ปี 2021
เป็นปีที่ค่อนข้างสิ้นหวังมากพอสมควร
เพิ่งเสียยายไปตอนปลายปีก่อนหน้า
พอต้นปีกลับเข้าโรงพยาบาลอีกรอบ
พร้อมรับการรักษาชุดใหม่ไฟกะพริบ
“ไซโคลฟอสฟาไมด์ (Cyclophosphamide)”
ต้องรับ 7 ครั้ง
ภายในใจคิดเสมอว่า คงต้องได้ตกงานอีกรอบแน่ๆ
คิดตลอดว่า
ไม่มีใครจ้างคนป่วย
ไม่มีเจ้านายคนไหนชอบพนักงานลาบ่อย
ไม่มีเพื่อนร่วมงานคนไหนชอบเพื่อนลาบ่อย
มีความรู้สึกเสมอว่า ชีวิตลำบากยากแท้
ไม่มีอะไรยึดเหนี่ยวจิตใจ
พอออกจากโรงพยาบาล
ต้องเทียวไปเทียวมา
ระหว่างกรุงเทพ-ต่างจังหวัด
ทั้งยากต่อการเดินทางเพราะการล็อกดาวน์
สกัดการแพร่กระจายไวรัสโควิด
เมษายน ประสบอุบัติเหตุร้ายแรงครั้งแรกกับรถคู่ใจ
รถบรรทุกเฉี่ยว จนประตูด้านหลังคนขับบุบ
ตกใจมาก
แต่ดีที่มีประกันภัย และมีกล้องวงจรปิดในรถยนต์ จึงมีหลักฐานว่าฝ่ายเขาผิด
เอารถเข้าซ่อม กลับออกมาสภาพภายนอกไม่เหมือนเดิม แต่เครื่องยังฟิตสตาร์ทติดง่าย
รับเคมีไป 2 เข็ม ค่าตับขึ้น
เอ้ากรรม ต้องรับยารักษาตับเพิ่มด้วย
จิตตก เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด
จนหันไปพึ่ง Netflix
ดูซีรี่ย์ ดูอะนิเมะฆ่าเวลา
(ปกติแอดมิทโรงพยาบาลก็ได้ Netflix ช่วยเยียวยาใจ)
ได้พบกับภาพภาพนึง
ผู้ชายในชุดยุโรปโบราณ(หมวก)พื้นหลังสีแดง แวบผ่านตา
กดเข้าไปดู แล้วพบว่าเป็นซีรี่ย์ยาว แต่น่าสนใจ
จึงได้ปักหมุดดู แล้วก็ติด…. ไม่หลับไม่นอน
ในระหว่างนั้น เกิดเหตุระเบิดใกล้ที่พัก
โรงงานสารเคมีระเบิด
ห่างจากหอพัก คาดว่าจะประมาณ 4-5 กิโลเมตร
มีการประกาศให้อพยพไปที่ปลอดภัย
ส่วนตัวนั้นไซร้
ไม่ร้อนใจใดใดทั้งสิ้น เพราะปลงมาก อยากตายให้พ้นๆ
จำได้ว่าซื้อมะละกอ เครื่องเคียงปลาร้าปรุงสุกของไมค์ ภิรมย์พร
ตำส้มตำกินไปด้วยดูซีรี่ย์ไปด้วย
บอกกับตัวเองว่า
“ถ้าต้องดูดควันพิษตาย ก็จะตายไปพร้อมพระเอกซีรี่ย์เรื่องนี้” 🤣
แล้วบ้าบอไปวันวัน
แต่กลับมีเป้าหมายในชีวิตอย่างไม่คาดคิด
ขับรถไปกลับโรงงานที่พัก เปิดซีรี่ย์
ขับรถกลับบ้านต่างจังหวัด ดูซีรี่ย์
น้ำท่วมบ้านรอบแรก ช้ำใจ
หนังสือที่สะสมมาจมน้ำไปหมด น้ำตาตกก็ดูซีรี่ย์
แม่ป่วยเข้าโรงพยาบาล ขับรถไปต่างจังหวัดดูซีรี่ย์
ดูจบแล้ว ก็วนดูซ้ำไปซ้ำมา มีเป้าหมายในชีวิตสุดสุด
ปลายปีกลับเข้าโรงพยาบาลอีกรอบ ก็ดูซีรี่ย์
ถึงแม้จะกังวลอยู่บ้าง
กลัวตกงานเพราะป่วยบ่อย ป่วยทุกปี
ใช้สิทธิ์ทุกประเภทที่มีรวมกันเพื่อลาป่วยเท่านั้น
ไม่กล้าบอกใคร ไม่กล้าปรึกษาใครในโรงงาน
กลัวตกงาน กลัวให้ลาออก
มีเพียงซีรี่ย์ “Outlander” ช่วยปลอบใจ
ให้ก้าวผ่านไปปี 2022
อย่างน้อยก็เคยได้สัมผัสปาฏิหาริย์เล็กๆ ครั้งหนึ่ง
🌹
ตั้งใจจะดูวนซ้ำก่อนซีซั่นสุดท้ายออนแอร์
ก้าวต่อไป…
前向き、Keep walking.
