พ่อเราเคยหมั้นกับผู้หญิงคนหนึ่งและอยู่กินกันฉันสามีภรรยาแต่ไม่ได้แต่งต่อมาเเกตัดสินใจไปทำงานเพื่อหาเงินมาแต่งซึ่งสมัยนั้นมีเพียงโทรศัพท์ปุ่มกดและพ่อเราเองต้องออกทะเลแต่ทุกครั้งที่ขึ้นฝั่งตลอดสามปีแกจะโทรหาครอบครัวทันทีสามปีต่อมาแกกลับมาพร้อมสินสอดแต่ผู้หญิงคนนั้นมีสามีใหม่ไปแล้วแถมตลอดสามปีก็เปลี่ยนสามีมาแล้ว5คน

     แกเลยคบกับผู้หญิงคนใหม่แต่ต้องเลิกกันเพราะถ่านไฟเก่าของแกเลิกกันสามีเพราะไม่สามารถทนกับลูกเลี้ยงได้เพราะไปแย่งสามีเขามาเลยกลับมาตามง้อพ่อจนแฟนใหม่แกทนไม่ไหวจนต้องเลิกรา
   ต่อมาก็มาเจอแม่เราด้วยความที่พ่อเราอายุมากกว่าแม่เราถึง13ปีพ่อ33แม่20 ครอบครัวแม่เลยไม่ยอมรับอีกทั้งตอนนั้นยังมีนายตำรวจคนหนึ่งตามจีบแม่เราเหมือนกันแต่สุดท้ายแม่ก็ดันทุรังแต่งงานกับพ่อและก็ไม่วายที่ถ่านไฟเก่าตามมาราวีคราวนี้พ่อเราถึงขั้นหนีตามกันไปปล่อยแม่เราท้องโตอยู่คนเดียวยายเลยเรียกญาติผู้ใหญ่มาจะให้แม่หย่าเพราะนายตำรวจหนุ่มคนที่เคยตามจีบแม่ถึงจะรู้ว่าแม่ท้องโตแต่ก็เต็มใจแต่งงานใหม่กับแม่แต่สุดท้ายพ่อกลับมาและไม่ยอมหย่าพ่อแม่อยู่ด้วยกันจนมีน้องสาวคนที่สองแต่ถ่านไฟเก่าพ่อก็กลับมาและพ่อก็หนีตามกันไปอีกครั้ง

      ครั้งนี้เราจำความได้แล้วเราและน้องถูกเรียกว่าลูกไม่มีพ่อแม่ต้องทำนาทำไร่อยู่คนเดียวรับจ้างเลี้ยงวัวเลี้ยงควายชาวบ้านเรากับน้องสาวถูกเอาไปฝากไว้บ้านยายตอนเช้าเย็นกลับแต่ยายก็รังเกียจเรียกพวกเราว่าเด็กเหลือขอลูกไม่มีพ่อถึงขั้นมีครั้งหนึ่งที่เราและน้องโดยไล่เหมือนหมาจนต้องเดินออกจากบ้านยายเพราะกลัวและสุดท้ายหลงทางเดินเข้าป่าช้าท้ายหมู่บ้านยังดีที่มีคนเจอแล้วพาส่งกลับบ้าน
   ต่อมาพ่อโทรหาเเม่บอกคิดถึงและอยากพาแม่ไปทำงานด้วยกันแม่ขายทองของตัวเองเป็นค่ารถและพาเรากับน้องไปรับพ่อซึ่งตอนนั้นยังอยู่กับถ่านไฟเก่าแม่หางานใหม่ให้พ่อและครอบครัวของเราก็สงบสุขเรื่อยมาตลอด8ปีจนแม่มีน้องชายคนที่สามจึงตัดสินใจกลับบ้านเกิดพอกลับมาแม่สร้างบ้านใหม่ซื้อที่ซื้อรถแม่พ่อพาค้าขายและยังทำไร่มันสำปะหลัง

แต่สุดท้ายถ่านไฟเก่าของพ่อก็ยังพยายามติดต่อกับพ่อโดยฝากเบอร์ของตัวเองมากับน้องสาวของพ่อส่งให้พ่อซึ่งพ่อไม่รับต่อมาก็ขอเบอร์โทรของพ่อและพยายามโทรมาตลอดช่วงแรกพ่อไม่เล่นด้วยแต่ผู้หญิงคนนั้นก็ตามมาเกาะแกะพ่อทุกครั้งที่พ่อไม่ได้อยู่กับแม่จนในที่สุดพ่อกับกลับไปเป็นแบบเดิมพ่อนอกใจแม่ตลอด5ปีพ่อแม่ทะเลาะกันทุกวันเรื่องผู้หญิงคนนั้นพ่อเราก็เข้าข้างและยกย่องผู้หญิงคนนั้นสูงส่งกว่าแม่แต่ไม่ยอมรับว่านอกใจจนในที่สุดแม่จับได้และนั้นเป็นครั้งแรกที่พ่อทำร้ายร่างกายแม่เพื่อปกป้องผู้หญิงคนนั้น

