บางที "เพลง" ก็ทำหน้าที่เป็นเครื่องย้อนเวลาได้ดีกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลยครับ

ปกติผมเป็นคนประเภทที่ต้องใส่หูฟังติดตัวไว้ตลอดเวลาที่อยู่นอกบ้านครับ มันเหมือนเป็นการสร้างพื้นที่ส่วนตัวเล็กๆ
ขึ้นมาท่ามกลางความวุ่นวาย แต่มีจังหวะหนึ่งที่ผมลองถอดหูฟังออก แล้วนั่งฟังเพลงที่ดังมาจากลำโพงในที่สาขาแถวนั้น
มันเป็นเพลงเก่าที่ผมไม่ได้ยินมานานมากแล้วครับ ตั้งแต่สมัยที่ยังเรียนอยู่เลยมั้ง

จู่ๆ ทำนองนั้นมันก็พาความทรงจำเก่าๆ กลับมาหาผมแบบไม่ทันตั้งตัว ทั้งภาพเพื่อนเก่าที่เคยนั่งฟังเพลงนี้ด้วยกัน
หรือความรู้สึกในตอนนั้นที่เคยตื่นเต้นกับเรื่องเล็กน้อย มันแปลกดีนะครับที่แค่คลื่นเสียงสั้นๆ ไม่กี่นาที
กลับมีพลังในการขุดเอาความทรงจำออกมาได้เป็นฉากๆ ผมยืนนิ่งฟังเพลงนั้นจนจบ โดยที่ไม่ได้หยิบมือถือขึ้นมาไถเหมือนทุกครั้ง

ความรู้สึกตอนนั้นมันเหมือนผมได้กดปุ่มพักชีวิตที่รีบเร่งไว้ครู่หนึ่ง
แล้วกลับไปเชื่อมต่อกับตัวเองในเวอร์ชันที่ยังดูไร้เดียงสาและมีความฝันเต็มไปหมด
มันไม่ใช่แค่เรื่องของดนตรี แต่มันคือเรื่องของความรู้สึกที่ถูกเก็บไว้ในเนื้อเพลงเหล่านั้น
การได้ปล่อยให้ตัวเองจมไปกับเสียงเพลงโดยไม่ต้องคิดเรื่องงานหรือเรื่องปวดหัว มันฮีลใจได้ดีจริงๆ

ผมเดินออกมาจากตรงนั้นด้วยความรู้สึกที่เบาลงอย่างบอกไม่ถูกเลยครับ
มันทำให้ผมรู้ว่า บางทีเราก็ไม่จำเป็นต้องวิ่งหาความสุขที่ไหนไกล แค่เพลงที่ถูกจังหวะเพียงเพลงเดียว
ก็สามารถเติมพลังให้เรามีแรงเดินต่อได้แล้ว
มิตรภาพระหว่างเรากับเสียงเพลงนี่มันเป็นอะไรที่มหัศจรรย์และอยู่เป็นเพื่อนเราได้ดีที่สุดจริงๆ