เหตุผลที่การกลับมาของ BTS ไม่ได้จบลงแค่  "ข่าววงการเพลง"   ก็เพราะโครงสร้างที่การกลับมานำไปสู่การบริโภคในสถานที่และยอดขายที่เกี่ยวข้องนั้นได้รับการยืนยันมาแล้วหลายครั้ง  เมื่อมีการจัดคอนเสิร์ต การขนส่ง ที่พัก และร้านอาหารรอบสถานที่จัดงานจะตอบสนองทันที  และหลังจากการแสดง "การบริโภคต่อเนื่อง" จะขยายไปถึงสินค้า วิดีโอคอนเทนต์ การสตรีมออนไลน์ และกิจกรรมชุมชนในขณะที่อัลบั้มและเพลงดิจิทัลเป็นศูนย์กลางในอดีต K-pop ได้พัฒนาไปสู่โมเดลรายได้ที่ซับซ้อนมากขึ้น โดยมีคอนเสิร์ตเป็นศูนย์กลางและเพิ่มสินค้า (MD) คอนเทนต์ดิจิทัล และการชำระเงินผ่านแพลตฟอร์ม

จุดสำคัญในกระบวนการนี้คือ "การใช้จ่ายของแฟนคลับ" ไม่ใช่การซื้อครั้งเดียว แต่เป็นรูปแบบการบริโภคปกติที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ ตามตารางทัวร์และการปล่อยคอนเทนต์ ดังนั้น มุมมองของตลาดต่อการกลับมาของ BTS จึงใกล้เคียงกับ "การบริโภคจะแพร่หลายแค่ไหนเมื่อทัวร์เริ่มต้น" มากกว่า "อัลบั้มจะขายดีหรือไม่"

นี่คือจุดเริ่มต้นของการถกเถียงที่กำลังเพิ่มขึ้นเกี่ยวกับผลกระทบทางเศรษฐกิจของคอนเสิร์ตในฐานะ "กิจกรรมการบริโภคระดับเมือง"  มากกว่าแค่ดนตรี

สถาบันวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวแห่งเกาหลีประเมินว่าผลกระทบทางเศรษฐกิจจากการจัดคอนเสิร์ตในประเทศของ BTS มีมูลค่าสูงถึง 1.2 ล้านล้านวอนต่อคอนเสิร์ต และหากจัดคอนเสิร์ตปีละ 10 ครั้ง มูลค่าอาจสูงถึง 12 ล้านล้านวอน ตัวเลขเหล่านี้บ่งชี้ว่าคอนเสิร์ตไม่ใช่แค่ "การขายตั๋ว" แต่เป็นกิจกรรมระดับเมืองที่รวมเอาเวลาที่ใช้ในภูมิภาค การเดินทาง และการบริโภคเข้าไว้ด้วยกัน

การแปลงขนาดนี้เป็นการคำนวณอย่างง่ายๆ ชี้ให้เห็นว่าอาจช่วยเพิ่ม GDP ของเกาหลีได้ประมาณ 0.5% ภายในปี 2026

แน่นอนว่า GDP นั้นถูกกำหนดโดยผลรวมของอุตสาหกรรมต่างๆ แต่มีเพียงไม่กี่แบรนด์ดัง เช่น BTS ที่การ "กลับมาดำเนินกิจกรรม" ของพวกเขาเองได้นำไปสู่การบริโภคในวงกว้าง

การกลับมาของคำว่า "BTSnomics" เกิดจากข้อเท็จจริงที่ว่าการบริโภคทางวัฒนธรรมได้ถูกรับรู้ในสังคมแล้วว่าเชื่อมโยงกับเศรษฐกิจที่แท้จริง

"ปล่อยอัลบั้ม" เป็นเพียงจุดเริ่มต้น และเมื่อการทัวร์คอนเสิร์ตทั่วโลก สินค้า และโครงสร้างการชำระเงินแบบต่อเนื่องบนแพลตฟอร์มแฟนคลับได้รับการจัดตั้งขึ้น ผลกระทบทางเศรษฐกิจจะเติบโตเกินกว่ายอดขายตั๋วและกลายเป็นตัวชี้วัดที่จับต้องได้ เหตุผลที่ "การเปิดลูกบอลของ BTS" มีส่วนช่วย 0.5% ต่อ GDP ก็เพราะลูกบอลนั้นท้ายที่สุดแล้วจะลอยไปไกลกว่าอุตสาหกรรมดนตรี  ไปไกลกว่าการบริโภค