"ซึมเศร้า"
แต่งโดย "ณ เสียงฝน"
สมศรีเป็นโรคซึมเศร้า..
ตลอดเวลาเกือบสองปีที่ได้เข้ารับการรักษามา เธอรู้สึกดีขึ้น แต่ไม่เคยรู้สึกว่าหายสนิทเลยแม้แต่สักครั้งเดียว
เธอตื่นแต่เช้าเพราะวันนี้มีนัดกับจิตแพทย์อีกครั้ง
พอถึงเวลาเข้าพบหมอ เธอตกใจเล็กน้อยเพราะหมอที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ไม่ใช่คุณหมอจันทราคนเดิมที่รักษา จ่ายยา และให้คำปรึกษากับเธอมาโดยตลอด
"สวัสดีครับ คุณสมศรีใช่ไหมครับ" ชายกลางคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพ่อของเธอถามน้ำเสียงสดใส "ผมหมออนันต์ วันนี้มารับหน้าที่แทนคุณหมอจันทรา" เขาพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
"อ๋อ.. ค่ะ" สมศรีลังเล "หมอจันทราลาป่วยเหรอคะ?"
"หมอจันทราตอนนี้ติดธุระอยู่ต่างจังหวัดน่ะครับ" หมออนันต์ตอบเรื่อยๆ
"ถ้างั้น ไว้พอหมอจันทรากลับมาแล้ว ฉันค่อยกลับมาใหม่ดีกว่า" สมศรีพูดอย่างลังเล เธอไม่อยากต้องเล่าปัญหาส่วนตัวให้คนอื่นได้รับรู้
หมออนันต์ยิ้มพลางขมวดคิ้วนิดๆ "อย่าคิดมากเลยครับคุณ ตอนเข้ารับหน้าที่แทนหมอจันทรา ผมได้อ่านไฟล์ข้อมูลของคนไข้ทุกคนอยู่แล้ว ผมรู้ว่าคุณมาเข้ารับการรักษาที่นี่ด้วยเรื่องอะไร"
สมศรีนิ่งคิดสักพัก
"ก็ได้ค่ะ" เธอตอบก่อนเดินตามหมอเข้าไปข้างใน เธอลงนั่งบนโซฟาตัวเดิมตรงกันข้ามหมออนันต์
"เอาละ วันนี้เป็นยังไงบ้าง?" หมออนันต์ถาม ตามองแฟ้มคนไข้ที่ถืออยู่ในมือ
"เหมือนเดิมค่ะ ฉันยังเฝ้าคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น.." เธอพูดเสียงเครียด "ทำยังไงก็เลิกคิดถึงมันไม่ได้เสียที"
"อืม บางทีการพูดถึงมันอีกครั้งอาจจะช่วยทำให้น้ำหนักที่คุณกำลังแบกรับอยู่ในอกเบาลงได้บ้างนะ" หมออนันต์กล่าวน้ำเสียงอ่อนโยน "อยากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ผมฟังไหมครับ?" เขาถาม
สมศรีมองหน้าหมอแล้วพยักหน้า
"สมัยม. ปลาย ฉันเป็นหนึ่งในกลุ่มเด็กหัวโจก ชอบไล่บูลลี่คนอื่น.." เธอเริ่มเล่า
"ตอนนั้นในห้องเรียนมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินขากะเผลก เกิดมาไม่สมประกอบ.."
หมออนันต์พยักหน้ารับฟังเงียบๆ
".. ฉันกับเพื่อนในแก๊ง บูลลี่เด็กคนนั้นทุกวัน เรียกเธอว่า "อีเป๋" เอาข้าวราดหัวบ้าง ขโมยหนังสือเรียนบ้าง.."
