ขอเกริ่นยาวๆหน่อยนะครับก่อนที่จะเข้าเรื่อง....
ต้องขอออกตัวไว้ก่อนว่าผมเป็นคนที่ไม่มีพรรคการเมืองในใจ
ผมโตมาในสังคมของพรรคเพื่อไทย เลือกเพื่อไทยมาตั้งแต่เลือกตั้งได้ ในใจมีคิดว่าพรรคนั้นดีพรรคนี้ได้ แต่ท้ายที่สุดก็ยังกาเพื่อไทยตามความเคยชิน
แต่จุดเปลี่ยนของผมมาจากนโยบายกัญชาเสรี ผมชอบปลูกต้นไม้ ผมอยากปลูกกัญชา จุดประสงค์เดียวแบบไร้สาระ แล้วก็กาเลือกเสี่ยหนู แล้วมันก็เป็นจริง!! ต้องยอมรับว่าเสี่ยหนูแกเจ๋งจริง ผมไม่เคยคิดว่าในเร็วๆนี้จะมีคนทำได้ แต่แกก็ทำได้ นั้นคือครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าเราเสียงของเรามันพลังมากแค่ไหน และครั้งนั้นเป็นครั้งแรกที่ผมทั้งไลน์ทั้งโทรไปหาเพื่อนและญาติทุกคนให้เลือกกัญชาเสรี
เข้าเรื่อง จากเหตุการณ์ที่ประชาชนตะโกนด่าพรรคส้ม "หทารมีไว้ทำไม" นั้นสิทหารมีไว้ทำไม ถ้าตอบแบบเร็วๆคือซักกางเกงในและปกป้องประเทศชาติ ผมไม่ได้จะมาติติงทหารนะ ผมตอบไปตามความเคยชิน
แต่ประเด็นมันอยู่ที่ ไม่ว่าจะเป็นนักวิชาการ ดร. ชาวบ้านร้านตลาด ที่เกลียดพรรคส้มแล้วตั้งคำถามนี้ คุณเคยถามตัวเองบ้างมั้ย ว่าทหารมีไว้ทำไม แล้วลองหันไปมองลูก,หลาน,แฟน,สามี,เมีย,หรือแม้กระทั้งต้วเอง ว่าคุณได้สนับสนุนให้คนเหล่านั้นหรือตัวคุณไปเป็นทหารแล้วหรือยัง หรือการเป็นทหารคือการเสียงดวงเพื่อไปตาย หรือคุณคิดว่าตัวคุณและคนที่คุณรักมีค่ามากเกินกว่าที่จะไปสละชีพเพื่อชาติ สัมคมรอบตัวและสังคมอื่นๆที่ผมได้สัมผัสมา ไม่ว่าจะเชียร์พรรคไหน ก็ต่างต้องพึ่งพาสิ่งศักดิ์เพื่อที่จะไม่ให้คนที่รักไปเป็นทหาร
ทำไมเราไม่ทำให้ทหารมีคุณค่าและมีเกียรติแบบที่โรมพูด ผมเชื่อเขานะว่าเขาเห็นคุณค่าของทหารจริงๆ อย่างน้อยที่สุดเขาก็พูดในแบบที่ผมรู้ว่าเขาจริงใจ
ทำไมกัน การเป็นทหารไม่ดีหรือ แล้วจริงๆแล้วทหารมีไว้ทำไม ถ้าถามว่าผมอยากเป็นทหารมั้ย มันก็ครึ่งๆ แต่ท้ายที่สุดผมยัดเงินเพื่อจะไม่เป็นทหาร
สุดท้ายนี้ผมอยากย้ำไว้ก่อนว่าผมไม่เคยดูถูกทหาร เพื่อน รุ่นพี่ รุ่นน้องผม เขาก็เป็นหทารอาชีพกันหลายคน ผมรู้ดีว่าคนที่เอยากเป็นทหารจริงๆเขามีความสุขที่ได้เป็น อันนี้ก็น่านับถือ
ผมก็ไม่แน่ใจว่าผมต้องการจะสื่ออะไร แต่ผมเลือกพรรคส้ม ผมอยากเห็นการเปลียนแปลงที่เขาพูด เสียงทุกคนมีค่า วางธิทิลง แล้วใช้มันให้เป็นประโยชน์ครับ
ขออภัย ผมคิดไปเขียนไป ถามตัวเองไปเขียนไป ข้อความอาจอ่านยาก(เสียงในหัวล้วนๆ)
"รู้หรือยังว่าทหารมีไว้ทำไม" "?????????"
