สวัสดีทุกคน สมัครเพื่อเข้ามาแลกเปลี่ยนความรู้สึก หรือต่างมุมมอง
เรารับราชการครู โดยบรรจุที่จ.บ้านเกิดแต่รร.ไกลบ้านมากต้องขับรถไป-กลับ 90 km.ต่อวัน
ก่อนหน้านี้เราจบมาทำงานบริษัท ตำแหน่งEngineer 5ปี ใกล้มหาลัย อยู่ชานเมืองกรุงเทพแรกๆ มีเครียดบ้างตามประสาคนยังไม่รู้Processงาน แต่พอทำไปได้ระยะนึงก็Happy ดี อยากไปทำงานทุกวัน ลาออกมาใหม่ๆห่วงงานมาก รายได้ก็ไม่มากประมาณ26,000-28,000บาทต่อเดือน (ต่อเดือนเก็บประมาณ7,000 -12,000 มีหนี้คงที่แค่ กยศ.) ดูแลค่าใช้จ่ายที่บ้านได้สบายเราจ่ายเองทั้งหมดโดยที่เราไม่ลำบากทางการเงินที่เสียไป มีให้พ่อแม่ใช้บ้าง
ช่วงโควิดพ่อแม่ป่วยทำให้รู้ว่าเงินเก็บที่เรามี ที่คิดว่าพอประมาณนึง แต่มันเกือบจะทั้งหมดของค่าประกันสุขภาพของพ่อและแม่ต่อปีเลย เราจึงตัดสินใจลาออกจากงานมารับราชการ
จนมาบรรจุ รายรับน้อยลง ค่าใช้จ่ายมากขึ้น เราใช้เงินเก็บเราทั้งหมดในการดูแลตนเอง ทั้งค่ารถ ค่าน้ำมัน กยศ. ค่าใช้ชีวิตต่าง ๆ และค่าอื่น ๆในสายอาชีพครู ค่าใช้จ่ายในบ้าน ลักษณะงานระบบราชการทำให้เราเหนื่อย หน่าย ทั้งคนทั้งงาน การบริหาร (เรื่องคนในงานราชการพอทำใจได้เพราะมีภูมิคุ้มกันจากงานบริษัท) เราพยายามไม่ใส่ใจมากเพื่อสิทธิ์รักษาพยาบาลของพ่อแม่ (ทั้งที่พ่อแม่ไม่ค่อยชอบไปหาหมอ ชอบซื้อยามากินเอง)
กลับบ้านมาทุกครั้งจะมีปัญหา แม่ทะเลาะกันพ่อทุกวัน (พ่อมีเรื่องผู้หญิงตั้งแต่เราอยู่ประถม ปัจจุบันก็ยังมี เรากับพี่สาวจับได้บ่อยว่าเอาเงินไปให้ผู้หญิง) แม่ติดการพนัน บางครั้ง20:00 ยังไม่เข้าบ้าน มีปัญหากู้ยืม พ่อชอบเมากลับบ้าน ด่าแม่ทุกวัน หรือเรื่องเงิน หลักร้อย พัน หากเราไม่ให้หรือไม่มีให้ก็จะด่าทอ ว่าไม่เลี้ยงดูเขา เขาลำบากที่เลี้ยงดูเรามา การที่เราเกิดมาทำให้ชีวิตเขาลำบาก ทุกข์ยากเพราะเรา ส่งเราเรียนสูงไม่ตอบแทนบุญคุณ พึ่งไม่ได้ ตายไม่ต้องเผาผี ออกไปหาที่อยู่ใหม่ซะ เราได้ยินทุกครั้งเราเสียใจมาก เราไม่สามารถจัดการกับความรู้สึกตัวเองได้กลายเป็นคนคิดมาก ขี้กังวล เครียดง่าย มีความสุขในชีวิตน้อยลงมาก ตอนนี้เรารู้สึกว่าเราไม่มีเรื่องที่ดีหรือมีความสุขในชีวิตเราเลย รู้สึกเครียดและสุขภาพจิตเสียทุกครั้ง ทุกครั้งจะมีการด่ากันในครอบครัวทุกวันชาวบ้านชอบมายืนฟัง เพราะพ่อเราเป็นคนเสียงดังและบ้านในซอยอยู่ติดกัน ขอคำแนะนำให้สบายใจ หรือพลังบวก หรือแลกเปลี่ยนเรื่องราวให้มองข้ามปัญหา หรือมุมมองเข้าใจปัญหาและยอมรับแบบที่สบายใจไม่อึดอัดใจแบบที่เป็น
