ผมเห็นคุณตั้งแต่ตอนที่คุณดันประตูเหล็กเข้ามานั่งรอคิว
คุณใส่หูฟัง ก้มดูมือถือเกือบตลอดเวลา
มีช่วงหนึ่งที่คุณเงยหน้าขึ้นมา เราสบตากัน
และผมรู้ตัวทันทีว่าผมชอบคุณตั้งแต่ตอนนั้น

ผมแอบมองคุณบ่อยๆ ตอนคุณเผลอ
แต่ก็ไม่กล้าพอจะทัก
จนคุณถูกเรียกออกไป แล้วเราก็ไม่ได้เจอกันอีก

ประมาณสี่ทุ่ม
คุณทำธุระเสร็จและเดินออกจากร้าน
เราสบตากันอีกครั้งตรงเคาน์เตอร์
ผมอยากตามคุณไป แต่ยังติดธุระอยู่
จนถึงตอนนี้ก็ยังนึกเสียดาย
ที่มีโอกาส…แต่ไม่กล้าคว้ามันไว้

ถ้าคุณบังเอิญได้อ่านโพสต์นี้
ผมคิดว่าคุณน่าจะรู้ว่าเป็นคุณ

ผมจะไปนั่งรอที่ร้านกาแฟเดิม
ที่เราเจอกัน
ทุกวันอาทิตย์ ช่วงบ่าย ถึงประมาณ 5 โมงเย็น