นับวันยิ่งลืมว่าคือใคร

อาจจะดูเเปลกๆ  หน่อยกับหัวข้อพอดีมันเกี่ยวกับตัวเราส่วนมากทุนเดิมเราเป็นคนที่ไม่ค่อยรู้สึกอะไรไม่มีอารมสนุกหรือที่คนอื่นมีเท่าไหร่เหมือนใช้ชีวิตไปวันๆ

ถ้าพูดตามตรงเราค่อนข้างไม่เข้าใจทุกอย่าง ทั้งความรุ้สึกเหมือนมีเเต่ให้เราเรียนรู้อย่างเดียวเเต่เพราะ ไม่เข้าใจ

เราเลยทำได้เเค่เลียนเเบบคนรอบข้างเสเเสร้งไปวันๆให้ใช้ชีวิตไม่เเปลก กว่าคนอื่น

เรายังไม่เคยลองไปหาหมอดูนะ เพราะถึงยังไงไม่น่า    ช่วยอะไร เรามีอาการบางอย่างจากที่สังเกตุมาคือค่อนข้างกลัวคนเเถมยังเเพนิครุนเเรงวิตกกังวลตลอดจนเเทบใช้ชีวิตไม่ได้ยิ่งพออยู่ในสังคมทำให้เราเป็นบ้ากว่าเดิม

ไหนจะเริ่มทำงานอีกมันทำให้เรามองโลกในเเง่ร้ายมากคำพูดในหัวมากมายเเต่เรากลับพูดอะไรไม่ได้ยิ่งในที่งานเหมือนทุกคนมองเราไม่ใช่คน

คอยหาคำพูดต่างๆนาๆมาว่าเราด่าเราไหนจะรุมด่าประจานเราทุกทางทำเอาเราคิดสั้นหลายครั้งเเละเสียสติจนเกือบบ้า

เรากลัวทุกอย่างมากเเถมยังกลัวคนมากขึ้นรู้สึกเหมือยค่อยๆเเตกสลายพังลงทีล่ะนิดไม่หลงเหลืออะไร

เเต่ก็ไม่ใช่กับที่ทำงานอย่างเดียว ขอเล่าไว้เเค่นี้ก่อน

เรื่องเรามันซับซ้อนเเละดิ่งเกิน

(ขออภัยที่พิมพ์ไม่รู้เรื่องพึ่งเคยตั้ง)