เรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องของแม่ผมนะครับ ถ้าอ่านแล้วงงขออภัยด้วยครับ เป็นการเขียนครั้งแรก

อาม่ามีลูกด้วยกัน 3คน แม่ผมคนโต ผญคนกลาง ผู้ชายคนเล็กสุด ซึ่งตอนนี้ผมอาศัยอยู่ในบ้านของอาม่า ซึ่งมี อาม่า อากง ผม คุณแม่ผม และ ลูกชายคนเล็กสุด
    ตั้งแต่ผมจำความได้คือเวลาอาม่ามีปัญหาอะไร ต้องการอะไร ก็จะใช้แต่แม่ผมเป็นประจำ ซึ่งแม่ผมก็ช่วยเค้ามาตลอด เวลาเจ็บไข้ได้ป่วยก็มีแค่แม่ผมคนเดียวที่คอยดูแล จ่ายคารักษาพยาบาลให้เค้า ตอนโควิดมาช่วงแรกๆ แม่ผมก็คิดถึงเค้าเป็นอันดับแรกซื้อประกันไว้ให้ตั้งแต่เนิ่นๆ แต่ในใจอาม่าเค้าเหมือนไม่เคยรักแม่ผมเลย อาม่าดันรักแต่ลูกชายทั้งที่ลูกชายไม่เคยทำอะไรให้เลยด้วยซ้ำ สร้างแต่ปัญหา ค่าใช้จ่ายในบ้านก็แทบไม่เคยออก เคยก่อหนี้สิน จนอาม่าอากงต้องขายทรัพย์สินเพื่อไปใช้หนี้แทนให้ และไม่ใช่แค่รอบเดียว เคยยืมเงินอาม่าจนตอนนี้ก็ยังคืนไม่หมดด้วยซ้ำแต่อาม่าก็เต็มใจช่วยไม่บ่นอะไรเลย แม่ผมก็ทนมาตลอด ซึ่งผมก็ได้แต่ถามว่าทนทำไม แม่ผมก็ตอบไปว่าเพราะเค้าคือแม่ คิดดูละกันนะครับ เวลาเค้าทะเลาะกับลูกชาย เค้ามานั่งร้องไห้ เสียใจ แต่เวลาเค้าทะเลาะกับแม่ผม มีแต่แม่ผมที่ร้องไห้อยู่ฝ่ายเดียว ผมไม่เคยเห็นน้ำตาเค้าด้วยซ้ำ เวลาซื้อข้าวข้างนอกแม่ผมก็เป็นคนออกมาตลอด เพราะคำว่า
แม่ผมมีตัง  ลูกชายมันไม่มี ??? แล้วที่ไม่มีเพราะอะไรหละก็รู้อยู่ จนปัจจุบันนี้ลูกชายมีงานทำเงินเดือนก็ไม่น้อยแล้ว แต่ก็ไม่เคยออกอะไรเหมือนเดิม
เคยเปิดอกคุยกันแล้วนะครับ ว่าทำไมถึงทำแบบนี้เค้าก็บอกกูรักลูกเท่ากัน แต่การกระทำมันไม่ใช่ไง คือคุยไปก็ไม่ช่วยอะไร มีแต่เราจะเครียดเองเปล่าๆ มันมีเรื่องเยอะมากจนเล่าไม่หมด คิดดูว่าเอาลูกไปนินทาให้คนอื่นฟัง คอยอิจฉาลูกเวลาได้ดี มันใช่มั้ยอะคนเป็นแม่

ถ้าเป็นทุกคนจะทำยังไงครับ ตัดขาดกันเลยมั้ยความเป็นแม่ลูกหรือจะรักษาไว้ต่อครับ