หัวใจสำคัญ ของการเป็นคนดีที่มีเขี้ยวเล็บ  เริ่มต้นที่การมี “ปัญญา” กำกับ ความเมตตา ดังประโยคที่ว่า  “มีเมตตาได้ แต่ไม่โง่ให้ใครใช้” 
เช่น ....
 -->  นี่คือการมี "เมตตาแต่ไม่โง่ให้ใครใช้" และไม่อนุญาตให้ใครล้ำเส้นความเกรงใจ ...

ในอีกมิติหนึ่ง คำว่า “เขี้ยวเล็บ” มักถูกมองในเชิงลบ แต่ในบริบทของการครองตน เขี้ยวเล็บ หมายถึงศักยภาพและความเด็ดขาด คนดี ไม่จำเป็นต้องอ่อนแอ และความอ่อนโยนก็ไม่ใช่ความอ่อนแอ

กล้าที่จะกล่าวคำว่า “ไม่”
การมีเขี้ยวเล็บในทางธรรม อาจหมายถึง ความกล้าหาญทางจริยธรรม ที่จะกล่าวคำว่า “ไม่” ต่อสิ่งที่ไม่ถูกต้อง
เช่น - ในบริบทของการทำงาน
คุณเป็นพนักงาน ที่ทำงานเก่งและมีน้ำใจ มักจะช่วยเหลืองานคนอื่นจนดึกเสมอ จนวันหนึ่งเพื่อนร่วมงานเริ่มโยนงานส่วนตัวของเขามาให้คุณทำบ่อยขึ้นเรื่อยๆ โดยอ้างว่า "คุณเก่ง" หรือ "คุณใจดี"
     เมื่อเราถูกเพื่อนร่วมงานฉวยโอกาส โยนภาระหน้าที่มาให้  เพียงเพราะเราเป็นคน ‘พูดง่าย’  การมีเขี้ยวเล็บ คือ  การกล้าปฏิเสธอย่างสุภาพแต่หนักแน่น  ว่า เรามีขอบเขตความรับผิดชอบที่ต้องดูแล การกระทำเช่นนี้ ไม่ใช่การแล้งน้ำใจ แต่คือ การแสดงออกถึงความรับผิดชอบต่อหน้าที่ของตนเอง และเป็นการหยุดยั้งวงจรการเอาเปรียบที่อาจเกิดขึ้นซ้ำซาก ซึ่งจะทำให้ความดีนั้นมีความน่าเกรงขาม.... 

.
การปฏิเสธคือการ "ตั้งขอบเขต"
ไม่ให้ความใจดี ถูกเปลี่ยนเป็นความเคยชินในการเอาเปรียบ
.
การเป็นคนดีที่สมบูรณ์ ก็จะต้องรู้จัก “การตั้งขอบเขต” (Boundaries) และ “ไม่อนุญาตให้ใครล้ำเส้น” การสร้างเส้นแบ่งที่ชัดเจน ในความสัมพันธ์ไม่ใช่การเห็นแก่ตัว แต่เป็นการรักษาพื้นที่ส่วนบุคคล เพื่อให้เราสามารถเป็นคนดีได้อย่างยั่งยืน หากเรายอมให้ผู้อื่นก้าวล่วง หรือเอาเปรียบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุด ความใจดีจะเปลี่ยนเป็นความขมขื่น และความโกรธแค้น ซึ่งส่งผลเสียต่อสภาพจิตใจในระยะยาว การระบุขอบเขตว่า สิ่งใดรับได้ และสิ่งใดรับไม่ได้ จึงเป็นการรักษาความสัมพันธ์ให้มีคุณภาพและเป็นการให้เกียรติทั้งต่อตนเองและผู้อื่น

.