เป็นคนที่รับฟังคนอื่น แต่ไม่เคยถูกคนอื่นรับฟัง

ชีวิตผมเป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยมัธยมแล้ว เวลาที่เพื่อนๆมีอะไรก็ตาม จะมาระบายบ้างล่ะ ปรึกษาบ้างล่ะ เพื่อน2คนทะเลาะเด้งแชทมาหาผมรัวๆ คนนึงพูดอย่างนั้น อีกคนพูดอย่างนี้ ผมก็แค่รับฟัง ไม่ตัดสิน แต่เมื่อก่อนเวลาผมมีอะไรไม่สบายใจผมก็ระบายให้คนนั้นคนนี้ฟังได้เช่นกัน พอเวลาผ่านไปเมื่อโตขึ้น มันกลับกัน เราต้องรับฟังคนอื่นมากขึ้น ปลอบใจคนอื่นมากขึ้น พอเวลาเขาหายดี เขาก็หายไป ทิ้งผมไว้แบบนั้นแหล่ะ 555 ไม่มีคนมาคอยปลอบใจเวลาผมเจออะไรไม่ดี ผมเลยกลายเป็นคนที่มีอะไรข้องใจ คาใจ ผมจะไม่พูด ผมจะเก็บไว้ลึกๆในหัวใจผม แต่ทุกวันนี้ผมรู้สึกอยากพูด เพราะว่าผมไม่พูดจึงทำให้มีคนเข้าใจผมผิด แล้วคุณล่ะ มีประสบการณ์คล้ายผมไหม มาระบายกันหน่อย☺️