ปลูกดอกไม้ริมถนนผู้คนผ่าน
ช่วงเวลายาวนานวารเปลี่ยนผัน
เกินสิบปีล่วงลับนับคืนวัน
ถูกสะบั้นกิ่งก้านรานหลายครา
หากแต่รากยึดยืนพอฟื้นใหม่
ค่อยแตกใบดอกผลิมิหมดค่า
ปุ๋ยน้ำน้อยขาดปรุงบำรุงมา
กลีบดอกพาสีช้ำซ้ำจืดจาง
มองรอบไปไฉนเลยเคยสดสวย
อุดมด้วยดอกหอมรายล้อมข้าง
มาบัดนี้แห้งเหี่ยวเหงาเปลี่ยวทาง
ดูอ้างว้างไร้กอหน่อกวี
ปีใหม่แล้วลมแล้งแดดแรงกล้า
รื้นน้ำตาเอ่อคลอหนอโลกนี้
สัจจธรรมย้ำจริงทุกสิ่งมี
มิอาจที่ยืนนานตราบกาลเลย
ด้วยความรักและคิดถึงมิตรสหายทุกท่านค่ะ
*** ดูอ้างว้างไร้กอหน่อกวี ***