผมต้องการจากมหาวิทยาลัยหลักๆ ไม่ใช่เรื่องวิชาการ แต่คือสิ่งที่เรียกว่าอิสรภาพในการใช้ชีวิต การดำรงชีวิตด้วยแข้งขาของตัวเอง การพบเจอสิ่งใหม่ๆ ที่ถึงแม้จะเข้าสังคมไม่เก่ง แต่อย่างน้อยก็อยากพบเจอสิ่งใหม่ๆ เหมือนเพื่อน
.
เพื่อนสมัยมัธยมแทบทุกคนก็ได้เข้ามหาลัยในฝัน ได้พบสิ่งใหม่ๆ แต่พอกลับมาย้อนดูตัวเองที่อยู่แต่ที่บ้านแทบไม่ห่างไปไหน
.
ผมมีพี่ชาย ซึ่งแกก็ได้เดินตามความฝันของแก ทั้งเข้าโรงเรียนในฝัน มหาลัยในฝัน หรือแม้แต่อาชีพที่มั่นคงและหวังไว้ คือพี่ชายผมได้ทุกอย่างที่วาดไว้ แต่ผมกลับได้แต่อะไรก็ไม่รู้...
.
พอพบกับความผิดหวังหลายๆครั้ง บวกกับความน้อยใจ ก็กลายเป็นคนที่มีปัญหาด้านสุขภาพจิตไป
.
ทั้ง ซึมเศร้า ที่เคยคิดอยากจะหนีออกไปจากบ้าน หรือไม่ก็ หายไปจากโลก
.
ทั้ง ไมเกรน ที่เกิดจากความเครียดสะสมจากการสั่งให้ทำนู่นทำนี่ ดูแลแต่ร้านค้า แทบไม่ค่อยได้ไปที่ไหนไกลๆ
.
และยังไม่นับรายละเอียดปลีกย่อยที่ยิ่งทำให้ผมแทบจะกลายเป็นคนบ้าอีกต่างๆ นาๆ
.
ผมก็ขอฝากถึงทุกคนที่ยังไม่รู้ว่าจะไปในทิศทางไหน จึงตระหนักว่าไม่มีสิ่งใดจะดีไปกว่าอิสรภาพในการใช้ชีวิต ขอจบการระบายครับ 🥲
ผมแค่อยากจะระบาย....
.
ใช่อยู่ แต่สำหรับผมการออกไปใช้ชีวิตข้างนอกไม่ว่าจะที่ใดก็ตามโดยออกจากบ้านมาดีที่สุดคงเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมได้สัมผัสถึงอิสรภาพ
.
ตั้งแต่เด็ก ชีวิตของผมต้องอาศัยอยู่ด้วยตัวคนเดียว เพราะด้วยที่บ้านเป็นกิจการร้านค้า ห้องแถว สวนปาล์ม ทำให้แม้แต่แม่ หรือ พ่อ ก็ไม่ค่อยได้มาเลี้ยงดูพูดคุย ทำให้ผมกลายเป็นคนที่เงียบขรึมมาตั้งแต่เด็ก พอจะเข้าสังคมก็เป็นสิ่งที่ยากอันด้วยความประหม่าเคยชินที่อยู่แต่บ้าน แทบไม่พบเจอคนภายนอก
.
พอโตขึ้นมาก็ยังพบความผิดหวังครั้งใหญ่ 3 ครั้ง
พอจะขึ้นม.1 โรงเรียนที่ฝันอยากจะเข้า พยายามอ่านหนังสือ เรียนเพิ่มเติมแล้วแต่ก็ไม่สามารถเข้าไปดั่งใจหวังได้ ต้องเรียนอยู่กับโรงเรียน ซึ่งก็อยู่ใกล้บ้านอีกตามเคย
.
พอขึ้น ม.4 ก็เจอกับความผิดหวังครั้งใหญ่ครั้งที่ 2 พอจะสอบ นศท ซึ่งก็เป็นสิ่งที่ตัวเองหวังว่าอยากจะเป็น แต่ก็ไม่ได้เป็นอีก ทั้งที่ตัวเองก็ทำคะแนนได้ดี แต่บางคนที่ทำคะแนนได้น้อยกว่า แถมอ้วนกว่า แต่ดันติด นศท พอมารู้ทีหลังว่าพวกนั้นใช้เส้นสายสนิทกับครูฝึก ครูนศท ก็ทำให้ใจผมแตกสลายกับความผิดหวังอีกครั้ง
.
พอกำลังจะขึ้นมหาลัย ก็ถูกที่บ้านรั้งไว้ไม่ให้ไป แม้แต่มหาวิทยาลัยใกล้บ้านก็ยังไม่ได้แตะ เพราะบอกว่าที่บ้านมีกิจการแล้ว ไม่ต้องไปเรียนเพื่อเอาวิชาอีก จะเข้าไปทำไม
.
ใช่อยู่ครับที่ที่บ้านมีกิจการ แต่สิ่งที่ผมต้องการจากมหาวิทยาลัยหลักๆ ไม่ใช่เรื่องวิชาการ แต่คือสิ่งที่เรียกว่าอิสรภาพในการใช้ชีวิต การดำรงชีวิตด้วยแข้งขาของตัวเอง การพบเจอสิ่งใหม่ๆ ที่ถึงแม้จะเข้าสังคมไม่เก่ง แต่อย่างน้อยก็อยากพบเจอสิ่งใหม่ๆ เหมือนเพื่อน
.
เพื่อนสมัยมัธยมแทบทุกคนก็ได้เข้ามหาลัยในฝัน ได้พบสิ่งใหม่ๆ แต่พอกลับมาย้อนดูตัวเองที่อยู่แต่ที่บ้านแทบไม่ห่างไปไหน
.
ผมมีพี่ชาย ซึ่งแกก็ได้เดินตามความฝันของแก ทั้งเข้าโรงเรียนในฝัน มหาลัยในฝัน หรือแม้แต่อาชีพที่มั่นคงและหวังไว้ คือพี่ชายผมได้ทุกอย่างที่วาดไว้ แต่ผมกลับได้แต่อะไรก็ไม่รู้...
.
พอพบกับความผิดหวังหลายๆครั้ง บวกกับความน้อยใจ ก็กลายเป็นคนที่มีปัญหาด้านสุขภาพจิตไป
.
ทั้ง ซึมเศร้า ที่เคยคิดอยากจะหนีออกไปจากบ้าน หรือไม่ก็ หายไปจากโลก
.
ทั้ง ไมเกรน ที่เกิดจากความเครียดสะสมจากการสั่งให้ทำนู่นทำนี่ ดูแลแต่ร้านค้า แทบไม่ค่อยได้ไปที่ไหนไกลๆ
.
และยังไม่นับรายละเอียดปลีกย่อยที่ยิ่งทำให้ผมแทบจะกลายเป็นคนบ้าอีกต่างๆ นาๆ
.
ผมก็ขอฝากถึงทุกคนที่ยังไม่รู้ว่าจะไปในทิศทางไหน จึงตระหนักว่าไม่มีสิ่งใดจะดีไปกว่าอิสรภาพในการใช้ชีวิต ขอจบการระบายครับ 🥲