สมศรีเอื้อมมือสั่นเทาไปหยิบน้ำในแก้วตรงหน้าขึ้นดื่ม
"วันหนึ่ง ฉันกับพวกไปเจอเด็กคนนั้นในห้องน้ำ เลยเกิดไอเดียบรรเจิด" เธอพูดเสียงแผ่ว
หมออนันต์โน้มตัวมาข้างหน้า "ไอเดียบรรเจิดเหรอครับ?"
สมศรีกลืนน้ำลายลงคอ "พวกฉันล็อกห้องน้ำ แล้วจับเธอถอดเสื้อผ้าออกหมด แล้วถ่ายวิดีโอ.." เธอพูดเสียงเหมือนจะร้องไห้
".. หลังจากนั้น พวกฉันรีดไถเงินเธอคนนั้นทุกวัน โดยเอาวิดีโอนั่นเข้าขู่ ว่าถ้าไม่หาเงินมาให้ ฉันกับพวกจะเอาวิดีโอไปประจาน"
หมออนันต์มองเธอเงียบๆ
เธอเสียงสั่นเครือ บีบสองมือที่ประกบเข้าด้วยกันแน่น
"อาทิตย์หนึ่งหลังจากนั้น เด็กคนนั้นกระโดดตึกฆ่าตัวตาย.." เธอน้ำตาคลอก่อนเหลือบขึ้นมองหมอ "ตอนนั้นฉันยังเด็ก ฉันรู้ว่ามันผิด.. แต่ไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลายไปถึงขั้นนั้น.."
"อืม.. แล้วอาการของคุณตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?" หมอถามเรื่อยๆ
"ฉันนอนไม่หลับ ย้ำคิดย้อนไปถึงเด็กคนนั้นตลอด ความรู้สึกผิดมันเผาผลาญจิตใจฉันทุกวัน..
..วันไหนที่เหนื่อยจนผล็อยหลับไปเองก็จะฝันเห็นหน้าเด็กคนนั้นทุกครั้ง" สมศรีพูดน้ำเสียงหวาดกลัวก่อนก้มมองพื้นด้วยความละอายแก่ใจ
"รักษิณา" หมออนันต์พูด
สมศรีเงยมองเขางงๆ "อะไรนะคะ?"
"เด็กคนที่คุณกลั่นแกล้งทุกวัน.. เขามีชื่อ เธอชื่อ "รักษิณา" มันแปลว่า 'ผู้เป็นที่รักยิ่งดั่งดวงใจพ่อแม่'" หมออนันต์พูดเสียงเรียบพลางวางแฟ้มคนไข้ลงบนโต๊ะตรงหน้า
"ผมเป็นคนตั้งชื่อนั่นเอง"
สมศรีมองหน้าหมออนันต์ด้วยความฉงน พยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด นั่นเป็นตอนที่เธอสังเกตเห็นชายแขนเสื้อสีขาวและมือเพรียวบางบนพื้นด้านหลังโต๊ะทำงานที่ตั้งอยู่ติดผนัง
เธอหายใจขัดพลางหันกลับมามองชายตรงหน้าที่ตอนนี้ชักมีดคมออกมาถือไว้ในมือ เขากระโจนเข้าประชิด ขึ้นนั่งคร่อม กระชับตำแหน่งมีดในมือที่คอหอยของเธอ
"ถ้ารู้สึกผิดนักก็ตายตกตามลูกกูไป!" เขาพูด.. ก่อนกดใบมีดลึกแล้วปาด
*จบ*
--
เรื่องสั้นอ่านเพลินๆ หลอนนิดๆ หักมุมหัวทิ่ม🫠
แต่ง/แปลโดย "ณ เสียงฝน"
📚ติดตามกันไว้ เพื่ออ่านตอนต่อๆ ไป ✅️
ℹ️ ไม่อนุญาตให้นำไปเผยแพร่ เปลี่ยนแปลง ดัดแปลง ทำซ้ำ ส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เขียนเป็นลายลักษณ์อักษร
#หลอน #เรื่องสั้น #เรื่องเล่าหลอน #เล่าเรื่องผี
"ซึมเศร้า" - เรื่องสั้นหลอน
"ซึมเศร้า"
แต่งโดย "ณ เสียงฝน"
สมศรีเป็นโรคซึมเศร้า..
