วันนี้ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษค่ะ แค่นั่งอยู่บ้านเฉยๆ แล้วอยู่ๆ ก็นึกถึงทริปที่เคยไปเที่ยวคนเดียวขึ้นมา
เป็นทริปที่ตอนนั้นคิดว่าอยากไปพักใจ แต่พอไปจริง เหมือนไปทดสอบความงงของตัวเองมากกว่า
หลงทางแทบทุกวัน ทั้งที่เปิดแผนที่ตลอด แต่ดูเหมือนไม่ได้ช่วยอะไร
ยืนงงอยู่กลางถนนบ่อยมาก แล้วก็ทำเป็นหยิบมือถือขึ้นมาเหมือนตั้งใจ
ขึ้นรถผิดสายก็มี ลงผิดป้ายก็มี แต่ก็ไม่กล้าถามใคร
กินข้าวคนเดียวแบบสั่งผิด ได้ของไม่ตรงที่คิด แต่ก็ไม่กล้าบอก เลยกินไปทั้งอย่างนั้น
ถ่ายรูปมาเยอะมาก ตอนถ่ายคิดว่าสวยแน่ พอกลับมาดู เบลอไปครึ่งนึง
บางวันนั่งคาเฟ่คนเดียว นั่งนานจนพนักงานเริ่มจำหน้าได้
ตอนนั้นแอบคิดว่าทำไมเราโก๊ะขนาดนี้
แต่พอมานั่งนึกตอนนี้ กลับจำแต่เรื่องพวกนี้ได้ชัดที่สุด
มันไม่ใช่ทริปที่เพอร์เฟกต์เลย แต่กลับเป็นทริปที่รู้สึกว่าได้อยู่กับตัวเองจริงๆ
คิดถึงแล้วก็เผลอขำตัวเอง ว่าเคยใช้ชีวิตงงๆ แบบนั้นอยู่เหมือนกัน
นั่งเฉยๆ แล้วดันคิดถึงทริปที่เคยไปคนเดียวแบบโก๊ะๆ ขึ้นมาเฉยเลย
เป็นทริปที่ตอนนั้นคิดว่าอยากไปพักใจ แต่พอไปจริง เหมือนไปทดสอบความงงของตัวเองมากกว่า
หลงทางแทบทุกวัน ทั้งที่เปิดแผนที่ตลอด แต่ดูเหมือนไม่ได้ช่วยอะไร
ยืนงงอยู่กลางถนนบ่อยมาก แล้วก็ทำเป็นหยิบมือถือขึ้นมาเหมือนตั้งใจ
ขึ้นรถผิดสายก็มี ลงผิดป้ายก็มี แต่ก็ไม่กล้าถามใคร
กินข้าวคนเดียวแบบสั่งผิด ได้ของไม่ตรงที่คิด แต่ก็ไม่กล้าบอก เลยกินไปทั้งอย่างนั้น
ถ่ายรูปมาเยอะมาก ตอนถ่ายคิดว่าสวยแน่ พอกลับมาดู เบลอไปครึ่งนึง
บางวันนั่งคาเฟ่คนเดียว นั่งนานจนพนักงานเริ่มจำหน้าได้
ตอนนั้นแอบคิดว่าทำไมเราโก๊ะขนาดนี้
แต่พอมานั่งนึกตอนนี้ กลับจำแต่เรื่องพวกนี้ได้ชัดที่สุด
มันไม่ใช่ทริปที่เพอร์เฟกต์เลย แต่กลับเป็นทริปที่รู้สึกว่าได้อยู่กับตัวเองจริงๆ
คิดถึงแล้วก็เผลอขำตัวเอง ว่าเคยใช้ชีวิตงงๆ แบบนั้นอยู่เหมือนกัน