สวัสดีค่ะ ไม่รู้เริ่มตั้งแต่ตอนไหน แต่ตอนนี้เราเป็นคนตลกของกลุ่มไปแล้วค่ะ แบบที่เวลาเงียบเมื่อไหร่ เพื่อนจะหันมามอง เหมือนรอให้ปล่อยมุก
ตอนทำงานก็เหมือนกัน ประโยคจริงจังไม่ค่อยออกจากปากเท่าไหร่ พูดอะไรก็ต้องแถมมุก แถมเสียงหัวเราะเข้าไปตลอด
บางทีมันก็ขำจริงนะ ขำกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกไป แต่บางครั้งก็แค่พูดไปงั้นๆ เพราะมันชินกับการทำให้บรรยากาศไม่เงียบ

พอกลับมาบ้าน อยู่คนเดียว ไม่มีใครให้เล่นมุก ถึงได้รู้ว่าเราใช้พลังไปเยอะมากกับการเป็นคนตลก
บางคืนยังเผลอคิดมุกในหัว ทั้งที่ไม่มีใครฟัง ตลกดีเหมือนกัน ที่คนอื่นหัวเราะเพราะเรา

แต่เราเองกลับรู้สึกว่าอยากเงียบๆ บ้าง
ก็เลยมาเขียนเล่าไว้ตรงนี้ค่ะ อย่างน้อยก็ได้หัวเราะกับตัวเองอีกสักรอบ