พลังลบจากครอบครัว
เรารับราชการครู โดยบรรจุที่จ.บ้านเกิดแต่รร.ไกลบ้านมากต้องขับรถไป-กลับ 90 km.ต่อวัน
ก่อนหน้านี้เราจบมาทำงานบริษัท ตำแหน่งEngineer 5ปี ใกล้มหาลัย อยู่ชานเมืองกรุงเทพแรกๆ มีเครียดบ้างตามประสาคนยังไม่รู้Processงาน แต่พอทำไปได้ระยะนึงก็Happy ดี อยากไปทำงานทุกวัน ลาออกมาใหม่ๆห่วงงานมาก รายได้ก็ไม่มากประมาณ26,000-28,000บาทต่อเดือน (ต่อเดือนเก็บประมาณ7,000 -12,000 มีหนี้คงที่แค่ กยศ.) ดูแลค่าใช้จ่ายที่บ้านได้สบายเราจ่ายเองทั้งหมดโดยที่เราไม่ลำบากทางการเงินที่เสียไป มีให้พ่อแม่ใช้บ้าง
ช่วงโควิดพ่อแม่ป่วยทำให้รู้ว่าเงินเก็บที่เรามี ที่คิดว่าพอประมาณนึง แต่มันเกือบจะทั้งหมดของค่าประกันสุขภาพของพ่อและแม่ต่อปีเลย เราจึงตัดสินใจลาออกจากงานมารับราชการ
จนมาบรรจุ รายรับน้อยลง ค่าใช้จ่ายมากขึ้น เราใช้เงินเก็บเราทั้งหมดในการดูแลตนเอง ทั้งค่ารถ ค่าน้ำมัน กยศ. ค่าใช้ชีวิตต่าง ๆ และค่าอื่น ๆในสายอาชีพครู ค่าใช้จ่ายในบ้าน ลักษณะงานระบบราชการทำให้เราเหนื่อย หน่าย ทั้งคนทั้งงาน การบริหาร (เรื่องคนในงานราชการพอทำใจได้เพราะมีภูมิคุ้มกันจากงานบริษัท) เราพยายามไม่ใส่ใจมากเพื่อสิทธิ์รักษาพยาบาลของพ่อแม่ (ทั้งที่พ่อแม่ไม่ค่อยชอบไปหาหมอ ชอบซื้อยามากินเอง)
กลับบ้านมาทุกครั้งจะมีปัญหา แม่ทะเลาะกันพ่อทุกวัน (พ่อมีเรื่องผู้หญิงตั้งแต่เราอยู่ประถม ปัจจุบันก็ยังมี เรากับพี่สาวจับได้บ่อยว่าเอาเงินไปให้ผู้หญิง) แม่ติดการพนัน บางครั้ง20:00 ยังไม่เข้าบ้าน มีปัญหากู้ยืม พ่อชอบเมากลับบ้าน ด่าแม่ทุกวัน หรือเรื่องเงิน หลักร้อย พัน หากเราไม่ให้หรือไม่มีให้ก็จะด่าทอ ว่าไม่เลี้ยงดูเขา เขาลำบากที่เลี้ยงดูเรามา การที่เราเกิดมาทำให้ชีวิตเขาลำบาก ทุกข์ยากเพราะเรา ส่งเราเรียนสูงไม่ตอบแทนบุญคุณ พึ่งไม่ได้ ตายไม่ต้องเผาผี ออกไปหาที่อยู่ใหม่ซะ เราได้ยินทุกครั้งเราเสียใจมาก เราไม่สามารถจัดการกับความรู้สึกตัวเองได้กลายเป็นคนคิดมาก ขี้กังวล เครียดง่าย มีความสุขในชีวิตน้อยลงมาก ตอนนี้เรารู้สึกว่าเราไม่มีเรื่องที่ดีหรือมีความสุขในชีวิตเราเลย รู้สึกเครียดและสุขภาพจิตเสียทุกครั้ง ทุกครั้งจะมีการด่ากันในครอบครัวทุกวันชาวบ้านชอบมายืนฟัง เพราะพ่อเราเป็นคนเสียงดังและบ้านในซอยอยู่ติดกัน ขอคำแนะนำให้สบายใจ หรือพลังบวก หรือแลกเปลี่ยนเรื่องราวให้มองข้ามปัญหา หรือมุมมองเข้าใจปัญหาและยอมรับแบบที่สบายใจไม่อึดอัดใจแบบที่เป็น