สัมปชัญญะ รูปนาม ภาชนะ จิต ความเต็ม ความพร่อง

เมื่อสัมผัสอมตธาตุที่เป็น ความสุข สงบ เบา โล่ง ว่าง ด้วยวามรู้สึกได้ ก็น้อมพลังนั้นมาที่รูป ที่รูปจะเป็นดั่งภาชนะบรรจุด้วยอมตธาตุนั้น พลังอมตธาตุจะกลืนกายไปกับอากาส เห็นว่าทุกส่วนของกายที่แตกการจายน

ฐานกายคือ ลมหายใจ อิริยายถใหญ่ น้อย ตรงกันข้ามเมื่อจิตอยู่กับฐานกาย สุขด้วยความสงบรำงับ จะเกิดขึ้นที่จิตทันที เมื่อสุขเกิดขึ้นที่จิตแล้ว ก็ให้แผ่ขยายความสุขมาที่กาย กายจะอิ่มเต็มไปด้วยความปิติสุข

หลักการ 1.จิตเป็นดั่งภาชนะ บรรจุธรรมที่เป็นกุศลได้ เช่นพลังงานความสงบ พลังงานความสุข 2.ในธรรมชาติมีพลังงานบุญกุศล เมื่อแยกรูปนามได้ แม้จะเห็นครบหรือไม่ครบกาย หรือรูปนามยังไม่ตั้งมั่น จะสามารถน้อม

จิตเป็นปรมัตถ์ธรรมไม่ใช่ว่าใครๆจะเห็นได้ เห็นจิตหมายถึงการเห็นสภาวธรรมในนั้น จิตหนึ่งวิถี คือ เห็นอารมณ์ปัจจุบันตามความเป็นจริงที่เกิดกับบุคคลผู้นั้น คือ ภาพถ่ายแต่ละshotแต่ละframe ที่สะท้อนความเป็นเ

จิตไม่ใช่อารมณ์ การจะเห็นจิตได้จริง จึงต้องเห็นด้วยภาวนา สติปัฏฐาน ไปตีความหมาย เห็นจิตเท่ากับเห็นอารมณ์ ก็จบเห่กันพอดี เหมือตีค่าเท่ากันหมดระหว่างฝุ่นในจักรวาลกับดวงดาว จะเห็นจิตได้จริงจึงต้องเห็น

นักตำราอภิธรรม เข้าใจผิดว่า กลาปรูปคือจำนวนcellในร่างกาย ทั้งที่กลาปรูปคือ รูปที้ไม่สามารถแยกกันได้ อันได้แก่ มหาภูตรูป4 และนามอีก4 คือ วรรณะ กลื่น สี รสโอชา อันคือ“จิตใจ”แต่ละขณะจิตนั่นเ

กำลังจิตทำให้จิตหลุดพ้นด้วยจิตเกิดดับอยู่บนฐานพลัง(ยาน) หลุดพ้นคือหลุดพ้นจากตัวตน ไม่หลุดพ้นเพราะ“รู้สึกขึ้นมาเมื่อไร(จิต) มีเราเป็นผู้รู้ผุ้เห็น ผู้เป็น ขณะจิตแรกคือขณะจิตที่เริ่มสังเกตุ ขณะน

จิตเกิดดับต่อเนื่องกันไปเป็นธรรมชาติรู้ ญานแต่ละญานต่อเนื่องกันเป็นผลจากความเห็นของจิต แต่ละขณะ สังขารุเปกขาญาน- รู้อย่างเป็นกลางดั่งคนขึ้นมาอยู่บนฝีง มองสายน้ำที่เชี่ยวกรากตรงหน้า อนุโลมญาน -จิต

ให้รู้ชัดในความเป็นเรา เราที่มีรูปก่อน จะเห็นความเป็นเรา(จิต)และรูปอยู่ในนั้น 1.เราคือ วิญญานขณะใหญ่ที่คลุมกาย คลุมรูปอยู่ จึงเห็นว่ารูปอยู่ในท่ามกลางจิต 2.คลุมหมายถีงกว้างกว่ารูปกว่าตัว อันมีจิตที

จิตอดีต จิตปัจจุบัน 2อย่างนี้ต่างกัน บอกได้ด้วยใจ เข้าถึงใจได้ รู้จิตใจตัวเองได้ ต้องมีจิตตั้งมั่น มี“จิตตั้งมั่นภายใน” จึงรู้ได้ทั้งภายใน ภายนอก ใจจึงรู้ได้ครอบ ได้คลุมจักรวาล