เมื่อฉันค้นพบพรสวรรค์ด้านการร้องเพลง ที่ไม่ควรค้นพบตั้งแต่แรกในชีวิต

สวัสดีค่ะ หลังจากที่เหงาๆ เลยเกิดอารมณ์อยากร้องเพลงขึ้นมาแบบไม่ทราบสาเหตุ
เปิดคาราโอเกะในยูทูบ แล้วคิดในใจว่าน่าจะพอไหว อย่างน้อยก็ร้องอยู่คนเดียว
พออินโทรขึ้นเท่านั้นแหละ ความมั่นใจมาก่อนความสามารถเสมอ
เสียงที่ออกมาดูเหมือนจะรู้จักเมโลดี้ แต่ไม่สนิทกับคีย์เลย

บางท่อนสูงเกิน บางท่อนต่ำเกิน เหมือนเสียงกำลังเดินหลงทาง
ยิ่งพยายามเอื้อน ยิ่งเหมือนกำลังเลียนเสียงไซเรนรถฉุกเฉิน
มือหนึ่งจับไมค์ อีกมือพยายามกดหยุด แต่ใจก็ยังดื้อจะร้องต่อ

รู้ตัวอีกทีคือหัวเราะให้กับเสียงตัวเองจนร้องต่อไม่ไหว
มันเพี้ยนแบบไม่มีทางแก้ แต่ก็เพี้ยนอย่างมีความสุข

กลายเป็นการปลดปล่อยที่ไม่ต้องเพราะ แค่จริงใจกับเสียงตัวเอง
สรุปคือไม่ได้เป็นนักร้อง แต่ได้เป็นความบันเทิงให้ตัวเอง
บางทีเสียงเพี้ยนๆ นี่แหละ คือเวอร์ชันที่จริงใจที่สุดของเราเอง