สงสัยค่ะว่าการที่เรามีเพื่อน แล้วเพื่อนไม่อยากให้เรามีสังคมใหม่ๆหรือไม่เคยยินดีกับความสำเร็จของเราเลย เช่น ถ้าเราไปได้ดีกว่าก็จะโกรธเราแบบไม่มีเหตุผลขึ้นมา เราต้องคอยตามใจทุกๆอย่างไปตลอด
แบบนี้ยังเรียกว่าเป็นเพื่อนกันไหมคะ หรือเราคิดไปเองคนเดียวว่าเขาเป็นเพื่อนเรา
แบบนี้เรียกเพื่อนได้มั้ย ?
แบบนี้ยังเรียกว่าเป็นเพื่อนกันไหมคะ หรือเราคิดไปเองคนเดียวว่าเขาเป็นเพื่อนเรา