สวัสดีค่ะ ปีนี้หนูอายุ 15 ปีพอดีค่ะ หนูอยากจะทราบความเห็นจากมุมมองของคนอื่นๆ บ้างค่ะ คือเรื่องมันเป็นอย่างงี้...
หนูเรียนพิเศษตั้งแต่ป.4 ค่ะ เรียนกับครูคนเดียว จอยๆไม่เครียดเรียนฟรี(เหมือนเป็นทั้งครูทั้งเพื่อนสนิทและพ่อคนที่สองเลยค่ะ)จนถึงม.3 ช่วงนี้เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อมั้งคะ หนูรู้ตัวว่าหนูอยากเรียนสายอังกฤษ-คำนวน แต่หนูยังไม่รู้ว่าจะต่อคณะอะไร(คิดว่าคงต่อคณะที่ชอบและก็ต่องานที่ชอบ) หนูคิดอยู่นานจนหนูสอบติดรอบ 1 ของโรงเรียนจภ. หลังจากนั้นหนูตัดสินใจบอกพ่อแม่และคนสอนพิเศษ ว่าหนูจะไม่ต่อวิทย์คณิตแล้วจะต่อสายอังกฤษ-คำนวน ตอนแรกคนที่สอนพิเศษก็ยอมรับการตัดสินใจของหนูนะคะ พ่อก็ดูเสียใจ แม่ก็พยายามเกลี้ยกล่อมหนู แต่หนูตัดสินใจแล้วคำไหนคำนั้น
พอเวลาผ่านไปมาอีกช่วงหนึ่งที่คนสินพิเศษป่วยหนูไปเฝ้าแล้วพ่อกับแม่ก็มาเยี่ยมเขา ได้พูดคุยกันถึงเรื่องเรียนก็ประมาณว่า ถ้ามีเงินก็อยากส่งให้ลูกสาวจบหมอไปเลย มีงานแน่ๆรับราชการ มั่นคง ปลอดภัยกับอนาคตแน่นอน แล้วถ้าหากเรียนการตลาดหรือบริหารก็จบแค่ มี.6 ก็พอ(บ้านหนูค่อนไปทางยากจนแต่ไม่ได้อดยาก) ก่อนหน้านี้พ่อเล่าให้ฟังว่ามีคนจบตรี มากรีดยาง จบโทมาขายก๋วยเตี๋ยว บลาๆ เยอะแยะมากมาย พอหนูได้ยินงี้หนูซึมค่ะ อยากร้องไห้แต่ร้องไม่ออก ปกติก็ใช้เหตุผลและตรรกะที่เป็นประโยนช์กับตัวเองในระยะยาวนะ แต่เหมือนครั้งนี้อยากจะประชดตัวเอง เรียนหมอให้มันจบๆแล้วเป้าหมายในตอนนี้ก็ลืมๆไปก่อนค่อยไปทำหลังเรียนจบ
ก็แอบคิดอยู่นะว่าเรียนหมอก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นก็ได้... แต่ได้ยินว่ามีคนเรียนหมอแล้วฆตต.เพราะโดนบังคับ เรียนแล้วต้องสละเวลาชีวิตและก็อีกหลายอย่าง คือมันไม่ใช่สำหรับหนูค่ะ แต่หนูคิดว่าก็คงเลือกไม่ได้แล้วค่ะ คงต้องไปเรียนถ้าไม่ไหวก็แค่จบ