ตลอดเวลาเกือบสองปีที่ได้เข้ารับการรักษามา เธอรู้สึกดีขึ้น แต่ไม่เคยรู้สึกว่าหายสนิทเลยแม้แต่สักครั้งเดียว
เธอตื่นแต่เช้าเพราะวันนี้มีนัดกับจิตแพทย์อีกครั้ง
พอถึงเวลาเข้าพบหมอ เธอตกใจเล็กน้อยเพราะหมอที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ไม่ใช่คุณหมอจันทราคนเดิมที่รักษา จ่ายยา และให้คำปรึกษากับเธอมาโดยตลอด
"สวัสดีครับ คุณสมศรีใช่ไหมครับ" ชายกลางคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพ่อของเธอถามน้ำเสียงสดใส "ผมหมออนันต์ วันนี้มารับหน้าที่แทนคุณหมอจันทรา" เขาพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
"อ๋อ.. ค่ะ" สมศรีลังเล "หมอจันทราลาป่วยเหรอคะ?"
"หมอจันทราตอนนี้ติดธุระอยู่ต่างจังหวัดน่ะครับ" หมออนันต์ตอบเรื่อยๆ
"ถ้างั้น ไว้พอหมอจันทรากลับมาแล้ว ฉันค่อยกลับมาใหม่ดีกว่า" สมศรีพูดอย่างลังเล เธอไม่อยากต้องเล่าปัญหาส่วนตัวให้คนอื่นได้รับรู้
หมออนันต์ยิ้มพลางขมวดคิ้วนิดๆ "อย่าคิดมากเลยครับคุณ ตอนเข้ารับหน้าที่แทนหมอจันทรา ผมได้อ่านไฟล์ข้อมูลของคนไข้ทุกคนอยู่แล้ว ผมรู้ว่าคุณมาเข้ารับการรักษาที่นี่ด้วยเรื่องอะไร"
สมศรีนิ่งคิดสักพัก
"ก็ได้ค่ะ" เธอตอบก่อนเดินตามหมอเข้าไปข้างใน เธอลงนั่งบนโซฟาตัวเดิมตรงกันข้ามหมออนันต์
"เอาละ วันนี้เป็นยังไงบ้าง?" หมออนันต์ถาม ตามองแฟ้มคนไข้ที่ถืออยู่ในมือ
"เหมือนเดิมค่ะ ฉันยังเฝ้าคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น.." เธอพูดเสียงเครียด "ทำยังไงก็เลิกคิดถึงมันไม่ได้เสียที"
"อืม บางทีการพูดถึงมันอีกครั้งอาจจะช่วยทำให้น้ำหนักที่คุณกำลังแบกรับอยู่ในอกเบาลงได้บ้างนะ" หมออนันต์กล่าวน้ำเสียงอ่อนโยน "อยากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ผมฟังไหมครับ?" เขาถาม
สมศรีมองหน้าหมอแล้วพยักหน้า
"สมัยม. ปลาย ฉันเป็นหนึ่งในกลุ่มเด็กหัวโจก ชอบไล่บูลลี่คนอื่น.." เธอเริ่มเล่า
"ตอนนั้นในห้องเรียนมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินขากะเผลก เกิดมาไม่สมประกอบ.."
หมออนันต์พยักหน้ารับฟังเงียบๆ
".. ฉันกับเพื่อนในแก๊ง บูลลี่เด็กคนนั้นทุกวัน เรียกเธอว่า "อีเป๋" เอาข้าวราดหัวบ้าง ขโมยหนังสือเรียนบ้าง.."