* กระทู้นี้สามารถใช้งานได้เฉพาะผู้ที่มี Link นี้เท่านั้นค่ะต้องขอออกตัวไว้ก่อนว่าผมเป็นคนที่ไม่มีพรรคการเมืองในใจ
ผมโตมาในสังคมของพรรคเพื่อไทย เลือกเพื่อไทยมาตั้งแต่เลือกตั้งได้ ในใจมีคิดว่าพรรคนั้นดีพรรคนี้ได้ แต่ท้ายที่สุดก็ยังกาเพื่อไทยตามความเคยชิน
แต่จุดเปลี่ยนของผมมาจากนโยบายกัญชาเสรี ผมชอบปลูกต้นไม้ ผมอยากปลูกกัญชา จุดประสงค์เดียวแบบไร้สาระ แล้วก็กาเลือกเสี่ยหนู แล้วมันก็เป็นจริง!! ต้องยอมรับว่าเสี่ยหนูแกเจ๋งจริง ผมไม่เคยคิดว่าในเร็วๆนี้จะมีคนทำได้ แต่แกก็ทำได้ นั้นคือครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าเราเสียงของเรามันพลังมากแค่ไหน และครั้งนั้นเป็นครั้งแรกที่ผมทั้งไลน์ทั้งโทรไปหาเพื่อนและญาติทุกคนให้เลือกกัญชาเสรี
เข้าเรื่อง จากเหตุการณ์ที่ประชาชนตะโกนด่าพรรคส้ม "หทารมีไว้ทำไม" นั้นสิทหารมีไว้ทำไม ถ้าตอบแบบเร็วๆคือซักกางเกงในและปกป้องประเทศชาติ ผมไม่ได้จะมาติติงทหารนะ ผมตอบไปตามความเคยชิน
แต่ประเด็นมันอยู่ที่ ไม่ว่าจะเป็นนักวิชาการ ดร. ชาวบ้านร้านตลาด ที่เกลียดพรรคส้มแล้วตั้งคำถามนี้ คุณเคยถามตัวเองบ้างมั้ย ว่าทหารมีไว้ทำไม แล้วลองหันไปมองลูก,หลาน,แฟน,สามี,เมีย,หรือแม้กระทั้งต้วเอง ว่าคุณได้สนับสนุนให้คนเหล่านั้นหรือตัวคุณไปเป็นทหารแล้วหรือยัง หรือการเป็นทหารคือการเสียงดวงเพื่อไปตาย หรือคุณคิดว่าตัวคุณและคนที่คุณรักมีค่ามากเกินกว่าที่จะไปสละชีพเพื่อชาติ สัมคมรอบตัวและสังคมอื่นๆที่ผมได้สัมผัสมา ไม่ว่าจะเชียร์พรรคไหน ก็ต่างต้องพึ่งพาสิ่งศักดิ์เพื่อที่จะไม่ให้คนที่รักไปเป็นทหาร
ทำไมเราไม่ทำให้ทหารมีคุณค่าและมีเกียรติแบบที่โรมพูด ผมเชื่อเขานะว่าเขาเห็นคุณค่าของทหารจริงๆ อย่างน้อยที่สุดเขาก็พูดในแบบที่ผมรู้ว่าเขาจริงใจ
ทำไมกัน การเป็นทหารไม่ดีหรือ แล้วจริงๆแล้วทหารมีไว้ทำไม ถ้าถามว่าผมอยากเป็นทหารมั้ย มันก็ครึ่งๆ แต่ท้ายที่สุดผมยัดเงินเพื่อจะไม่เป็นทหาร
สุดท้ายนี้ผมอยากย้ำไว้ก่อนว่าผมไม่เคยดูถูกทหาร เพื่อน รุ่นพี่ รุ่นน้องผม เขาก็เป็นหทารอาชีพกันหลายคน ผมรู้ดีว่าคนที่เอยากเป็นทหารจริงๆเขามีความสุขที่ได้เป็น อันนี้ก็น่านับถือ
ผมก็ไม่แน่ใจว่าผมต้องการจะสื่ออะไร แต่ผมเลือกพรรคส้ม ผมอยากเห็นการเปลียนแปลงที่เขาพูด เสียงทุกคนมีค่า วางธิทิลง แล้วใช้มันให้เป็นประโยชน์ครับ
ขออภัย ผมคิดไปเขียนไป ถามตัวเองไปเขียนไป ข้อความอาจอ่านยาก(เสียงในหัวล้วนๆ)