ครั้งหนึ่งเคยพบกับปาฏิหารย์
ปี 2021
เป็นปีที่ค่อนข้างสิ้นหวังมากพอสมควร
เพิ่งเสียยายไปตอนปลายปีก่อนหน้า
พอต้นปีกลับเข้าโรงพยาบาลอีกรอบ
พร้อมรับการรักษาชุดใหม่ไฟกะพริบ
“ไซโคลฟอสฟาไมด์ (Cyclophosphamide)”
ต้องรับ 7 ครั้ง
ภายในใจคิดเสมอว่า คงต้องได้ตกงานอีกรอบแน่ๆ
คิดตลอดว่า
ไม่มีใครจ้างคนป่วย
ไม่มีเจ้านายคนไหนชอบพนักงานลาบ่อย
ไม่มีเพื่อนร่วมงานคนไหนชอบเพื่อนลาบ่อย
มีความรู้สึกเสมอว่า ชีวิตลำบากยากแท้
ไม่มีอะไรยึดเหนี่ยวจิตใจ
พอออกจากโรงพยาบาล
ต้องเทียวไปเทียวมา
ระหว่างกรุงเทพ-ต่างจังหวัด
ทั้งยากต่อการเดินทางเพราะการล็อกดาวน์
สกัดการแพร่กระจายไวรัสโควิด
เมษายน ประสบอุบัติเหตุร้ายแรงครั้งแรกกับรถคู่ใจ
รถบรรทุกเฉี่ยว จนประตูด้านหลังคนขับบุบ
ตกใจมาก
แต่ดีที่มีประกันภัย และมีกล้องวงจรปิดในรถยนต์ จึงมีหลักฐานว่าฝ่ายเขาผิด
เอารถเข้าซ่อม กลับออกมาสภาพภายนอกไม่เหมือนเดิม แต่เครื่องยังฟิตสตาร์ทติดง่าย
รับเคมีไป 2 เข็ม ค่าตับขึ้น
เอ้ากรรม ต้องรับยารักษาตับเพิ่มด้วย
จิตตก เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด
จนหันไปพึ่ง Netflix
ดูซีรี่ย์ ดูอะนิเมะฆ่าเวลา
(ปกติแอดมิทโรงพยาบาลก็ได้ Netflix ช่วยเยียวยาใจ)
ได้พบกับภาพภาพนึง
ผู้ชายในชุดยุโรปโบราณ(หมวก)พื้นหลังสีแดง แวบผ่านตา
กดเข้าไปดู แล้วพบว่าเป็นซีรี่ย์ยาว แต่น่าสนใจ
จึงได้ปักหมุดดู แล้วก็ติด…. ไม่หลับไม่นอน
ในระหว่างนั้น เกิดเหตุระเบิดใกล้ที่พัก
โรงงานสารเคมีระเบิด
ห่างจากหอพัก คาดว่าจะประมาณ 4-5 กิโลเมตร
มีการประกาศให้อพยพไปที่ปลอดภัย
ส่วนตัวนั้นไซร้
ไม่ร้อนใจใดใดทั้งสิ้น เพราะปลงมาก อยากตายให้พ้นๆ
จำได้ว่าซื้อมะละกอ เครื่องเคียงปลาร้าปรุงสุกของไมค์ ภิรมย์พร
ตำส้มตำกินไปด้วยดูซีรี่ย์ไปด้วย
บอกกับตัวเองว่า
“ถ้าต้องดูดควันพิษตาย ก็จะตายไปพร้อมพระเอกซีรี่ย์เรื่องนี้” 🤣
แล้วบ้าบอไปวันวัน
แต่กลับมีเป้าหมายในชีวิตอย่างไม่คาดคิด
ขับรถไปกลับโรงงานที่พัก เปิดซีรี่ย์
ขับรถกลับบ้านต่างจังหวัด ดูซีรี่ย์
น้ำท่วมบ้านรอบแรก ช้ำใจ
หนังสือที่สะสมมาจมน้ำไปหมด น้ำตาตกก็ดูซีรี่ย์
แม่ป่วยเข้าโรงพยาบาล ขับรถไปต่างจังหวัดดูซีรี่ย์
ดูจบแล้ว ก็วนดูซ้ำไปซ้ำมา มีเป้าหมายในชีวิตสุดสุด
ปลายปีกลับเข้าโรงพยาบาลอีกรอบ ก็ดูซีรี่ย์
ถึงแม้จะกังวลอยู่บ้าง
กลัวตกงานเพราะป่วยบ่อย ป่วยทุกปี
ใช้สิทธิ์ทุกประเภทที่มีรวมกันเพื่อลาป่วยเท่านั้น
ไม่กล้าบอกใคร ไม่กล้าปรึกษาใครในโรงงาน
กลัวตกงาน กลัวให้ลาออก
มีเพียงซีรี่ย์ “Outlander” ช่วยปลอบใจ
ให้ก้าวผ่านไปปี 2022
อย่างน้อยก็เคยได้สัมผัสปาฏิหาริย์เล็กๆ ครั้งหนึ่ง
🌹
ตั้งใจจะดูวนซ้ำก่อนซีซั่นสุดท้ายออนแอร์
ก้าวต่อไป…
前向き、Keep walking.