ทั้งปีนี้หนูเจอเรื่องแย่ๆมาทั้งปีเลยค่ะ มันเป็นครั้งแรกที่มันหนักขนาดนี้
มีคนบอกว่ามันคือจุดเริ่มต้นของคำว่าชีวิต แล้วโตขึ้นไปมันจะแย่กว่านี้ใช่มั้ยคะ
เข้าเรื่องเลยนะคะหนูท้องตอนอายุ18 ตอนนั้นหนูยังพอทำงานไหวหนูทำงานกะดึกค่ะ
แล้วก็จับได้ว่าแฟนหนูและเพื่อนของหนูมานอนด้วยกันทุกวันที่หนูทำงานและช่วงนั้นทเลาะกันบ่อยหนูโดนทำร้ายร่างกายตอนท้อง หนูเลือกที่จะให้โอกาสเพราะถ้าหนูทำงานไม่ไหวลูกคลอดมาหนูกลัวว่าหนูจะพาเค้าไปลำบากหนูเลยเลือกที่จะอดทน แต่เค้าก็ทำซ้ำๆ ​อีกทั้งครอบครัวเค้าก็ไม่ชอบหนูเพราะทุกครั้งที่ทเลาะกันเค้าจะเอาไปพูดกับครอบครัวเค้าตลอด เค้าจะเอาหนูไปพูดกับเพื่อนเค้าตลอด ก่อนท้องหนูติดหนี้ พอคลอดลูกโทรศัพท์หนูก็พังหนูเลือกที่จะหนีมาอยู่ที่บ้านเพื่อตั้งตัว แต่แล้วก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเงินออกต้องให้ทั้งครอบครัวหนูและฝั่งครอบครัวเค้าจนไม่เหบือใช้  
หนูเข้าใจนะว่าทำงานมันเหนื่อยแต่เวลาเงินหมดคนที่ต้องหาให้เค้าใช้ทุกวันคือหนู ต้องคิดทุกวันว่าจะหาเงินที่ไหนเพื่อให้เค้าไปทำงานพอไม่มีก็จะโดนว่า
หนูไม่มีเพื่อนเหลือแม้แต่คนเดียวทั้งๆที่หนูรักเพื่อนและคอยช่วยทุกอย่างตอนที่หนูช่วยได้แต่ตอนนี้
หนูเหมือนเจออะไรหันไปทางไหนก็ไม่เจอใครแม้แต่แฟนหนูที่เวลาหนูเหนื่อยหนูร้องไห้ก็จะไม่มีคำปลอบใจซักคำเดียว
หนูไม่ได้อยากหนีหนี้นะคะถ้าหนูทำงานได้หนูคิดว่าหนูจะกลับไปใช้หนี้แน่นอน แต่หนูกลับกังวลทุกอย่างในชีวิต
ทุกอย่างมันโถมเข้ามาจนรู้สึกไม่อยากอยู่บนโลกนี้ ทางที่เลือกผิดมันทำให้ชีวิตหนูตกลงไปสุดๆ
หนูรู้ว่าทุกอย่างที่ผิดพลาดมันเป็นเพราะตัวเองแต่ก็ไม่ได้อยากจะผิดพลาดไปตบอดเพียงแต่พอ
จะทำให้อะไรมันดีขึ้นทำไมมันต้องมีปัญหามาขัดตลอด  พอจะมีวิธีทำให้ชีวิตหนูมีความสุขขึ้นบ้างมั้ยคะทั้งปีนี้
หนูเจอมาทั้งปีหนูแค่อยากหลุดพ้นจากตรงนี้ซักทีค่ะ