   หลังจากวันนั้นแม่อาการทรุดเพราะมีโรคประจำตัวอยู่แล้วคือเบาหวานเป็นเพราะความดันสูงแม่เลยหมดสติและหมอในหมู่บ้านบอกว่าไม่มีเครื่องมือต้องไปในเมืองแต่พ่อกลับพาแม่กลับบ้านเราทะเลาะกับพ่อให้พาแม่ไปโรงพยาบาลในเมืองแต่พ่ออ้างเหตุผลที่ฝังไม่ขึ้นคือไม่อยากทิ้งลูกไว้ตามลำพังเลยไม่พาไป

    สุดท้ายแม่เราเสียชีวิตแล้วเราคิดเสมอว่าพ่อจงใจให้เป็นแบบนั้นเพราะหลังจากนั้นพ่อก็ทิ้งเราและน้องสามคนไว้ที่บ้านส่วนพ่อไปนอนบ้านผู้หญิงคนนั้นทุกวันและบางครั้งไปร่วมงานแต่งญาติต่างจังหวัดไป3-4วันไม่เห็นเป็นห่วงลูกสุดท้ายพ่อก็อยู่กินกับผู้หญิงคนนั้นแบบไม่ได้แต่งผู้หญิงคนนั้นก็กลายมาเป็นแม่เลี้ยงเรา
   ตอนแรกก็ทำเป็นใจดีรักเด็กแต่สุดท้ายหางเริ่มโผล่แอบตีน้องชายคนเล็กที่เป็นเด็กพิเศษด่าน้องเราให้ เวลาน้องชายเรากินข้าวก็พูดว่าแดกเยอะแดกให้ตายไปเลยจะได้ไม่เปลืองเราซื้อขนมให้น้องด้วยเงินของเราก็บอกแดกแต่ขนมทั้งที่ทีหลานตัวเองขนมไม่เคยขาดเงินไม่มีแบมือขอพ่อเราที่แต่ที่เจ็บแสบที่สุดคือพูดถึงแม่เราในทางที่ไม่ดีเราทนไม่ได้ด่าค่ะแต่พ่อก็เข้ามามันแล้วบอกว่าเรื่องแค่นี้จะโกรธทำไมคือแบบแม่เรานะแล้วล่าสุดขโมยเงินพ่อเราไป8แสนแต่มันเป็นเงินของพี่ชายเราด้วยคนล่ะ4แสนเป็นเงินสำหรับค้าขายไม่ใช่เงินส่วนตัวของพ่อเราเพียงเพราะว่าโกรธที่พ่อเราค้าขายไม่ยอมแบ่งกำไรให้ทั้งที่มันก็ไม่ได้ทำอะไรช่วยเราที่ช่วยงานพ่อมาตลอดยังไม่เคยได้เงินจากพ่ออยากได้เงินใช้ก็หาเอง

   แล้วตอนที่มันขโมยเราเห็นเราเลยบอกพ่อแต่สุดท้ายกลายเป็นว่าเราผิดเราใส่ร้ายมันว่าขโมยเพราะมันบอกว่าเงินพ่อก็เหมือนเงินมันแต่มันเอาไม่บอกและนั้นก็เป็นเงินพี่ชายเราด้วยแต่สุดท้ายเพื่อปกป้องมันพ่อยอมให้เราเป็นคนผิด
   เราเครียดมากคิดอยากฆ่าตัวตายนับครั้งไม่ถ้วนหรือแม้แต่ปิดเครื่องพ่อตัวเองก็ยังเคยคิดเพราะเราทนไม่ไหวเต็มที่กับสิ่งที่พ่อทำเราอยากหนี้ให้พ้นเรื่องพวกนี้แต่พักหลังๆเเม่เลี้ยงเราเริ่มพูดอ้างสิทธิในมรดกของพ่อซึ่งมันคือสินสมรสของพ่อกับแม่พ่อเรามีแค่ตัวตอนแต่งกับแม่ทุกอย่างสร้างมากับแม่แต่ผู้หญิงคนนี้ทุกครั้งที่ทะเลาะกันพ่อจะเริ่มพูดว่าถ้าจะอย่าก็จะแบ่งมรดกของพ่อเพราะตัวเองเป็นเมีย

   เราเครียดมากต้องทำยังดีตอนนี้ไม่มีกำลังใจท้อสุดๆ