สมศรีเอื้อมมือสั่นเทาไปหยิบน้ำในแก้วตรงหน้าขึ้นดื่ม
"วันหนึ่ง ฉันกับพวกไปเจอเด็กคนนั้นในห้องน้ำ เลยเกิดไอเดียบรรเจิด" เธอพูดเสียงแผ่ว
หมออนันต์โน้มตัวมาข้างหน้า "ไอเดียบรรเจิดเหรอครับ?"
สมศรีกลืนน้ำลายลงคอ "พวกฉันล็อกห้องน้ำ แล้วจับเธอถอดเสื้อผ้าออกหมด แล้วถ่ายวิดีโอ.." เธอพูดเสียงเหมือนจะร้องไห้
".. หลังจากนั้น พวกฉันรีดไถเงินเธอคนนั้นทุกวัน โดยเอาวิดีโอนั่นเข้าขู่ ว่าถ้าไม่หาเงินมาให้ ฉันกับพวกจะเอาวิดีโอไปประจาน"
หมออนันต์มองเธอเงียบๆ
เธอเสียงสั่นเครือ บีบสองมือที่ประกบเข้าด้วยกันแน่น
"อาทิตย์หนึ่งหลังจากนั้น เด็กคนนั้นกระโดดตึกฆ่าตัวตาย.." เธอน้ำตาคลอก่อนเหลือบขึ้นมองหมอ "ตอนนั้นฉันยังเด็ก ฉันรู้ว่ามันผิด.. แต่ไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลายไปถึงขั้นนั้น.."
"อืม.. แล้วอาการของคุณตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?" หมอถามเรื่อยๆ
"ฉันนอนไม่หลับ ย้ำคิดย้อนไปถึงเด็กคนนั้นตลอด ความรู้สึกผิดมันเผาผลาญจิตใจฉันทุกวัน..
..วันไหนที่เหนื่อยจนผล็อยหลับไปเองก็จะฝันเห็นหน้าเด็กคนนั้นทุกครั้ง" สมศรีพูดน้ำเสียงหวาดกลัวก่อนก้มมองพื้นด้วยความละอายแก่ใจ
"รักษิณา" หมออนันต์พูด
สมศรีเงยมองเขางงๆ "อะไรนะคะ?"
"เด็กคนที่คุณกลั่นแกล้งทุกวัน.. เขามีชื่อ เธอชื่อ "รักษิณา" มันแปลว่า 'ผู้เป็นที่รักยิ่งดั่งดวงใจพ่อแม่'" หมออนันต์พูดเสียงเรียบพลางวางแฟ้มคนไข้ลงบนโต๊ะตรงหน้า
"ผมเป็นคนตั้งชื่อนั่นเอง"
สมศรีมองหน้าหมออนันต์ด้วยความฉงน พยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด นั่นเป็นตอนที่เธอสังเกตเห็นชายแขนเสื้อสีขาวและมือเพรียวบางบนพื้นด้านหลังโต๊ะทำงานที่ตั้งอยู่ติดผนัง
เธอหายใจขัดพลางหันกลับมามองชายตรงหน้าที่ตอนนี้ชักมีดคมออกมาถือไว้ในมือ เขากระโจนเข้าประชิด ขึ้นนั่งคร่อม กระชับตำแหน่งมีดในมือที่คอหอยของเธอ
"ถ้ารู้สึกผิดนักก็ตายตกตามลูกกูไป!" เขาพูด.. ก่อนกดใบมีดลึกแล้วปาด
*จบ*
--
เรื่องสั้นอ่านเพลินๆ หลอนนิดๆ หักมุมหัวทิ่ม🫠
แต่ง/แปลโดย "ณ เสียงฝน"
📚ติดตามกันไว้ เพื่ออ่านตอนต่อๆ ไป ✅️
ℹ️ ไม่อนุญาตให้นำไปเผยแพร่ เปลี่ยนแปลง ดัดแปลง ทำซ้ำ ส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เขียนเป็นลายลักษณ์อักษร
#หลอน #เรื่องสั้น #เรื่องเล่าหลอน #เล่าเรื่องผี