0 ที่ขอบฟ้าสูงส่ง ..
ฤๅจำนงจะอาจคืบเข้าสืบสอย
ลิบไกลนั่นดาวเดือน .. ดูเลื่อนลอย
เกินจะคล้อยเคลื่อนให้ .. เอื้อม-ไขว่คว้า
0 ที่ขอบฟ้าไกลพู้น ..
เหลื่อมจำรูญงามจริงเสียยิ่งกว่า
พรับพริ้มคอยแต่งหวัง .. ทุกครั้งครา
ที่อ่อนล้าเร้ารุมเกาะกุมใจ
0 โปรดอย่าได้ลับเลือน ..
แต่จงเบือนบ่ายโฉม .. เพื่อโลมให้
ความหวานซึ้งเวียนวกกลางอกใคร
กอปรด้วยนัยรบเร้า .. ให้เฝ้าคอย
0 ลืมเสียเถิดความจ่อมเจียม ..
เมื่อเต็มเปี่ยมในทรวงด้วยห่วงละห้อย
ยอดมงกุฏเหลือบเหลี่ยม .. ย่อม-เปี่ยมรอย
เพชรน้ำร้อย .. ให้ยื้ออย่างถือทะนง
0 รอเถิดรูปงามผู้ทรามสวาดิ ..
รอภพชาติผู้จะวางทุกย่างบ่ง-
บอก-ผ่านพฤติกรรมว่าจำนง
ที่จักคงมั่นอยู่ด้วยผู้เดียว
0 คลื่นใหญ่น้อยวนวิ่ง .. แอบอิงฝั่ง
เหมือนแก้มปลั่งผุดผ่อง .. รอข้องเกี่ยว
คลื่นต้องลมผันผวน .. ก็ม้วนเกลียว
แก้มเนียนเข้าโน้มเหนี่ยว .. เช่นเดียวกัน
0 โน้มจริตน้อมลักษณ์ล้อมกักอยู่
อาวรณ์ชู้พิสวาดิก็วาดฝัน
คลื่นทะเลครวญคร่ำ .. ความรำพัน
หมายเหนี่ยวนำทรวงขวัญให้สั่นระรัว
0 เกลียวคลื่นน้อยยังวิ่ง .. แอบอิงฝั่ง
อีกเปล่งปลั่งนวลแก้ม .. ราวแย้มยั่ว
ทั้งใจ-คลื่นเสมือนชวน .. กันม้วนตัว
เข้าโลมชั่วเนียนแก้มยั่วแย้มประคอง
0 จันทร์บนสรวงอำไพ .. แจ้งใจอยู่
เมื่อแรงชู้รับรื่นกับคลื่นละล่อง
คลอลมพลิ้ว, คีตพร่ำ .. ท่วงทำนอง
บ่งครรลองดุษณีดั่งชี้นำ
0 ระลอกน้ำโตนตื่น .. ครึกครื้นแล่น
โยนยกแผ่นน้ำป่วน .. ก่อนม้วนคว่ำ
เช่นอาวรณ์ .. อาลัย .. ร่วมนัยคำ
ความครวญคร่ำกรณีผู้มีใจ
0 เพลงสังคีตพ้นผ่านไปนานแล้ว
จันทร์ผ่องแผ้ว .. ล่มล่อง .. คนผ่องใส
วาบวับสองดวงตา .. เหมือนว่าใคร-
เผยอ่อนไหวอ่อนหวาน .. หันด้านมา
0 ท่ามกลางเสียงหลากหลายที่รายรอบ
เนตรตื่นตอบค่อยชม้อยชม้ายหา
โลกในกายเงียบงันลงทันตา
เมื่อเรียวปากเบื้องหน้า .. เหมือนว่า .. ยิ้ม !
.
.
.
ขออนุญาตคนในภาพนะขอรับ
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=sdayoo&month=01-2026&date=05&group=190&gblog=27